What I' ve Done

Όλοι μας κάνουμε λάθη...Μεγάλα ή μικρά...Επιπόλαια ή σοβαρά κι απολύτως συνειδητά...Με επιπτώσεις, άλλες φορές ασήμαντες και αντιστρεπτές, και άλλες φορές επώδυνες και ικανές να σε καταδικάζουν και να καταστρέφουν κάθε ελπίδα να νιώσεις ευτυχία ξανά.. Ή ακόμα χειρότερα να πληγώνουν και να καταστρέφουν τη ζωή άλλων προσώπων,που μας εμπιστεύθηκαν...Το θέμα είναι, μπορούμε να επανορθώσουμε??...Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, και δεν μας πειράζει άμεσα ίσως το αν ο άλλος πονάει, και αυτό το απέδειξαν πολλές φορές όσοι με πλήγωσαν αλλά και εγώ ο ίδιος, όμως τις περισσότερες φορές οι τύψεις είναι τα αγκάθια συναισθηματισμού και μοραλισμού που ίσως αποτελούν και κάποια από τα -φαινομενικά- ελάχιστα εργαλεία της αόρατης δικαιοσύνης που υπάρχει στο σύμπαν, ή που ΘΑ 'πρέπε να υπάρχει ασ πούμε καλύτερα...
Πρώτα κάνεις το λάθος..Μετά το αντιλαμβάνεσαι..Ύστερα το παραδέχεσαι (κι έτσι φτάνεις το πρώτο στάδιο της εξιλέωσης ) και τέλος κάνεις ότι μπορείς για να το διορθώσεις και να επανορθώσεις...
Με το πιο σημαντικό άτομο της έως τώρα ζωής μου,έκανα λάθη...Βασικά,έκανα πολλά "σωστά"...Ίσως για κάθε χίλια "σωστά" και για κάθε εκατό καλές πράξεις να αντιστοιχεί και ένα λάθος μου... Ωστόσο αυτά τα εκατό ή χίλια λάθη μου ήταν αρκετά για να καταστραφεί το οτιδήποτε είχαμε ( αν και πλέον θεωρώ πως ουτωςηάλλως δεν υπήρχε και κάτι το τόσο σοβαρό ανάμεσα μας για κείνη όσο για μένα και τα λάθη ήταν μια αφορμή να λήξει η βαρεμάρα της,αλλά αυτό είναι μια άλλη καλά θαμμένη ιστορία)...
Το θέμα είναι πως τα "Σωστά" που κάνεις,δεν τα μετράει κανείς,δεν θα μείνουν σε κανέναν,ενώ για τα άσχημα μπορείς να στιγματιστείς για πάντα και να θεωρείσαι αιώνια άξιος κατηγοριών και τιμωριών...Έτσι είναι η ζωή υποθέτω,ε?...... Δυστυχώς η ζωή δεν έχει κουμπιά όπως το "Backspace", ότι λάθος κάνεις λοιπόν οφείλεις να το παραδεχτείς και να το διορθώσεις γράφοντας "Πάνω" από το λάθος, και ίσως τότε εξιλεωθείς (πράγμα βέβαια πολύ εύκολο στις ανούσιες και επιφανειακές σχέσεις μεταξύ των περισσότερων ανθρώπων σήμερα, αλλά εξαιρετικά έως απίστευτα δύσκολο γι αυτούς τους λίγους ντόμπρους και "εντάξει" ανθρώπους που τα λόγια τους είναι μετρημένα και πάνω απ'όλα δίνουν βάση στην ειλικρίνεια που κατά τη γνώμη μου είναι η Θεμελιώδης Αρχή μιας σχέσης)...
Μην μετανιώσεις ποτέ για κάτι που έκανες,αλλά μόνο για κάτι που δεν έκανες...Γιατί οτιδήποτε κάνεις δεν πρέπει να είναι άξιο μετάνοιας, κάνε οτιδήποτε δεν θα πληγώσει τα πρόσωπα που αγαπάς, οτιδήποτε θα βοηθήσει τον ανθρωπό σου, οτιδήποτε θα απαλύνει τον πόνο του...Στο τέλος όλα αυτά ίσως να γυρίσουν σε σένα, σε σένα να δώσουν ευχαρίστηση και ικανοποίηση... Έτσι θα διορθώσεις τα λάθη σου , όσο γίνεται... Μην είσαι σκληρός "κριτής" με όσους αγαπάς και σε πλήγωσαν μία φορά.. Εγώ είμαι,δεν ξέρω αν κερδίζω κάτι ή όχι (πιστεύω πως κερδίζω ψυχική ηρεμία μέσω της απομόνωσης από οποιονδήποτε με πλήγωσε μία φορά και ενδέχεται να το ξανακάνει ίσως), και είμαι πολύ ισχυρογνώμων για να το αλλάξω αυτό, όμως εκεί συγκρούομαι με τον εαυτό μου γιατί έχω μάθει με τον χειρότερο τρόπο πως κάνεις λάθη ακόμα και απέναντι σ' αυτούς που αγαπάς αληθινά, και μπορείς να λες ότι όντως τους αγαπάς αληθινά όταν ξεπερνάς τον υπέρμετρο εγωισμό σου, παραδέχεσαι τα λάθη σου χωρίς να σ'το έχουν επιβάλλει και κάνεις οτιδήποτε περνάει από το χέρι σου για να γράψεις ένα νέο κεφάλαιο τόσο πολύπλευρα, σπάνια και Απόλυτα καλό που θα διαγράψει πρακτικά μια για πάντα το κακογραμμένο εκείνο "άρθρο" που πλήγωσε...
Όμως...ότι και να κάνεις, σύμφωνα με έγκυρες πηγές και πολλές τελευταίες έρευνες, δεν υπάρχει Δικαιοσύνη στο Σύμπαν...Κάτι που πιστεύω και εγώ καιρό τώρα.. Η ζυγαριά της Δικαιοσύνης γέρνει σύμφωνα με τα γούστα του πιο ισχυρού...Είτε σε μια κοινωνία, είτε σε μια παρέα, είτε σε μία ερωτική σχέση... Όταν τα αισθήματα δεν είναι αμοιβαία και ο ένας δεν χρειάζεται τον άλλον με την ίδια ένταση, ο πιο αδιάφορος είναι αυτός που κερδίζει, αυτός που άγει και φέρει τον άλλον, αυτός που θα ορίσει το ποιος έχει δίκιο και το ποιος όχι, γιατί η αδιαφορία σε κάνει να τα βλέπεις όλα από άλλο πρίσμα και σε βάζει σε θέση ισχύος απέναντι σε κάποιο πρόσωπο εθισμένο σε σένα...
Νιώθω πολύ αδικημένος σε κάποιες περιπτώσεις στη ζωή μου...Είναι μέσα στο παιχνίδι βέβαια, και να αδικηθείς και να φας τα μούτρα σου και να χάσεις, όμως θαρρώ πως κάποιου είδους δικαιοσύνη θα έπρεπε να θέτει κάποια όρια για τον καθένα μας... Το "Καλό", οι "καλοί", το "καλό" παιδί , σπάνια κερδίζουν αυτά που αξίζουν, εξαιτίας της αδικίας της ανθρώπινης φύσης...

