Πως να Πολεμήσεις τη Μοναξιά

Πίστεψε σε πράγματα που δεν υπάρχουν πια,

θόλωσε το μυαλό σου,

θόλωσέ το κι άλλο, να ξεχάσεις,

θόλωσέ το κι άλλο, να πάψεις να πονάς,

...και γράψε γι' αυτά τα πράγματα στον τοίχο του παλιού σου σχολείου.

 

 Τώρα, νιώσε ελεύθερος,

 ή μάλλον αβοήθητος,

 να κατακλυστείς από ωκεανούς βαθύτερης μοναξιάς,

Μαράζωσε.

 Μόνος.

 Δεν ήταν, Δεν είναι, και Δεν θα είναι Ποτέ Εκεί.

Τσάρλς 1/3/2011

Μπορείς να πεις όσα λόγια θες.
Μπορείς να πεις όσα ψέματα θες.
Μπορείς να εμφανίζεσαι στους άλλους μ' ένα προσωπείο,
ντεμέκ ψαγμένη, δήθεν σκοτεινή.
Μπορείς να είσαι αδίστακτη, γενικότερα,
να κρύβεις το πόσο ρηχή κατήντησες,
κάτω από έναν ωκεανό εναλλακτικής φανφάρας.
Μπορείς να προβάλεις στους πολλούς, τους ανούσιους
όποιο πρόσωπο θες,
όποιες εμπειρίες ικανοποιούν την αυταρέσκειά σου.



Μόνο μην τολμήσεις να πεις πως αγάπησες αληθινά, ήμουν μπροστά.
Μην τολμήσεις να πεις πως πληγώθηκες αληθινά, ήμουν μπροστά,
εγώ αιμορραγούσα.
-Οι αυτογρατζουνιές σου δεν μετράνε φως μου,
 ολιγόλεπτες, πρακτικά ανώδυνες και περιοδικές.
Μοιρολατρικά υποκριτικές.
Πεπραγμένες όσο βρισκόσουν σε άλλες, ξένες αγκαλιές-
Μην τολμήσεις να πεις πως πέθανες.



...Σε είδα να με μαχαιρώνεις, δίχως οίκτο στα μάτια.
...Κι ύστερα ν' απομακρύνεσαι, κι εγώ να κείτομαι ακόμα εκεί.
...Ναυαγός το βλέμμα μου, στην αέναη εγκατάλειψή σου.
.ΜΟΝΟΣ.



 

...Το καταλαβαίνεις...;
Δεν είμαι ο οποιοσδήποτε της ζωής σου,
είμαι εγώ.
Και Μ' ΑΦΗΣΕΣ ΜΟΝΟ.

Συνέχισε λοιπόν τη ζωή σου,
και θα πάρεις τη λίγη, ανειλικρινή, και μη-αληθινή αγάπη που σου αξίζει.
Υπάρχουν όλοι όσοι θα γνωρίσεις για να στη δώσουν.
Πούλησε μυστήριο.
Πούλησε ψέμα.
Πούλησέ με άλλη μια φορά και μένα.

Μα ένα κομμάτι του εαυτού σου,
αυτό που δεν έχει ανάγκη να δειχθεί στους πολλούς,
για λίγο ίματζ, για λίγη επιβεβαίωση,

αυτό θα ξέρει πως ο ένας μας βρήκε την Αγάπη,
έμεινε εκεί όσο κανείς, ποτέ, πουθενά,
και τελικά...
Σκοτώθηκε απ' Αυτήν.

Κι ακόμα σκοτώνεται.
Κάθε μέρα.
Όλη μέρα.
Αυτή είναι η διαφορά του ανυπόφορου μαρτυρίου της αγάπης,
από την πεντάλεπτη θλίψη της ενθύμησης της διάλυσης μιας συνήθειας.

Εσύ δεν έχεις πια καρδιά,
γιατί δεν αντέχεις να μην την μοιράζεις αριστερά και δεξιά ιδιοτελώς,
ηδονίζοντας τον εγωισμό σου.
 Εγώ δεν έχω πια καρδιά,
γιατί την ξερίζωσα να στην προσφέρω.
Την άφησα στις χούφτες σου
φιλώντας σου τα πόδια,
 κι εσύ την τσαλαπάτησες,
και την πέταξες στα όρνεα, να την κατασπαράξουν.

Μάντεψε ποιον στ' αλήθεια σκότωσε η Αγάπη.

'Αμα Δε σε Δω

Εγώ νόμιζα πως τη βρήκα αυτή την ευτυχία,
στην ψυχή σου και στα μάτια σου μόνο,
και νόμιζα πως έκρυβα κι εγώ στην καρδιά μου την δικιά σου ευτυχία
...  Εδώ και καιρό πια, δεν το νομίζω...




... Εδώ και καιρό πια, το Ξέρω...










Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου,
και να σου λέω πόσο μ” αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ” αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ” αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ” ήξερα μια ζωή.
Και ν” ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ” αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν” αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ” το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν” αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ” αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
ΚΑΙ ΝΑ Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΤΟΣΟ ΒΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΒΑΛΩ ΣΕ ΛΟΓΙΑ,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ” αφήνω να σηκωθείς απ” το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις,
και πάλι να τα παίρνω πίσω,

Και να σου λέω να παντρευτούμε,
και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να νιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν,
κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ” ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ 



Απόλυτα,
Ανυπέρβλητα,
Αληθινά,
Ολοκληρωτικά,
Δικός Σου


Μη μ' αφήνεις άλλο μόνο σε παρακαλώ . . .
Είμαι άδειος μακριά σου, μα είμαι εδώ . . .
Είσαι τα Πάντα μου,
έλα με το πρώτο λεωφορείο
και κράτησέ με,
αγκαλιασε με,
Σήμερα, Απόψε . . .

,

Μη μ' αφήνεις άλλο μόνο σε παρακαλώ . . .

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου. Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου, Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου, Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό, Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ” αρέσουν τα παπούτσια σου, Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο, Και να σου τρίβω το σβέρκο σου, Και να σου φιλάω τα πόδια σου, Και να σου κρατάω το χέρι σου, Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου, Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου, Και να γελάω με την παράνοια σου, Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο, και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν, Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα, Και να σ” αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα, Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο, Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ, Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ” αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα. Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου. Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου, Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου, Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ, Και να τρελαίνομαι όταν αργείς, Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα, Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια, Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός, Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο, Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς, Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου, Και να παρακαλάω να σ” ήξερα μια ζωή. Και ν” ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου, Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου, Και να τρομάζω όταν θυμώνεις, Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο, Και να σ” αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία, Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς, Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω, Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω, Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι, Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου, Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες, Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις, Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς, Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω, Και ν” αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ” το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω, Και ν” αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι, Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ” αγαπούσε, Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις, Και να σ” αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια, Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα, Και να μη σ” αφήνω να σηκωθείς απ” το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις, Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω, Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι, Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα, Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα, Και να θέλω ότι θέλεις, Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής, Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου, Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς, Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ” ζωή σου, Και να ξεχνάω ποιος είμαι, Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί, Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο Τον ακάθεκτο Τον ακατάλυτο Τον ακατάσβεστο Τον μεταρσιωτικό Τον ψυχαναληπτικό Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή, ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Untitled Track 1

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ,
είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά ...

"Επιστρέφει πάντα στο τέλος δυνατότερο,
και σε στοιχειώνει"

Πού είσαι λοιπόν . . . ?

Τίποτα (Δεν Χάθηκε)

Δεν έχεις ιδέα πόσο ανάγκη σε έχω . . .

Δεν Φεύγω III ( Για Πάντα)

Απόψε,
έγραψα το μήνυμα υπ' αριθμόν 500,
από αυτά που σου γράφω και δεν θα σου στείλω ποτέ...

