...Που είχαμε μείνει? α ναι!
..εκεί που βγάζω το μαχαίρι από την πληγή....και σε κοιτάω στα μάτια..
Δεν ήταν πισώπλατη μαχαιριά...Οχι...
Για την ακρίβεια, στεκόσουν απέναντι μου και με κοίταζες κατάματα...
...με πλησίασες...
Έκανες να μ' αγκαλιάσεις...
Κι έτσι όπως άνοιγα τα χέρια μου για να γαντζωθώ στην αγκαλιά σου που τόσο είχα ανάγκη...
............Γούρλωσα τα μάτια μου...
Πριν καλά-καλά να καταλάβω τι συνέβη, φέρνω το χέρι στο στέρνο μου, στη θέση της καρδιάς...
Κοιτάζω τα δάχτυλά μου....
Γεμάτα αίμα...Η μπλούζα μου επίσης...
Κι εσύ τραβάς το μαχαίρι...
Κι εγώ μένω εκεί να σε κοιτάζω...
Μια εσένα, μια την πληγή μου, μια το μαχαίρι...
Και το μόνο που θυμόμουν ήταν το
"Μην μ' αφήσεις...Ποτέ......σσσσσ.....Εγώ δεν σ' αφήνω.....Είναι γραφτό να είμαστε μαζί...Θα ζήσουμε μαζί...."
Γυρνάς την πλάτη σου, κι απομακρύνεσαι...Χωρίς καμιά εξήγηση...
Πέφτω στα γόνατα...
Ξέρω πως δεν θα το αντέξω...
Ξανακοιτάζω το αίμα να κυλάει...
Σε μισώ......όχι γιατί με σκότωσες...
Αλλά γιατί με πρόδωσες....κι επειδή πριν με σκοτώσεις, μου είχες δώσει για πρώτη φορά λόγο να θέλω να ζω...
...
Εσύ με σκότωσες...Εσύ που μου 'λεγες πως αν πέθαινα, δεν θα άντεχες να ζήσεις...
Το θυμάσαι?...Ένα πρωί...
Με ρώτησες...
-"Τι θα 'κανες αν πέθαινα?"
-"...Δεν ξέρω...Θα τιμωρούσα όποιον θα 'φταιγε γι' αυτό...και θα...." και πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση μου, που δεν ήξερα τι θα έλεγα, με διέκοψες...
-"Απλά δεν ζεις, δεν αντέχεται !.........Αν πάθαινες κάτι, θα πέθαινα...."
Και τότε...
Στο στενάκι...
Που μου την έπεσαν για να με κλέψουν, κι εγώ, γνήσιος μαλάκας, δεν έδινα το κινητό μου...
Με το μαχαίρι στο λαιμό...
Μόνο δύο πράγματα είχα στο νου μου...
Ότι ευτυχώς που αυτό συνέβη σε 'μένα κι όχι σε 'σενα...
Κι ότι δεν ήθελα να πεθάνω, ΜΟΝΟ και μόνο για ΕΝΑ λόγο...
...Γιατί δεν ήθελα να χάσω τη ζωή μαζί σου...Τη ζωή που ήθελα να ζήσω, να ζήσω μόνο με σένα...
- Κάποτε ήμασταν τόσο κοντά ο ένας
στον άλλο μέσα στη ζωή, που τίποτα δε φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία
και την αγάπη μας, και μόνο ένα γεφυράκι υπήρχε ανάμεσα μας.
Ακριβώς τη στιγμή που πήγαινες να ανέβεις σε αυτό σε ρώτησα: «Θέλεις
να περάσεις το γεφυράκι για να με συναντήσεις;»
...και τότε έπαψες πια να το θέλεις...κι όταν σε παρακάλεσα ξανά, έμεινες σιωπηλή.
Από τότε βουνά κι ορμητικοί ποταμοί κι ό,τι άλλο χωρίζει κι αποξενώνει μπήκαν ανάμεσά μας...
Μα όταν θυμάσαι τώρα εκείνο το μικρό γεφυράκι που απαρνήθηκες, δεν έχεις πια λόγια - μόνο λυγμούς και απορία.
***ΟΛΟ το παραπάνω, αποτελεί την αρχή του τελευταίου άρθρου που θα ΄γραφα...Αυτό που θα αποτελούσε συνέχεια του "Some of them Want to AbUse you//Χωρίς" και τελευταίο άρθρο για 'κεινη...