Θα κλείσω χώρις να έχω καταλήξει και σε κάτι το ιδιαίτερο,λέγοντας αυτό:
Όταν χάνεις συνέχεια είναι δύσκολο να μην το βάλεις κάτω. Αλλά αν το βάλεις κάτω δεν κερδίζεις ποτέ.
Λένε πως χάνεις έναν πόλεμο ΜΟΝΟ όταν αποφασίσεις πως τον έχει χάσει (σταμάτησα να το πιστεύω πριν καιρό βέβαια αυτό,μετά από μακροχρόνιο βασανιστικό "πόλεμο" που έχασα απέναντι σε ένα άτομο)
....Οπότε τι κάνουμε μέχρι να έρθει η Δευτέρα Παρουσία; Προσπαθούμε…. Γιατί εκεί που έχουμε πιάσει πάτο και νομίζουμε ότι η ζωή είναι πολύ άδικη, αυτή μπορεί ξαφνικά να μας εκπλήξει.





...Τελικά κατέληξα όμως κάπου:
"το Σύμπαν ΝΑΙ,έτσι θα έπρεπε να είναι....................Δίκαιο......"
......Αλλά αυτό Δεν σημαίνει πως είναι κιόλας....


...Γιατί μπορεί ξαφνικά να μας εκπλήξει............αλλά η έκπληξη δεν είναι πάντα ευχάριστη...