Ένα χρόνο μετά και τίποτα δεν άλλαξε μέσα μου,
όλοι και όλα γύρω άλλαξαν και αλλάζουν,
προσοχή: δεν εξελίσσονται,
απλά αλλάζουν..
Και νιώθω πιο μόνος από ποτέ,
δε με γεμίζει τίποτα, κανείς και καμία εδώ..
Η ζωή για κάποιους ανθρώπους
είναι πολύ δύσκολη,
και επώδυνη,
και μαζί σου μόνο υπήρξε η "ΖΩΗ"
όπως θα 'πρεπε να είναι..
Θεϊκό δώρο το κάθε δευτερόλεπτο..


Κι αν κάποιες σχέσεις
είναι τραγούδια, βιβλία ή ταινίες,
αυτός ο χρόνος, αυτό το διάστημα,
ήταν ένα κουπλέ από συγχορδίες μινόρε,
τα κεφάλαια
που κάνουν τον αναγνώστη
να βρέχει τις σελίδες με δάκρυα,
οι σκηνές που το κοινό κοιτάζει θλιμμένο την οθόνη,
με βουρκωμένα μάτια,
και αποζητά τη λύτρωση, όσο και ο πρωταγωνιστής,
που περιπλανιέται στους μελαγχολικούς δρόμους μιας μεγάλης, σκοτεινής πόλης...
Και την έχει ανάγκη . . .


Αλλά δεν τελειώνει έτσι...
Μην το αφήσεις να τελειώσει έτσι,
αν κάποια στιγμή είναι η κατάλληλη,
αυτή είναι τώρα....
Λίγο πριν την πλήρη καταστροφή,
το ολέθριο ναυάγιο,
να έρθει η μπουνάτσα...





Δώσε μου κάτι,
τώρα που πέφτω,
να σωθώ . . .




Που είναι η αγάπη...?








Εγώ πάντως,
ΔΕΝ ΦΕΥΓΩ αν δεν φύγουμε ΜΑΖΙ . . .



Εγώ εδώ είμαι . . .



Εσύ?

Δεν φεύγω II

Μου λείπεις..
Σ' αγαπάω..
Σε χρειάζομαι..
Είμαι ακόμα εδώ..
Και άλλα τέτοια που θα διαβάσεις όταν θα με θυμηθείς για λίγο,
και που θα τα περάσεις αδιάφορα,
για να τα ξεχάσεις μετά από μερικά λεπτά ή ώρες...

Κι εγώ ακόμα Εδώ...
Για πάντα...
Δεν φεύγω...

Δεν Φεύγω

Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από τις πιο άσχημες μέρες της ζωής μου...
Κι αυτή η πληγή,
σαν να γιορτάζει την επέτειό της,
τα γενέθλιά της,
μετουσιώνεται σε μαύρη τρύπα...


Δεν έχω κάτι να γράψω, ούτε κουράγιο...



Απλά ότι...

"Είμαι εδώ . . ."


Τίποτα, τίποτα..
Είναι απλά κραυγές απόγνωσης,
Μονόλογοι που θα περάσουν αδιάφοροι από τον αποδέκτη τους....
Δίχως ανταπόκριση...
Από τους πολλούς που έγραψαν οι αληθινά ερωτευμένοι,
και οι αβάσταχτα πληγωμένοι ανά τους αιώνες...
Τίποτα...


"Είμαι ακόμη εδώ . . ."
Γιατί κάποιοι,
το εννοούν το:
"Για πάντα"
στον έρωτα,
στην αγάπη . . .







Γιατί,
ακόμα κι αν ψυχορραγώ,
ακόμη και με δάκρυα στα μάτια,
θα μείνω όπως δεν έμεινε κανείς, ποτέ, πουθενά...
Εγώ...



"Είμαι εδώ . . ."

Γιατί Δεν 'Ερχεσαι Ποτέ όταν σε Θέλω (Γιατί Δεν ήρθες Ποτέ ?)

19 Μέρες τώρα ο κέρσορας αναβοσβήνει...
Σε μια άδεια οθόνη...
Λευκή σελίδα...
Μέρα - νύχτα, μόνη πηγή φωτός σ' ένα δωμάτιο που δεν ανοίγουν ποτέ τα παντζούρια..
Τόοοοσο "συμπυκνωμένο" θυμικό...
Και τόσο άδειο ταυτόχρονα...
Κενό...
Βουή χωρίς ουσία...
Σιωπή...
Πως γίνεται να νιώθει ο άνθρωπος τόσο πόνο..
Τέτοια θλίψη και οδύνη...

Και να υποβόσκει πάντα κι αυτή η μοναξιά,
μ' όποια παρέα, μ' όποια κοπέλα και να 'μαι...


Τέτοιο κοκτέιλ συναισθημάτων ενός μόνο φάσματος,
με μικρότερο μήκος κύματος του,
το συναίσθημα "υποφέρω",
υψηλότερο, αυτό το συναίσθημα, που "βλέπεις" την καρδιά σου,
αυτό.. που είναι μαύρη,
αυτό το "Θα τα σπάσω όλα.. θα καταστρέψω τον εαυτό μου.. δεν αντέχω άλλο.. πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο"...




Και ενώ κουράζω την ψυχή μου 24 ώρες τη μέρα με το να "νιώθω",
ταυτόχρονα δεν αισθάνομαι τίποτα,
αισθάνομαι
Άδειος . . .


Αυτό που "αισθάνεσαι" όταν κάθε ελπίδα έχει πια πεθάνει...
Όταν τα επώδυνα συναισθήματα είναι υποχρεωτικός μονόδρομος...
Σε γκρεμό...
Σε γκρεμό που δεν τον φτάνεις ποτέ, για να λυτρωθείς έστω,
σαν σε όνειρο, σαν σε παραίσθηση...

Το απέραντο Κενό...


Κάπως έτσι πρέπει να ΄ναι η κόλαση...
Δεν χρειάζονται καζάνια και φωτιές,
αρκεί ένα άτομο να τη φτιάξει,
και να σ' αφήσει εκεί...


Στο απέραντο Κενό...
Στη χώρα που το "αναπνέω" σημαίνει "θυμάμαι",
και το "θυμάμαι",
σημαίνει "Πονάω"...
Στη γνωστή χώρα της απόγνωσης...
Εκεί που η καλύτερη στιγμή σου είναι το δάκρυ...


"Όσοι περνούν τη χώρα της Απόγνωσης,
παθαίνουν αμνησία."





Νιώθει κανείς...?

ψέματα, άκυρο....


Με νιώθει κανείς...?





Υ.γ: Κλαίω, ρε.....
....Κλαίω........... . . . . . . . . . . . .  .  .  .  .  .

Ραγίζει Απόψε η Καρδιά

'Ημουν τις προάλλες στο εργαστήριο, ανατομία φυτού..
Έχουμε έναν γαμάτο καθηγητή..
Εγώ έχω επίσης τη γαμάτη μανία, ενδιάμεσα στα φυτικά δείγματα, να κόβω "δείγματα" του εαυτού μου, και να τα τσεκάρω στο  μικροσκόπιο!
Μια μέρα περνάει ο καθηγητής και με βλέπει να κόβομαι με τις ξυριστικές λεπίδες στο χέρι μου..

- "Τι κάνεις εκεί ρε τρελέ?"
- "Αυτοκτονώ" του είπα γελώντας

'Αρχισε να γελάει  κι εκείνος, και γυρνάει και κάνει στην τάξη:

- "Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια είχαμε κι άλλον έναν μαθητή που ο τρελάρας κοβόταν όλη την ώρα, κι είχε πάρα πολύ πλάκα γενικά αυτός ο τύπος!!"

Γελούσαν κι όλοι από κάτω, χαμογελούσα από αμηχανία και 'γω που ήμουν στο επίκεντρο της προσοχής για λίγο...
Ξαφνικά παγώνει ο καθηγητής..

- "Τελικά αυτοκτόνησε μετά από δύο χρόνια".