Το 'χα παρατημένο τόσο καιρό γιατί δεν είχα κουράγιο να το συνεχίσω, κι είχα τόσα να πω...Θα 'ταν σελίδες ολόκληρες...Πράγματα που δεν θα 'λεγα σε 'κεινη ποτέ...Αλλά προχθές τελικά, κατάλαβα πως με διαβάζει....Οπότε δεν πρόκειται να το συνεχίσω άλλο....κι ότι έχω να πω, θα το πω όντως σε δεύτερο πρόσωπο, κι όχι χάριν ποιητικής αδείας***
Το άρθρο θα 'χε τίτλο διπλό και πάλι, έναν αγγλικό κι έναν ελληνικό, από αντίστοιχα τραγούδια..
...Ο τίτλος θα 'ταν "Δεν Είμαι εδώ για Κανέναν//If Time is all I Have"...
γιατί..Δεν είμαι εδώ για κανέναν...κι από εδώ κι απ' όλα λείπω...Δεν είμαι εδώ,ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΤΥΠΟ Η ΚΑΡΔΙΑ, ΔΕΝ ΖΩ για κανένα...
Δεν είμαι εδώ για κανένα, λέω πως δεν είμαι εδώ και λείπω...Δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά
...Μονάχα εσένα...
και "Τime is all I Have"...
γιατί...
ξέρεις γιατί...
When you wake up
Turn your radio on
And you'll hear this simple song
That I made up
That I made up for you
When you're driving
Turn your radio up
Cause I can't sing loud enough
Hard these days
To get my message through
If Τime is All I Have
I'll waste it all on you
Each day I'll turn it back
It's what the broken-hearted do
I'm tired of talking to an empty space
Of silences keeping me awake
When you marry
And you look around
I'll be somewhere in that crowd
Torn up, that it isn't me
When we're older
And the memories fade
I know I'll still feel the same
Yeah
For as long as I live
Ήταν ένα απ' τα τραγούδια μας...
Και αν δεν κάνω λάθος, τότε μου πρωτοείπες να μην σ' αφήσω ποτέ....
Και πως να σ 'άφηνα?...Εγώ θα μπορούσα να έχω γράψει αυτούς τους στίχους ακριβώς για 'σενα...
κι εσύ...
Εσύ μ' άφησες...
έκανες παιχνίδι με άλλον...βρήκες άλλον...με κορόιδεψες...
..Τελείωσε...Με ΑΦΗΣΕΣ...
....και τώρα τι κάνεις?
παίρνεις τηλέφωνα..στέλνεις μαίηλ με τραγούδια που ούτε που ξέρω γιατί τα στέλνεις και τι σημαίνουν...
ασχολείσαι...
μόνο και μόνο για να με πληγώνεις..
ενώ ξέρεις ότι δεν αντέχω...
αφού έβαλες τέλος...
με αποκορύφωμα το τηλεφώνημα προχθές...
για ΠΟΙΟ λόγο ??
για ποιο λόγο να μου καταστρέψεις ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια?...
για να κάνεις το κομμάτι σου και να παίξεις μαζί μου....?
έλεγα πως είσαι εγωίστρια...αλλά αυτό είναι σαδισμός...κακία....
γουστάρεις να με ΓΑΜΑΣ...
να ΥΠΟΦΕΡΩ...
το ευχαριστιέσαι τουλάχιστον?....
ικανοποιείται ο εγωισμός σου?
ηδονίστηκε η ιδιοτέλεια κι η αυταρέσκεια σου?
άκουσα κάτι σήμερα...
"Γιατί όλες οι γκόμενες θέλουν κάποιον να τις φροντίζει κ λίγη ασφάλεια και στην ουσία καμία δεν γουστάρει πραγματικά, κι έτσι κι εγώ από το να 'χω πολλές μέτριες ψεύτικες σχέσεις, αποφάσισα να μην έχω καμιά σχέση, γιατί όλες οι σχέσεις ψεύτικες είναι...κανένας δεν σε γουστάρει όταν είσαι ο εαυτός σου..."
αυτοί είναι κι οι λόγοι που δεν έχω κάνει σχέση τόσο καιρό εδώ μακριά σου, κι όχι επειδή μου λείπεις εσύ...
