Για να Σε Συναντήσω (Γι' αυτό Εγίν΄ο Κόσμος Μάτια Μου)

Ξέρεις τι;

Δεν φοβάμαι τίποτα...

Δεν φοβάμαι τη μοναξιά...
Δεν φοβάμαι το σκοτάδι...
Δεν φοβάμαι τα εμπόδια,
τους γκρεμούς,
τα ορμητικά ποτάμια,
τα άγρια θηρία...
Δεν φοβάμαι τους ανθρώπους, τους ψεύτες...
Δεν φοβάμαι την κοινωνία τους την σάπια...
Δεν φοβάμαι να ζήσω μακριά από τον κόσμο...
Δεν φοβάμαι να πορευθώ δίχως τις παρέες τις ανούσιες...
Δεν φοβάμαι να κυκλοφορώ στην πόλη
στις τέσσερις το χάραμα
μονάχος...
ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ.

Υπάρχει όμως κάτι που φοβάμαι...
Το φοβάμαι πολύ, το τρέμω...
Με κάνει να ξυπνάω κάθε πρωί νεκρός,
και να πέφτω στο κρεβάτι μόνο πιωμένος...
Με αρρωσταίνει, με παραλύει...

Φοβάμαι μην πεθάνω πριν σε ζήσω...
Γιατί γι' αυτό έγιν' ο κόσμος μάτια μου,
για να σε συναντήσω...
Και χάνουμε χρόνο...
Κι η ζωή είναι μικρή,
και είτε κρατούσε ένα δευτερόλεπτο,
είτε εκατοντάδες χρόνια,
εγώ θα ήθελα να την περάσω ολόκληρη πλάι σου...
Να πορευόμαστε μαζί, αέναα...
Κρατώντας σφιχτά τα χέρια...

Για μένα, δεν έχει αλλάξει τίποτα...
Κι ας έχει περάσει τόσος καιρός...
Είμαι τόσο διαφορετικός άνθρωπος,
μα το μόνο που έχει μείνει σταθερό και πιο δυνατό απο ποτέ,
μέρα με τη μέρα δυνατότερο,
είναι τα συναισθήματα μου για σένα...
Σ' αυτό, είμαι ο Γιάννης ΣΟΥ...






Υποφέρω ρε ψυχή μου, υποφέρω...
Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό μακριά σου...
Μα αυτό που δεν αντέχω,
είναι να πεθάνω πριν σε ζήσω...
Το φοβάμαι τόσο έντονα...
Νιώσε με...
Νιώσε με, είμαι Εδώ...

Σε ονειρεύομαι κάθε βράδυ...
Σταμάτα να με στοιχειώνεις, να με αφήνεις,
κι έλα να μ' αγκαλιάσεις,
όπως δεν μ' αγκάλιασες ποτέ ξανά,
μήπως και ξαναρχίσει να χτυπάει η καρδιά μου.
Μόνο εσύ μπορείς,
εσύ είσαι η Μία...

Διπλοπαντρεμένος

Τόσον καιρό, τόσο άδειος...