Ε, κι εκεί που τα πίναμε με την άλλη στην τσέχικη τη μπυραρία ή στο ναργιλεδάδικο, δεν θυμάμαι τώρα, και με 'βλεπε πάλι χάλια...
Μου ΄πε το εξής:

Η σχέση σας έληξε όταν έπαιξε φάση με άλλον, τι περίμενες δηλαδή, να λέει στους γκόμενους και στις φίλες της:
"Αγαπάω πολύ το αγόρι μου, έλα να τον κερατώσω λίγο τώρα. Τον αγαπάω ΤΟΣΟ πολύ!!"




Νιώθω τόσο άδειος..
Τόσο χάλια..
Τόσο ανίκανος να αντλήσω ευχαρίστηση..

Αλλά τι?
Και να μην ήταν αυτό, και να μην ήταν κάτι συγκεκριμένο...
Τόσο ανίκανος να αντλήσω ευχαρίστηση..
Δεν πήγα καν στην ψυχολόγο την τελευταία φορά..
Δεν αλλάζει κάτι..
Την τελευταία φορά η κουβέντα πήγε κάπως έτσι:

 - "Δεν με ευχαριστεί τίποτα...
Έχω ξεχάσει πως είναι το να είσαι "χαρούμενος", "ευτυχισμένος"..."
- "Είσαι παγωμένος..."






...και μένω και κοντά στη σχολή τυφλών..
και όλο βλέπω στο δρόμο τυφλούς, με τα μπαστουνάκια τους...
και μπορεί να μη συμπαθώ τους ανθρώπους, αλλά στους τυφλούς έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία..
Ζουν μια ζωή τόσο δύσκολη, τόσο περιορισμένη, τόσο εχθρική για τους ίδιους...
κι όμως..πάντα με ένα χαμόγελο..πάντα με μια αισιοδοξία, και πάντα με αξιοπρέπεια...
Με κάνουν να νιώθω λίγος..άξεστος, αχάριστος ...
Να σκέφτομαι ότι δεν θα 'πρεπε να βλέπω, ότι δεν θα 'πρεπε να ζω, εφόσον έχω τόσα που δεν έχουν εκείνοι και δεν τα εκτιμώ...

ναι..
και υπάρχουν στιγμές που τους κοιτάζω δίπλα μου στη διάβαση, και σκέφτομαι...
"Ας πέθαινα, αρκέι να έβρισκε ένας από αυτούς τους ανθρώπους το φως του"
Αυτός θα ήξερε πόσο πολύτιμη είναι η ζωή και θα τη αξιοποιούσε στο φουλ, στο μέγιστο..
Άνθρωποι σαν και μένα θα πρέπε να πεθαίνουν κάτι μελαγχολικά και σκοτεινά βροχερά απογεύματα..
Αν εξαιρέσεις την πολύ στενή οικογένεια, που δεν θα την έχεις και για πάντα...
Ποιός θα νοιαζόταν..?


Μπορεί και να με στεναχωρούσε λιγότερο το να 'μαι τυφλός, από το να 'μαι αυτό που είμαι τώρα..
Κι απ'το να 'χω τις συγκεκριμένες πληγές που έχω τώρα...
Τουλάχιστον αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί να ζουν μια αληθινή αγάπη, με αξιόπιστους ανθρώπους...






Ε, μετά βγήκαμε και σε πάρκο, με κιθάρες, ήταν μια αρχή...
Κάναμε και το πρώτο μας live σ' έναν άγνωστο που μας συστήθηκε (αλήθεια ή ψέματα κανείς δεν ξέρει) ως γιος του Γκάτσου.
Κι ακολούθησαν και μερικά πάρτυ στα πανεπιστήμια, α! κι ένα τρελό μεθύσι στην τσέχικη μπυραρία..
Εγώ λέω ότι μου 'πεσε στάχτη στο ποτό, δεν εξηγείται αλλιώς...
Ο Άρης λέει ότι ήταν λόγω ψυχολογίας..


Πωωω.......
Ουφφφ.......
Και μέσα στην απόλυτη μιζέρια...
Στο πάρτυ της φιλοσοφικής...
Γνώρισα την πιο όμορφη κοπέλα που έχω δει εδώ και χρόνια...
Αδιαμφισβήτητα την πιο όμορφη στη θεσσαλόνικη...
Κομψή, όμορφη, γλυκιά, ντελικάτη, φυσική ομορφιά...
Απλά στεκόταν, κι όλο το σκηνικό τριγύρω έλαμπε...
Και δεν ήταν από τον τρικαλινό μπάφο...
Με μάγεψε, απλά...
Ήθελα μόνο ν' αρχίσω να της τραγουδάω το "Χάλια" του Δεληβοριά...
Πολύ σοβαρά τα πράγματα δηλαδή...

Ε, κατα τ' άλλα μέχρι μια μέρα πριν από το πάρτυ, έβλεπα ανελλειπώς μελαγχολικές ταινίες, αυτοκτονικές, σκοτεινές, με καταραμένα και ανεκπλήρωτα love stories ή με "άκαρδες σκύλες" που μέτα από κάποιο καιρό σχέσης  βαριόντουσταν ή/κι έβρισκαν άλλον...και μετά συνέχιζαν τη ζωή τους σαν να μην τρέχει τίποτα...και ο άλλος έμενα να "γαμιέται", σ' ένα γκρίζο σκηνικό...

Όλα αυτά μέχρι χθες...



....






.....Τι σου είναι η μοίρα...
Αν έφευγα δύο λεπτά νωρίτερα σήμερα...
Δεν θα 'μουν ένα βήμα πριν να σκίσω τις φλέβες μου τώρα...

Κάποιοι άνθρωποι πληγώνονται, και κάποιοι άλλοι μπορούν να πληγώνουν μόνο..
Και μετά να περπατούν στο δρόμο σαν να μην συνέβη τίποτα...
Με το ίδιο βλέμμα με πριν, με το ίδιο περπάτημα, με την ίδια αδιαφορία...
Λες και δεν  "σκότωσαν" κανέναν...
Τόσο αδιάφοροι...Τόσο άκαρδοι...


Πως μπορούν να ζουν και να κυκλοφορούν όπως πριν, ξέροντας πως έχουν "σκοτώσει" τον μόνο άνθρωπο που τους αγάπησε...?
Που είναι η αγάπη ρε?...

Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα...
Σ' ευχαριστώ για μια ακόμη φορά..
Να ξέρεις πως για ό,τι θα συμβεί, υπεύθυνη είσαι εσύ.

Αλλάζει Πρόσωπα η Θλίψη

Έχουν συμβεί πολλά από την τελευταία φορά που έγραψα...
Άλλα αξιοσημείωτα κι άλλα όχι...
Ψιλοβαριόμουν να γράψω μιας και είτε θα τρέχω συνέχεια σαν τον Βέγγο, ή θα βλέπω καταθλιπτικές ταινίες...

Οπότε είπα να μεταφέρω απλά έναν διάλογο που είχα πρόσφατα μ' έναν τυπάκο..
Καλός ανθρωπάκος, μορφώνεται, ψάχνεται, αλλά έχει ένα κακό: θέλει να τα 'χει καλά με όλους, βλέπει την ευτυχία παντού και κατά συνέπεια χαζοχαρουμενοφέρνει...
α! και επιμένει να με κάνει και μένα σαν αυτόν..
Δεν υπερβάλλω, θέλει να τα 'χει καλά ακόμα και με τους συμφεροντολόγους, κακομαθημένους, κυβερνώντες στο πανεπιστήμιο Δαπίτες (με τους οποίους έχω αντιπαρατεθεί και έχω δημιουργήσει μέτωπο και δημόσια πλέον (και γενικά έκανα έναν χαμό), και έτσι κάθε φορά που μπαίνω στο πανεπιστήμιο οι μισοί άνθρωποι με κοιτάνε με μίσος και οι άλλοι μισοί (οι μη-Δαπιτοπασπίτες) με αλληλεγγύη, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα που θα αναλύσουμε  σε άλλο άρθρο)...