και τα ενστερνίστηκα όλα αυτά κι εγώ, αφού τα 'μαθα από πρώτο χέρι, the hard way...από σένα...
...γιατί δεν ήσουν εξαίρεση τελικά...
θυμάσαι το bonsai που σου ΄χα πάρει πριν πας στο κάμπινγκ? και λέγαμε ότι θα συμβόλιζε την αγάπη μας?
...όταν γύρισες από το κάμπινγκ είχε μαραζώσει...είχε ξεραθεί...
και όταν με έδιωξες...και φέρθηκες όπως φέρθηκες...
ξεράθηκε και το δικό μου...
θυμάσαι τις ζωγραφιές μου?....
τις μάζεψες, τις έβαλες σ' ένα κουτί όταν με βαρέθηκες...
και τοτε ήξερα ότι θα γινόμουν άλλος ένας "πρώην"...
από αυτούς που κάθε χαζογκόμενα έχει, κι απ' τους οποίους κάθε τι που έχει, το κρατάει σ' ένα κουτί...
...λες κι είναι συλλογή οι άνθρωποι, τα δώρα τους, οι καρδιές τους....
τα κομμάτια που έγραψα...?
μέρικα μόνο επειδή μου 'δινες έμπνευση...
κι ένα εντελώς και μόνο για 'σένα...
και σου 'δωσα τους στίχους...
και τους πήρες μαζί σου...
και χάθηκαν κι αυτοί...
κι η μελωδία τώρα...
τόσο μόνη όσο εγώ, όταν κάθομαι στο πιάνο και την ξαναθυμάμαι...
κι αυτά τα λίγα άρθρα που έγραψα στο μπλόγκ όσο ήμουν μαζί σου...?
που πίστευα πρώτη φορά σε άνθρωπο...
σαν να 'μουν άλλος άνθρωπος...
θυμάσαι που ερχόμουν να σε δω έστω και πέντε λεπτά παρασκευές βράδια...?
που ότι είχα και δεν είχα το κανόνιζα συνυπολογίζοντας εσένα?...
θυμάσαι που θύμωνες μαζί μου άδικα? τις φορές που έκανα ότι πιστεύω τα ψέμματα σου?...
τις φορές που ήμουν ανυπόφορος αλλά στο βάθος έδειχνα με κάποιο τρόπο πως σ' αγαπούσα....?
τις φορές που εγώ...ο πιο μεγάλος εγωιστής...υποχωρούσα?...σχεδόν πάντα δηλαδή...
τότε που ξεπέρασα τον κομπλεξικό εαυτό μου, και σηκώθηκα στο ρεμπετάδικο να τραγουδήσω μόνο για σένα:
"Τα ματόκλαδά σου λάμπουν"...?
...το βράδυ της πρωτοχρονιάς που εσύ πέρασες με παρέα κι εγώ μόνος μου στο σπίτι...να ακούω δεληβοριά, μπίτλς και λόλεκ?
...που έπαιζα κιθάρα μόνο για 'σένα...κι εσύ μ' αγκάλιαζες...
...και σου τραγουδούσα:
"μ' ένα κορμί κι ένα μυαλό ίσως αγοραφοβικό, σ΄αγαπάω...."
...ή μήπως θυμάσαι τη μοναδική εκείνη φορά που δάκρυζα...?
μπροστά σου...
λίγες μέρες πριν τελειώσουν όλα...
και μου 'λεγες "συγνώμη"...
και "δεν σ' αφήνω ποτέ, αγάπη μου"...
και λίγες μέρες μετά με άφησες...
...αφού είχες βρει πρώτα άλλον...
και δεν ξέρω γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά ενώ άλλα ήθελα να πω...
...αφού βαρέθηκες λοιπόν...
αφού όταν σε ρώτησα γιατί χωρίζουμε η απάντηση σου ήταν:
-"Δεν ξέρω...ότι και να σου πω θα 'ναι ψέμα, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο...σ' άφησα να μ'αγαπήσεις και τώρα πρέπει να σε σκοτώσω..."
κι αφού δεν απαντούσες καν στα τηλέφωνα
αφού δεν ήθελες να με βλέπεις...
αφού σου τελείωσα και ήθελες άλλον...
κι αφού με δούλεψες για κάποιους μήνες...