Στην ουσία η κουβέντα ξεκινάει από κάπου εκεί....:

- ".......εννοούσα...
...ότι θα μπορούσα να χτυπήσω ανθρώπους που γενικεύουν αυθαίρετα, παρόλο που είμαι οπαδός του Γκάντι..."

- "Εεεελα μωρέ...αρκετές γενικεύσεις κατά κανόνα ισχύουν, απλά ποτέ και για κανέναν λόγο ολοκληρωτικά:
πχ: "όλοι οι μπάτσοι ειναι γουρούνια"..

Δεν είναι όλοι, ούτε θα το θεσπίσεις μέσα σου ως νόμο, αλλά σίγουρα είναι πάνω απο 50%..." είπα μπας και τον ξεφορτωνόμουν γιατί βαριόμουν ν' ανοίξω κουβέντα μαζί του..

- "Ποια η διαφορά στην πράξη??
αν θεωρείς μια πρόταση γενικό κανόνα, ακόμα και αν δεν ισχύει ολοκληρωτικά, κάθε φορά που θα αντιμετωπίζεις μια σχετική κατάσταση, θα έχεις ως δεδομένο το γενικό κανόνα...
Όχι φίλε!! Δε μπορώ να περπατάω στο δρόμο σκεπτόμενος ότι ένας μπάτσος είναι γουρούνι, γιατί πολύ απλά, αν κρίνεις κάποιον μόνο και μόνο από τις ταμπέλες που έχουν κρεμαστεί...ΚΛΑΦΤΑ...

Άλλωστε κάθε άνθρωπος, είναι μια λευκή σελίδα, τώρα αν εσύ τη βλέπεις μαύρη, it's your fault!!!"

- " Σκατά είναι (ο κάθε άνθρωπος)..
Εσύ αν την βλέπεις άσπρη τη σελίδα, δικό σου λάθος...
Κι εσύ θα το πληρώσεις κιόλας..."

- "Βασικά δε το έθεσα σωστά..

Η σελίδα είναι γκρι, αν τη βλέπεις μαύρη, λάθος σου, αν τη βλέπεις άσπρη, πάλι λάθος σου, μόνο τελικά θα διαπιστώσεις αν είναι άσπρη ή μαύρη..

Δεν μπορείς να ξέρεις εξ' αρχής, και ...δεν είναι όλοι σκατά...
Δεν μπορείς να το αποδείξεις!!!"

- "Μπορώ πάντως να σου φέρω άπειρα παραδείγματα" του απαντάω αστραπιαία και μ' ένα ειρωνικό μειδίαμα!!

- "Αυτό δε σημαίνει ότι το όλον είναι ενδεικτικό του εκάστου!!"

- "Βασικά, Είναι!!
Οι εξαιρέσεις εξαιρούνται!!!"

- "Τέσπα, θα με συγχωρέσεις, αμπελοφιλοσοφίες!!"
- "Όχι ρε, σιγά! Απλά εσύ βλέπεις αλλιώς τη ζωή, πιο θετικά..
Εγώ αρνητικά., τι να κάνουμε!!"

- "Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς εκεί έξω που να λέει: "Τι γαμάτο μέρος για να ζεις" " μου απάντησε..
- "Κι όμως...
Αυτό μου 'λεγαν πάλι στη σχολή σήμερα...
Ότι είμαι ο μόνος νέος άνθρωπος που ξέρουν, που δεν του αρέσει η ζωή..."

- "Αυτοί που στο 'λεγαν είναι τρελοί τότε"
- "Τι μιλάς ρε!! Εσύ είσαι πάντα χαμογελαστός και χαρούμενος, με όλους, Πάντα!!!
Και καλά κάνεις δηλαδή..."

- "Ναι, γιατί οι γονείς μου μου είπαν:
1ον: Ο κόσμος δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη..
2ον: Βe the change you want to see in the world!!
- "ΔΕΝ θέλω ν' αλλάξει ρε!!
Θέλω να καταστραφεί!!
'Η τουλάχιστον να πεθάνω εγώ, για να μην βλέπω το πόσο χάλια είναι!!
Δεν έχω μεσσιανικά πλάνα και φιλοδοξίες"




- "Μμμμ...Το κόβω σαν εύκολη λύση, αν δε βάλεις το χεράκι σου ώστε να γίνει ο κόσμος καλύτερος στη μία ζωή που έχεις, δεν τη χρησιμοποίησες σωστά..."
- "Ρε...Τι να γίνει καλύτερος ο κόσμος..
Δεν γίνεται από μένα δυστυχώς..
Από ανθρώπους επιρροής -άξιους και μη- γίνεται, και μέσω της παιδείας και της εκπαίδευσης μόνο...
Δάσκαλος δεν είμαι, παιδιά δεν θέλω να κάνω με καμία, οπότε εγώ λέω να πάει να γαμηθεί ο κόσμος σας.."

- " Ε, τότε...Δώσε το παράδειγμα..Δεν είναι ανάγκη να είσαι κάτι απ' όλα αυτά..."
- "Ό,τι και να κάνω..Ακόμα κι όταν βοηθάω άλλους...
Ακόμα σκατά νιώθω..
Κι αυτό είναι το μόνο που με νοιάζει (γιατί με πονάει) στο τέλος της μέρας..."


- "Μα δε γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, λες σε μία μέρα να τα καταφέρεις?
Και μάλιστα μόνος?
Αν απογοητεύεσαι έτσι..
...Ζητείται ελπίς....
....Πάντως μου έκανες για "αριστερός"....
Καλά, αριστερός είσαι βασικά, αλλά εννοώ, ακτιβιστής, δραστήριος, με όραμα ξέρω 'γω...
Με τα χαλάς λίγο!!!..."
- "Θεωρώ σημαντικότερο κομμάτι του "Αριστερός", το να είσαι "Μη φοβικός", μη-φοβικός με το διαφορετικό...
Με τους μαύρους, τους γκέυ κτλπ...
..Το ν' αλλάξω τον κόσμο, είναι άλλο κομμάτι...Δεν γίνεται...Δεν σώζεται αυτός ο κόσμος...
Μακάρι να 'ταν όλα όπως στο μυαλό μου...Να "γινόταν" η "Αναρχία"..."


- "Δεν είναι κακό να οραματίζεσαι έναν νέο κόσμο!!
Για κκε σε κόβω!!"
- "Μπααα....Αφού στην πράξη πάντα σε δικτατορία καταλήγει ο κομμουνισμός, τέτοιοι που είμαστε..."
- "Πες το έτσι τόσο καιρό!! Αναρχία ε??"
- "Ε και? Δεν γίνεται, είμαστε πολύ ζώα οι άνθρωποι για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αναρχία...
..Ίσως σε 5000 χρόνια από τώρα, να είναι εφικτό..."
- "Οπότε η δημοκρατία είναι όλα τα λεφτά!!"
- "Η ποιά??? Δημοκρατία είναι αυτό που έχουμε?
Πραγματική Δημοκρατία είναι η αναρχία...
Απλά σου λέω, τώρα δεν είναι εφικτή..
Ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, κάνει ότι του καβλώνει...
Δεν είναι εφικτή...Γαμώτο..."

- "Αντιπροσωπευτική δημοκρατία εννοώ"
- "Μα η μόνη αληθινή δημοκρατία είναι η Αναρχία...
Αλλά γι' αυτή χρειάζεται δύο πράγματα, ελευθερία, και ο απόλυτος αμοιβαίος σεβασμός...
Κάτι που οι άνθρωποι δεν έχουν...Ίσως να έχουν σε 5 ή 10 χιλιάδες χρόνια.."
- "Σε τόσα δεν θα υπαρχουμε !!"
- "ΚΑΛΥΤΕΡΑ" είπα κοφτά και μ' ένα υποβόσκον χαμόγελο ικανοποίησης..

- "Μα τότε και η αναρχία δικτατορία είναι" είπε τη μπαρούφα του...
- "?????" τον κοίταζα όλο απορία και φοβούμενος την πιθανή ερχόμενη ανοησία του..
- "Δεν έχεις ας πούμε το δικαίωμα επιλογής μιας ζωής που δεν σέβεται τον άλλον"
- "Αυτό που λες έχει τόσο δίκιο, όσο το επιχείρημα: "Είσαι ρατσιστής με τους φασίστες και τους ρατσιστές, άρα είσαι ρατσιστής", το ξέρεις έτσι? "
- "Εγώ σου  'χω πει, τους αγαπάω όλους"
- "ΚΑΚΟ αυτό". . .

- "Ναι, ίσως κακό για μένα, καλό για την κοινωνία, αλλά όλοι είναι απαραίτητοι, αριστερά, δεξιά, φασίστες..Είναι όλοι κάτι"
- "Η δεξιά έστω...Ο φασισμός, ΟΧΙ
Και μ' αυτό που λες, είναι σαν να υποστηρίζεις το σύστημα,
δηλαδή καλά κάνουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι πολυεθνικές που εκμεταλλεύονται 5χρονα παιδάκια, και μάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί..
Είναι κι αυτοί "ΚΑΤΙ", κι αφού είναι "κάτι", χρείαζονται κι αυτοί" είχα αρχίσει να σπάζομαι...

- "Δε σου λέω να επικρατήσει, σου λέω να υπάρχει σαν ιδέα, έστω σαν παράδειγμα προς αποφυγίν, ίσως γιατί αποκαλύπτει το ψυχολογικό προφίλ των φασιστών...
Τώρα για τα 5χρονα, υπάρχουν νόμοι, οι νόμοι ότι πιο θαυμαστό στη δημοκρατία!!" με το που άκουσα την τελευταία ατάκα παραλίγο να μου πέσουν μαλλιά και δόντια, και ν ' αρχίσω να αποσυντίθεμαι σαν καρτούν...!
- "Σε μια Αναρχική κοινωνία, δεν θα χρειαζόταν ο "Νόμος", θα ήταν τόσο βαθιά ηθικοί οι άνθρωποι που δεν θα εκμεταλλέυονταν ούτε παιδάκια, ούτε ο ένας τον άλλον..."

- "Ε, γι' αυτό σου λέω, δεν γίνεται να υπάρξει!!!"
- "Τώρα ναι, αλλά κάποτε θα υπάρξει...
Και η σημερινή "δημοκρατία" πριν από 4000 χρόνια ήταν αδιανόητο να υπάρξει...
Και μαύρος πρόεδρος στην Αμερική, μέχρι πριν 50 χρόνια, ήταν αδιανόητο να υπάρξει ποτέ"

....
Το βράδυ προχωρούσε
....

- "Είσαι ρατσιστής?" με ρώτησε ξαφνικά, περιμένοντας για απάντησή μου ένα "όχι" για να πει μετά κάτι βαθυστόχαστο..

Είπα να του το χαλάσω...
- "Με τους ανθρώπους γενικά? Ναι..
Δεν μας συμπαθώ σαν είδος, μας θεωρώ το χειρότερο είδος στη γη...
Από 'κει και πέρα δεν κάνω διακρίσεις, όλοι ίσοι είμαστε"

- "Γιατί χειρότερη? Επειδή μας δόθηκε η ελεύθερη βούληση και η διάνοια??"
- "Η ποια διάνοια??"
- "Ο νους, η σκέψη!!"
- "Το μόνο που μας δόθηκε είναι ο Εγωϊσμός, όπως σε κάθε άλλο είδος...
Το μυαλό το χρησιμοποιούμε κυρίως για να τον ικανοποιήσουμε..."

-"Σύμφωνοι, το εγωιστικό ένστικτο υπάρχει...
Στο χέρι μας είναι να το υπερβούμε!!"
- "Όλοι το ίδιο κάνουμε, μόνο ο εαυτός μας μας νοιάζει πραγματικά..
Είναι στο dna μας...Οποιοσδήποτε κάνει το διαφορετικό βασικά όλη του τη ζωή, είναι ήρωας...
Ή αγαπάει...
...όμως και πάλι, υπάρχει ο κανόνας του μεγάλου αριθμού φίλε μου...
Που λέει ότι αν υπάρχουν 10 άτομα, εκ των οποίων οι 9 είναι μαλάκες και ένας καλός άνθρωπος..
Θα καταλήξουμε είτε να έχουμε 10 καλούς ανθρώπους, είτε 10 μαλάκες στο τέλος...
Και σχεδόν πάντα φυσικά, συμβαίνει η δεύτερη περίπτωση, γιατί είναι και η πιο εύκολη..."

- "Τότε πως έχουμε υπερβεί το σεξουαλικό ένστικτο?" είπε, κι ένιωθε σαν να είχε πει εξυπνάδα..Μάλλον δεν έχει κάνει σχέση ποτέ...
- "Ποιος έχει υπερβεί? Ο έρωτας είναι η προσωποποίηση του εγωισμού.."
- "Δώσε!!"
- "Αμ τι, θα κάτσω?? Δεν υπάρχει πιο εγωϊστικό συναίσθημα..
Η αγάπη...ΑΝ υπάρχει..Είναι η μόνη υπέρβασή του...
Αλλά "Αγάπη" είναι να ζεις μια ζωή με τον άλλον που "αγαπάς"..
Με την αντίστοιχη συμπεριφορά που πρεσβεύει σαν έννοια...

Όχι να το πεις μετά από 3 μήνες ή 5 χρόνια και μετά να χωρίσεις επείδη μπάνισες ένα άλλο μουνάκι ή έναν άλλο πούτσο από δίπλα και τότε ανακαλύπτεις ότι "κουράστηκες"...
Αυτό είναι Έρωτας....Σκέτος...
Που ξεφτίζει...
Και "βαριέσαι"... "




- "Ρε!! Τι σε είπα?? Ότι περνάει από το χέρι σου και έγκειται στον εγωισμό, μπορείς να το κοντρολάρεις...
Σε πολλά έχεις δίκιο, αλλά μην τα ισοπεδώνεις όλα...
Αν το πάμε έτσι, θα καταλήξουμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα...
Ότι είναι όλα μάταια..."

- "Μα είναι!!!" του είπα χαζοχαμογελώντας για να νομίζει ότι το λέω για πλάκα.......
- "Μοιρολατρεία μου μυρίζει...!!!" απάντησε, και δεν είχε και άδικο, ως ένα βαθμό...
"Και δεν θέλω, αρνούμαι να πιστεύω ότι όλα είναι μάταια..." συνέχισε...

- "Κοίτα..
Κάποια στιγμή, πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή, ο κόσμος, είναι μια ζούγκλα..
Απλά έχουμε προσθέσει και μπόλικο τσιμέντο μέσα...
Πως ο "Θεός", ίσως δεν μας συμπαθεί...
Είμαστε σκατά, σκόνη σκέτη, που από τύχη έχει βούληση κι ελευθερία δράσης...
Και κανείς δεν εγγυάται τίποτα, γιατί κανονικά δεν θα 'πρεπε καν να υπάρχουμε, είμαστε ένα τίποτα, και νιώθουμε "κάτι"..
Εγώ λέω να σταματήσουμε να νιώθουμε "κάτι"..
Είμαστε μια τρίχα απ' τ' αρχίδια της ιστορίας του σύμπαντος...
Δεν υπάρχει μεγάλο πλάνο, κάποιοι το δημιουργούν για να μπορούν να ζήσουν..
Εγώ τώρα νιώθω σαν να μην θέλω να κάνω τίποτα, γιατί ό,τι και να κάνω, η ίδια η ανθρωπότητα δεν είναι Τίποτα...
Ντάξει ναι...Έχω όνειρο να γίνω ένας καλός επαγγελματίας, από τους καλύτερους, έχω όνειρο να ακουστούν τα τραγούδια και οι στίχοι που γράφω, και ότι γράφω, και έστω κάποιοι λίγοι να με νιώσουν, να τα εκτιμήσουν...
Αλλά ούτε καν αυτό δεν θα με κάνει ευτυχισμένο...Γιατί πολύ απλά είμαι μια τρίχα απ' τ' αρχίδια της ανθρωπότητας...
Βασικά ούτε καν μέρος της, είμαι ένας ακόμη "outcast" της κοινωνίας, που δεν μπορεί καν να πορευτεί μαζί της...
Αλλά και η ίδια η ανθρωπότητα όπως σου είπα, είναι ένας σάπιος κόκκος σκόνης, της χειρότερης ποιότητας, μέσα στην άμμο, στην παραλία του σύμπαντος και του χωροχρόνου..."