κι αφού προχώρησες...
Χωρίς να νοιάζεσαι τι θ' απογίνω εγώ...που μια μέρα πριν μου 'λεγες πως θα ΄μαστε για καιρό μαζί κι είναι γραφτό να μαστε μαζί...
Χωρίς να σκέφτεσαι πόσο υποφέρω κι αν η καριόλα η ψυχή μου θα αντέξει τόσο πόνο και θλίψη...
(μαγκιά σου μεγάλη βέβαια όλα αυτά)
....γιατί λοιπόν δεν μ' αφήνεις ήσυχο?
...γιατι με παίρνεις τηλέφωνο?
κι όταν σε ρωτάω γιατί πήρες..μου λες καταλάθος...
ναι...2 φορες τη μια μέρα...μία την άλλη...μία την παράλλη...καταλάθος...
όχι για να με κάνεις σκατά...
εσυ είσαι αλλού, με άφησες για να περνάς καλύτερα μ' άλλον και με κάθε άλλον...
ΑΥΤΗ ήταν η "αγάπη" σου...
ΤΟΣΗ ήταν η "αγάπη" σου...
...και γαμώ το χριστό μου....γιατί μου στέλνεις μαιηλ με τραγούδια που μου λένε ότι είσαι καλά και χέστηκες για 'μένα?
είσαι καλά...και εγώ σου τελείωσα...
το διάστημα που με πέταγες από τη ζωή σου,
μου φερόσουν από "αδιάφορα" μέχρι "με μίσος"...
αλλά αυτό είναι σαδισμός...κακία..
κι ούτε προδωμένη είσαι..
ούτε πληγωμένη...
ούτε ήμουν εγώ αυτός που σε παράτησε για να θέλεις την προσοχή μου ή να με θέλεις πίσω...
ούτε σου 'στειλα μήνυμα ή σε πήρα τηλ να σε ζητήσω πίσω...
ποιο είναι αλήθεια το πρόβλημά σου?
τελειώσαμε δεν τελειώσαμε?
εγώ μπορώ να υποφέρω όσο θέλω από τη στιγμή που ούτε σου στέλνω, ούτε σ' ενοχλώ...
εσύ θα 'πρεπε να κάνεις αυτό που σου ζήτησα όταν μου 'λεγες: "σ΄άφησα να μ΄αγαπήσεις και τώρα πρέπει να σε σκοτώσω"....
να μην σε ξαναδώ και να μην ξανακούσω ποτέ για 'σένα...
ούτε καν αυτό δεν μπορείς να σεβαστείς...
τόσο καιρό, κάθε τόσο, κάτι μου στέλνεις, παίρνεις κάποιο τηλέφωνο, και στρίβεις το μαχαίρι στην πληγή μου...
σε μισώ....
ή μάλλον δεν μισώ εσένα..
αλλά εμένα, που ήμουν τόσο ηλίθιος να αγαπήσω ένα τέτοιο άτομο...
ικανό μόνο να με κοροιδεύει, να νοιάζεται για τον εαυτό του, και να παίζει μαζί μου, έτσι...γιατί μπορεί...
γιατί είναι γαμάτο να με βλέπει να υποφέρω...
κι όχι με τη δικαιολογία του "ερωτευμένου"...
έτσι απλά...επειδή μπορεί και μόνο...
χωρίς να θέλει κάτι...
απλά επειδή έχει εξουσία πάνω μου...
ο οποιοσδήποτε δεν θα 'παιζε με κάποιον που τον είχε ανάγκη ενώ ο ίδιος όχι?...
ο οποιοσδήποτε δεν θα 'κανε το ίδιο στη θέση σου?...
ή όχι?.....
ντεμέκ μ' αγάπησες...
ναι...
..όσο ο άνθρωπος την εξουσία...
...πέρα από τους εγωισμούς...
δεν αντέχω άλλο να πονάω...
5η ώρα το πρωί, στην εθνική έξω από θεσσαλονίκη, πάνω σε μια γέφυρα...
αμάξια να περνούν...
απίστευτο κρύο...
σαν να 'χε λεπίδες χτυπούσε ο αέρας...
και μου χαράκωνε το σώμα...
ένιωθα πως είναι από τις πιο άσχημες στιγμές στη ζωή μου...
και τότε σκέφτηκα αυτό...
θα 'θελα πολύ να μην είχες κάνει όσα έχεις κάνει...
που δεν μπορώ να συγχωρήσω ουτωςηάλλως...
κι αν γινόταν αυτό,
θα 'θελα να χτύπαγε μια μέρα το κουδούνι...
να ήσουν εσύ...
και να μου 'λεγες πως τα παρατάς όλα και το μόνο που σε νοιάζει είναι να 'μαστε μαζί...
και να ζήσουμε μαζί...
για χρόνια...
να τα παλέψουμε όλα μαζί...
..για τις στιγμές αυτές, που θα χτυπάει αυτό το "πολικό ψύχος", αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι "λίγο ακόμα και θα πεθάνω"...
..αυτό που σε κάνει και να σκέφτεσαι όμως ότι "δεν θα πεθάνω...θα αντέξω, γιατί έχω έναν άνθρωπο που αξίζει την αγάπη μου, κι η αγάπη του την ζωή μου..."
..που σε κάνει να σκέφτεσαι τις ωραίες στιγμές που θα ακολουθήσουν αν ξεπεράσετε μαζί αυτό το μαρτύριο, και που πάντα θα ακολουθούν μετά από κάθε μαρτύριο...
να ζούσαμε για χρόνια μαζί...
και να κάναμε παιδιά...πολλά....πολλά παιδιά...
και να πραγματοποιούσαμε όσο πιο πολλά όνειρα μπορούσαμε...
...η "αγάπη" μόνο σου δίνει τα φτερά για να πετάξεις και να πιάσεις τα όνειρά σου...
..και μόλις θα άνοιγα την πόρτα,
να μου 'λεγες ότι μόνο την αγάπη μου έχεις ανάγκη...
για να ζήσεις ευτυχισμένη...
...και να μην σ'αφήσω ποτέ..ποτέ...
και πως δεν θα μ'αφήσεις κι εσύ ποτέ...
......αλλά τι σημασία θα 'χε...
πάλι ψέματα θα 'λεγες...
Ειλικρινά...
αφού τα 'κανες όπως τα 'κανες...
Αφού με πλήγωσες.....και με πρόδωσες...
Αφού είπες ψέματα....και με κορόιδεψες...
Αφού ήσουν ψευτιά...
Κι αφού βρήκες άλλον...άλλους...
Άσε με απλά ήσυχο...
Αρκετά υποφέρω κι από μόνος μου...
Δεν θέλω να ξέρω ότι υπάρχεις...γιατί με πονάς...
Γιατί σ' άγγιξε άλλος..
Γιατί πίστεψα το "δεν θα σ' αφήσω ποτέ" και το "μη μ' αφήσεις ποτέ" από τα δακρυσμένα σου μάτια...
Γιατί είμαι ραγισμένος...
και ακόμα κι αν δεν σ' είχα γνωρίσει και δεν μ' είχες σκοτώσει ψυχικά...
Πάλι δεν θα μ' άρεσε η ζωή, και θα υπέφερα χωρίς λόγο (για τα κριτήρια των υπόλοιπων ανθρώπων), και θα σκεφτόμουν διάφορα, που οι πιο πολλοί δεν σκέφτονται..και θα πονούσα...
Πόσο μάλλον τώρα...
Που δεν θέλω να ξέρω ότι υπάρχεις...κι εσύ...όλο εμφανίζεσαι μπροστά μου...
Χωρίς να θες κάτι...
Γιατί είμαι παιχνίδι...
Γιατί είναι γαμάτο να με πονάς...ε?....
Με πλήγωσες όσο δεν πάει..
Με "σκότωσες"...και Δεν νοιάστηκες γι' αυτό...
Συγνώμη...
Αλλά δεν θέλω να ξέρω ότι υπάρχεις...
Ούτε να σε ξαναδώ, ούτε να σε ξανακούσω...
Σαν να μην γνωριστήκαμε ποτέ...
Δεν θέλω να υπάρχεις...ούτε να σε ξαναδώ...
ΠΟΤΕ...
Με πρόδωσες γαμώτο....
Σαν να μην ήμουνα κανείς........
Ειλικρινά...
Σε παρακαλώ...
Μην σε ξαναδώ...
Ποτέ...
Δεν υπάρχει κανένας λόγος...
...εκτός βέβαια αν γουστάρεις να με πονάς...