- " Τελειομανής...
Σκέφτεσαι υπερβολικά!...Γιατί βρε??" μου χαμογέλασε, και συνέχισε..
"Ζήσε τα απλά, και φρόντισε όταν θα κλείσεις τα μάτια σου, να αφήσεις έναν καλύτερο κόσμο για τους επόμενους, λες ότι δεν είσαι τίποτα μπροστά στην ανθρωπότητα, μην ξεχνάς όμως ότι αν ο καθένας σκεφτεί ότι όλοι μαζί είναι η ανθρωπότητα, μπορεί να κατανοήσεις τη σημασία που έχεις εσύ για το όλον, μη χάνεσαι στο ψαξιμο, μπες στη ουσία, πχ: Εμένα οι θρησκευτικές μου αναζητήσεις τελειώσαν στην Β γυμνασίου, όλα συνοψίζονται στη φράση "Αγαπάτε αλλήλους", τέλος...
Τώρα αν ο Ιησούς το κανε με τη μαγδαληνή............"

- "Στα τέτοια σου" τον συμπλήρωσα και συνέχισα...
"Ισχύει, ο Χριστιανισμός, σαν κίνημα, είναι Γαμάτος..
Σαν θρησκεία όμως....
....δεν θα ΄πρεπε να υπάρχει..."

- "Το ζουμί είναι: ΚΟΙΤΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ" είπε..
- "Η ουσία είναι ότι δεν είμαι ποτέ καλά" είπα και 'γω και χαζογέλασα με κάποιο ίχνος πικρίας...
- "Η ουσία είναι να περνάς καλα!
Η ουσία είναι να προσπαθείς για έναν καλύτερο κόσμο πρωτού πεθάνεις..
Το ότι είσαι έτσι αρνητικός, δεν δίνει προοπτικές...."

- "Όχι ότι έχεις άδικο, έχω προσπαθήσει να μην έιμαι αρνητικός, έχω "πολεμήσει"...
Αλλά...
Πως να τα βάλω με τη θλίψη....?
Όσο αντιστέκομαι νικάει...
Όποτε τη ρίχνω από το θρόνο...
Εμένα λέει θέλει, μόνο.....  "

Πήγε Τρεις (Που Είναι η Αγάπη)

01:45 :

-"έλα αγόρι, τι καν..."
-"Νίκο....δεν είμαι καλά"
-"Τι έπαθες ρε, τι έγινε?"
-"ρε..."
-"Τι έγινε?"
-"Δεν αντέχω"
-"Τι έγινε ρε μαλάκα? Με τρομάζεις"
-"Ήμουν μια χαρά ρε..
...και ξαφνικά
...είδα......."

.............

-"Είναι τόσοι μήνες...Νόμιζα πως είσαι καλά..."
-"Κι εγώ έτσι έλεγα αλλά ρε φίλε, όταν είδα...
Δεν αντέχω σου λέω...
Έχω να νιώσω τόσο χάλια δεν ξέρω κι εγώ από πότε..
Χρειάζομαι βοήθεια.."
-"Τζόνυ, σε νιώθω...
Κοιμήσου, μην ασχολείσαι, δεν αξίζει..."
-"Δεν Μπορώ, Υποφέρω ρε φίλε"


Κλείνοντας το τηλέφωνο, δεν ένιωθα ούτε στο ελάχιστο καλύτερα...
Κανείς δεν μπορεί να με νιώσει...
Και ποιός να με νιώσει?..
Εδώ δεν με ένιωσε εκείνη τότε, ο "άνθρωπός μου" ντεμέκ...

Ποιός να με καταλάβει?...
Πως να τους εξηγήσεις την ταχυπαλμία....
το σφίξιμο στο στομάχι....
τον κόμπο στο λαιμό....
το πνίξιμο στο στέρνο....
το "τσίμπημα" και το "πλάκωμα" στο θώρακα....
την αγωνιώδη ρίγη....
τις ημικρανίες....
και τη ζάλη που προκαλούν....
τα βουρκωμένα μάτια....
το ότι κλαίω σαν παιδί όταν πάω εκείνη να σκεφτώ....
τον fucked-up ύπνο....
τους εφιάλτες....
...τις παραισθήσεις....

...κι αυτή την αίσθηση του "Ως Εδώ"...
...του "Είμαι παγιδευμένος σε μια ζωή που δεν θέλω να ζω"...

02:20 :

Πετάω την πίτσα που είχα φτιάξει στα σκουπίδια...
Που όρεξη να φάω...
Στο repeat ένα κομμάτι συνέχεια, δεν θυμάμαι καν ποιο...
Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να νιώσω τόσο χάλια...
Δεν θυμόμουν καν πως είναι να είσαι τόσο χάλια...
Ψέματα...Ξέρω πόσο καιρό...
Από τότε που έμαθα για τον άλλον, από το καλοκαίρι γενικότερα....Και εξαιτίας της ειδικότερα...

Τρέμω, τρέμω ολόκληρος...
Ένιωθα σαν να 'χω δει φάντασμα...
Είναι τόσο νωρίς, πως θα βγει η νύχτα?
Το καλοκαίρι δεν άφησα τον εαυτό μου να κάνει καμιά τρέλα επειδή είχα τους φίλους μου δίπλα μου και με βοήθησαν έστω να επιβιώσω...
Τώρα? Τώρα που είμαι Μόνος μου?

Έχω παραλύσει, κοιτάζοντας το κενό, μέσα σε κρύο ιδρώτα...

Πως θα βγει η νύχτα? Τρομάζω με το πόσο πολύ ΥΠΟΦΕΡΩ...

02:50 :

Σκέψεις, σκέψεις, αναμνήσεις, σκέψεις, σκηνές, αναμνήσεις, σκέψεις, σκηνές, σκέψεις....
Άλλες με διαπερνούν σαν σφαίρες κι άλλες συνθλίβονται πάνω μου...


ΜΑΡΤΥΡΙΟ


Δεν αντέχεται αυτό το μαρτύριο...
Δεν υπάρχει κανείς εδώ...
Τόσο αδύναμος...
Εκείνη αυτή τη στιγμή θα περνούσε τόσο καλά, είμαι τόσο σίγουρος...
Κι εγώ σιωπηλός, να θέλω να πεθάνω...



Ο Πόνος, Αβάσταχτος...
Τόσο που ήμουν σίγουρος πως θα 'κανα κακό στον εαυτό μου αν δεν σταματούσε άμεσα...


Σκέφτηκα τότε μέσα σε απόγνωση, απελπισία, αδυναμία, όπως θες πες το, πως έχω δύο επιλογές, είτε το κρασί, είτε τα ηρεμιστικά που είχα παρατημένα κάπου και που έλεγα πως δεν θα ξαναπάρω ποτέ...


Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι, είναι ότι πήρα ένα ηρεμιστικό, κι ότι είχα γεμίσει πάνω από 7-8 φορές το ποτήρι με κρασί πριν αποκοιμηθώ/λιποθυμήσω ...







Τρεις μέρες τώρα, έχω κόψει επαφές με όλους...
Το μόνο που κάνω είναι να παίζω κιθάρα, συνέχεια...
Γράφω όλη μέρα μουσική, γράφω όλη μέρα στίχους...
Δεν μπορώ, πάω πάσο στη ζωή...
Δεν αντέχεται...
Νόμιζα πως προχωράω, αλλά κάθε φορά πέφτω όλο και πιο χαμηλά, όλο και πιο χαμηλά...
Όλο και πιο αδύναμος...
Όλο και πιο μόνος....



Πώς θα περάσει η νύχτα απόψε...?
Ποιός άλλος θα καίγεται στη γη απόψε....?


ΔΕΝ είμαι καλά...


Ίσως δεν φταίω εγώ, ίσως δεν φταίει ούτε αυτή...
Αυτή έκανε το κέφι της κι ότι κάνει κάθε άνθρωπος, κοίταξε μόνο τον εαυτό της, είπε ψέματα, κορόιδεψε, πρόδωσε, και δεν νοιάστηκε ούτε στιγμή πραγματικά αυτόν που κάτι μέρες πριν το τέλος έλεγε πως τον λατρεύει και κάνει όνειρα για μια ζωή μαζί του, τον πλήγωσε...

Τα κάνει κάθε άνθρωπος αυτά....Υποθέτω.......
Το θέμα είναι γιατί πονάω εγώ...
Το θέμα είναι γιατί μένω εγώ...
Μ' αρέσει να πονάω?
Όχι, και αν δεν με ήξερα, θα ΄λεγα κι εγώ ακόμη, ότι είναι γραφικό να γράφω στο μπλογκ συνέχεια για το πόσο πονάω, αλλά μόνο αν δεν ήξερα το ΠΟΣΟ ΒΑΘΙΑ κι ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΟΝΑΩ . . .

Αλλά όπως είπα, ίσως δεν φταίω...
Ίσως δεν φταίει κανείς...
Ίσως απλά να είναι γραμμένο στον γενετικό μου κώδικα να νιώθω έτσι...
Ίσως το γονίδιο μου που ελέγχει το πόση ντοπαμίνη, σεροτονίνη, κι όλες αυτές τις ουσίες που σε κάνουν να νιώθεις καλά κι ευτυχισμένος, να μην είναι το ίδιο μ' αυτό που έχουν οι νορμάλ άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο μέσα από ένα θετικό, ή έστω ουδέτερο πρίσμα...
Ίσως λοιπόν το θέμα να είναι απλά βιολογικό, και να ανήκω στους ανθρώπους που οργανικά το φυσιολογικό τους είναι να 'ναι καταθλιπτικοί, να "πονάνε"...



Απλά.....
Κάποτε, υπήρξα καλά...
Υπήρξα ευτυχισμένος, πλήρης...
Ένιωσα το πως είναι το "να μην πονάς", για πρώτη φορά...

Κι όλα αυτά γκρεμίστηκαν...
Προδόθηκα από την ίδια την πηγή της ευτυχίας μου, από τον ..."άγγελό μου"...
Καταστράφηκαν όλα, διαλύθηκα κι εγώ...
Δεν έμεινε τίποτα...
Συντρίμμια όλα...
Ρημαδιό...





Και πως θ' αντέξω ?
Πώς να ξεχαστώ τώρα που υποφέρω ?
Δεν μου αρκούν οι άλλες αγκαλιές...
Γιατί μια φωτογραφία αρκεί για να θέλω να κλάψω...
...αρκεί για να θέλω να ξεριζώσω την καρδιά από μέσα μου...

και να πεθάνω . . .







Ειλικρινά...
Δεν αντέχω άλλο...










Χρειάζομαι βοήθεια....
Χρειάζομαι τ..  . . . . . .



..........Αν είναι κάτι μαγικό...





Υ.Γ.:
Θυμήθηκα ποιο τραγούδι άκουγα όλο το βράδυ...
Είναι αυτό που λέει:

"Μοιάζουν οι ώρες να’ ναι μεγάλες ανηφόρες
σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω
μοιάζουν οι ώρες να πέφτουν πάνω μου σαν μπόρες
κι οι αναμνήσεις να ρίχνουν πάλι κεραυνό

Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο
κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ
ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ’ αυτοκίνητο
βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ

Πού είναι η αγάπη που μ’ ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ

Πού είναι η "Αγάπη"
να μου αποδείξει πριν το Τέλος

Αν είναι Απάτη ή αν είναι κάτι Μαγικό

Παραμυθιάζομαι

Πω ρε μαλάκα...
Τί πονοκέφαλος είναι αυτός δύο βδομάδες τώρα...
Καρκίνος στον εγκέφαλο...

...Πάλι η ντροπή της νοημοσύνης ο "Τηλεκύβος" στον ΑΝΤ1...

Αϋπνία..
Από αυτές τις αϋπνίες που ενώ έχεις ανάγκη να ξεκουραστείς, όταν πέφτεις στο κρεβάτι οι σκέψεις δεν σ' αφήνουν να κλείσεις μάτι..
Screw this, κόντρα στην κόντρα, πάω να φτιάξω καφέ...

Η αλήθεια είναι ότι ο καφές με τονώνει...
Πιο πολύ ο ελληνικός, αλλά επειδή βαριέμαι να φτιάχνω τον παραδοσιακό ελληνικό, τη βγάζω χαλαρά με μια ζεστή κούπα νες..

Α!
Και μιας και μιλάμε για παραδόσεις, θυμήθηκα κάτι που άκουσα τις προάλλες από έναν μπυρόβιο τύπο που άραζε δίπλα μας στη Ναυαρίνου, σε μια στοχαστική, φιλοσοφική, σχεδόν ακαδημαϊκή συζήτηση περί σχέσεων που είχε ανοίξει με το σκύλο του..

-"Η νέα γενιά σέβεται και τηρεί τις παραδόσεις. Να, για παράδειγμα η πρώην μου , μου λέγε καλύτερα παραμύθια απ' την γιαγιά μου"



Και δεν είχε και άδικο εδώ που τα λέμε, με τη μικρή την εμπειρία μου, και το αγαπημένο μου υποσυνείδητο σπορ, την παρατήρηση των ανθρώπων, των σχέσεών τους και των καταστάσεων γύρω μου, σε ένα συμπέρασμα έχω μόνο καταλήξει...
...Μεγαλύτερες πουτάνες είναι πάντα οι γυναίκες που το παίζουν "δύσκολες".
Αν τις ρωτήσεις θα σου 'πουν:
1) Με εκτιμάνε καλύτερα οι άντρες αν ταλαιπωρηθούν για μένα
2) Το κάνω γιατί σέβομαι τον εαυτό μου
3) Το κάνω γιατί στους άντρες δεν αρέσουν οι "εύκολες"
4) Το κάνω γιατί με ενδιαφέρουν μόνο οι "σοβαρές μακροχρόνιες σχέσεις"
5) Το κάνω γιατί έτσι με συμβούλεψε η μαμά μου που είναι έμπειρη σ' αυτά
6) Άν του κάτσω δε θα εκτιμήσει την προσωπικότητα μου
7) Άν του κάτσω γρήγορα θα με παρατήσει και γρήγορα
8 ) Άν του κάτσω γρήγορα θα με περάσει με σεξομανή
9) Άν του κάτσω γρήγορα θα νομίζει ότι αυτό κάνω με όλους
10) Το παίζω δύσκολη γιατί είμαι σοβαρή κοπέλα για σπίτι, όχι καμιά τσούλα





Οι άντρες κατα κανόνα χαύουν εύκολα το παραπάνω "παραμύθι",  στην πραγματικότητα όμως απλά πέφτουν στον ιστό της αράχνης γιατί όλο αυτό το θεατράκι είναι "σκηνοθετημένο"...

Πώωω, τι θυμήθηκα τώρα...
Ντάξει, ντροπή μου..
Αλλάαα....αυτό μου ΄ρθε στο μυαλό....και ταιριάζει και στη διάθεσή μου τώρα...
Μα τα ιερά τζιτζιμογγολικά ρακούν! what kind of sorcery is this?, σκυλοποιούμαι,
θα βάλω το "Παραμυθιάζομαι" του Παντελίδη στο youtube, τσίτα τον ήχο στα ακουστικά, και θα νταλκαδιαστώ...

ΌΧΙ, ΌΧΙ...Δεν είμαι σκυλάς...Δεν αντέχω το 99% των λαϊκών και λαϊκοποπ, και κράζω και τους κολλητούς μου που τα ακούνε..
Αλλά όπως σε όλους αρέσουν κάποια πράγματα για τα οποία ντρέπονται, εγώ, δεν θα πω ότι μ' αρέσει, γιατί ΔΕΝ μ' αρέσει, αλλά τον "συμπαθώ" τον Παντελίδη...

Γιατί στο κάτω-κάτω, τουλάχιστον αυτός, ξέρει και τρία ακκόρντα στην κιθάρα, σε αντίθεση με το 90% των υπόλοιπων σκυλάδων, και επιπλέον γράφει και ο ίδιος τους στίχους του, όσο άθλιοι κι αν είναι...Είναι ένα πόιντ εκτίμησης αυτό..

Δεύτερον, έχει γράψει τα τραγούδια του από νταλκά για κάποια, κάτι που τον κάνει συνάδελφο, συνταλκαδιάρη, συν-κερατωμένο, και ...συγκαμμένο!!!
Άλλο αν γράφουμε εντελώς άλλο είδος μουσικής, έχουμε ίδιο κίνητρο, και συνεπώς, την αντίστοιχη αλλυλεγγύη...

Τρίτον.....Ε, όπως και να το κάνουμε είναι Κλαψομούνης και Υπερβολικός, δηλαδή το γυφτολαικό alter-ego μου, πως να μην ταυτιστώ και να μην ασπαστώ τον καημό του και τον πόνο του (ποιον πόνο του δηλαδή, τώρα πια αυτός θα 'χει κάθε βράδυ κι άλλη, και τα λεφτά που βγάζει, δεν θα τα δω εγώ ποτέ, αλλά τέσπα, ποιητική αδεία)

...και τέλος, μου θυμίζει κάποιον χαμένο μου αδερφό απ' τη Μικρά Ασία!








Το βίντεο-κλιπ μου θυμίζει πέρα από οικογενειακές ιστορίες, και μια φράση που είπα σε κάποια πρόσφατα για να το παίξω ιστορίας και "γαμάτος" δοκιμάζοντας τεχνικές και φράσεις των πρώην μου, και δούλεψε, αρνάκι και χαλί να την πατήσω η κυρία μετά, κι εγώ καπνός από την ξενέρα...
Δεν είμαι για τέτοια χαζοπαίχνιδα

-"Αν μου ξανακλείσεις το τηλέφωνο, τελειώσαμε...
Τα ανέχτηκα αυτά από κάποια μία φορά, και δεν έχω σκοπό να τα ξανανεχτώ"


-"Συγνώμη, έχεις δίκιο, απλά παρεξήγησα που δεν ήθελες να πάμε....μπλα μπλα, συγνώμη, μπλα μπλα μπλα"

ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ!!! Βαριέμαι τα λόγια!!
Φίλα με πριν βρω άλλη τώρα που πήρα φόρα!!
Εγώ να περνάω καλά! Ναι εγωιστικό, αλλά όλοι οι άνθρωποι έτσι είμαστε ή έτσι γινόμαστε τελικά!!
Όλοι καλοί είμαστε, μέχρι να βρεθεί μια ανώριμη κακομαθημένη να μας πληγώσει, συγνώμη...τουλάχιστον πέρνα καλά όσο είμαι εδώ !!



Πώωω...Πήγε πέντε......πρέπει να ξυπνήσω δέκα αύριο...
Τζιτζί..


Καζανάκι από δίπλα...
Πάλι χέζουν μες στη νύχτα...


Πφφφ...Ταχυπαλμία...
Σκέφτομαι τους κολλητούς μου που είναι όλοι μαζί, κι εγώ χαμένος, μόνος μου..
Σ' αυτούς το χρωστάω που δεν έκανα καμιά τρέλα το καλοκαίρι που ψυχορραγούσα...
Και ποια η "δικιολογία" μου τώρα?...
"Βαριέμαι να πάρω το τρένο για Αθήνα"...Λες και δεν ξέρουν....
Σφίξιμο στο στομάχι...

Σκέψεις από περσινές στιγμές, που έλεγα πως έτσι η ζωή μου είναι τέλεια...
Βγαίνω στο μπαλκόνι να απολαύσω την ησυχία...
Μιζέρια...
Ρίγη...

Μπαίνω μέσα πάλι και χώνομαι κάτω από την κουβέρτα......Αυτό που έχω καταργήσει τον νυχτερινό ύπνο πάντως, πρέπει να το κόψω, μου το πε και η ψυχολόγος..

Κι αυτό με τα ανούσια άρθρα πρέπει επίσης να το κόψω νομίζω...

Πφφφφ....


Γράφω βλακείες ε...?
Αντικειμενικά, μάλλον βλακείες γράφω...
Όμως υποκειμενικά..
Αυτή είναι η ζωή μου, αυτές οι ιστορίες μου..
Και γράφω πάντα με την ελπίδα ότι έστω κι 'Ενα άτομο εκεί έξω, μπορεί να με νιώσει λίγο...



Αλλά και πάλι...Μαλακίες λέω...
Τι...? Όλα καλά?...Έγινα κουλ ξαφνικά επειδή έριξα και δυο-τρεις γκόμενες ε?...
Παραμυθιάζομαι...
κι Έχω κουραστεί...
Παραμυθιάζομαι...
Όπως παραμυθιαζόμουν και πέρυσι...και πρόπερσι...
Απλά πέρυσι και πρόπερσι με παραμύθιαζε κάποια άλλη, ενώ τώρα παραμυθιάζομαι μόνος μου, ίσα-ίσα να επιβιώνω τη μέρα...









Υ.Γ.: Σ' όποιον μπάμια δεν αρέσει το μεταμεσονύχτιο παραλήρημά μου....|

My Friends ( Αρ σόου Ντιπρέσσντ)

Θέλει την ανεξαρτησία του,
και κλαδεύει τα φτερά του με δυο πέτρες,
σε πείσμα μιας μη-άθεης,
κομπιναδόρας μάγισσας,
που του πούλησε για ελευθερία
τις νόθες της αγάπες

Καμουφλάρεται μές σε κυκλώνα,
αφού στο μάτι του γίνετ' αόρατος,
να μπορεί ν' ανοίγει τα κελιά του,
και να εξορίζεται
σε νόθες αγάπες

Μοντάρει τις φοβίες του,
και τελικά τις γιγαντώνει,
ικανές να σμπαραλιάζουν
κορμί και θυμικό,
δίχως δισταγμό,
ακόμα κι αν τις έπλασαν με σκέψη και με σκόνη,
κάτι νόθες,
αγάπες παλιές..

Από τους στίχους στους οποίους τόσο καιρό δεν μπορώ, και δεν θα μπορέσω και ποτέ μάλλον να κολλήσω μουσική...
Οπότε από το να πάνε εντελώς χαμένοι, ας τους γράψω εδώ...
Από την άλλη βέβαια, και για ποίημα, μαλακία μου φαίνεται...


Αλλά από την παράλλη...Δεν ανησυχώ....Πιο χάλια από του μαϊντανού(του εύχομαι ολόψυχα και εκπαιδευτής ημιαμφίβιων ρακουνοειδών πόκεμον, μόνο αυτό του έχει μείνει πια) του Μπογδάνου, αποκλείεται να είναι!








Υ.Γ.: Κάθε στροφή κι έν' απ' τ' αδέρφια μου...
..Άλλωστε από 'κείνους το εμπνέυστηκα..