Parallel Universe

Λένε πως ο κόσμος μας είναι τρισδιάστατος,ή έστω τετραδιάστατος (αν υπολογίσουμε μαζί και την διάσταση του "χρόνου")... Ωστόσο,πολλοί ερευνητές,επιστήμονες,φαντασιόπληκτοι,αμπελοφιλόσοφοι,θρησκόληπτοι και άλλοι συγκάτοικοι μας στην "τρέλα",υποστηρίζουν πως οι διαστάσεις είναι τουλάχιστον 9... Οι θεωρίες είναι πολλές...Οι γνωστές διαστάσεις είναι το μήκος,το ύψος,το βάθος(πλάτος),και ο χρόνος...Οι πιθανές επιπλέον διαστάσεις και οι ιδιότητές τους στην φαντασία του καθενός ειναι ακόμα περισσότερες..........
...................Ένα ματσο ΒΛΑΚΕΙΕΣ........άλλωστε ποιος νοιάζεται τώρα να μάθει για τις διαστάσεις,ενώ δεν έχει μάθει ούτε τον εαυτό του.........Θέλω να καταλήξω στο ότι:
..ΟΛΑ είναι Σχετικά..πως στην ουσία..Η "ΑΛΗΘΕΙΑ", και σε αυτή,αλλά και σε κάθε περίπτωση στο σύμπαν και στην ζωή μας,είναι μόνο μία και συγκεκριμένη...Απλά κανείς δεν την γνωρίζει απόλυτα και σφαιρικότατα....ΌΛΑ είναι θέμα "Οπτικής Γωνίας"...Ο καθένας μας έχει μία δική του...Ανάλογα με το πώς μεγάλωσε,το τί ερεθίσματα είχε,το περιβάλλον του,με τις εμπειρίες του και άλλους μικροπαράγοντες,Ανάλογα με το πρίσμα μέσω του οποίου φιλτράρει την κάθε κατάσταση...Αν δούμε από άλλη οπτική γωνία το μήκος,μπορούμε να το θεωρήσουμε πλάτος,και το αντίστροφο....Τότε τι ισχύει λοιπόν??...... Ο "Χρόνος" κι αν είναι σχετικός!!Ο "κυκλικός" μας φίλος χρόνος,είναι Μόνο στο μυαλό μας..δηλαδή,ασ σκεφτούμε..Είναι κυκλικός ή απλά μια ευθεία χωρίς αρχή και τέλος?? Δεν υπάρχει "ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ" και "ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ" ,αυτή είναι μόνο η Οπτική Γωνία των Χριστιανών...Ούτε ο "Χρόνος" ο ίδιος δεν ξέρει οτι τον μετράμε έτσι...Ο Χρόνος ΚΥΛΑΕΙ,αυτή είναι η μόνη Αλήθεια,το πώς ,το γιατί και η "διεύθυνσή" του,είναι ανακαλύψεις της Ο.Γ του καθενός...
Τα 'πα μπερδεμένα ε??Λοιπόν,να το πω αλλιώς,μ'ένα παράδειγμα που θα παρουσιάσω σαν παντογνώστης αφηγητής.. Ο Γιώργος και η Άννα ειναι ζευγάρι...Ο Γιώργος λέει ψέμματα στην Άννα ...Η Άννα μαθαίνει τα ψέμματα και θυμώνει... Για να β(γ)άλουμε λοιπόν συνιστώσες και συνισταμένες τώρα...
Από την Οπτική Γωνία του Γιώργου,ο ίδιος πιστεύει πως δεν φταίει,καθώς θεωρεί πως τα ψέμματα του ήταν δικαιολογημένα επειδή έτσι η Άννα δεν στεναχωριέται εφόσον δεν μαθαίνει την αλήθεια,και επειδή επιλέγοντας το "ψέμμα" γλιτώνει από γκρίνια και τσακωμούς που θα επηρέαζαν την μη-ειλικρινή σχέση τους...Πιστεύει πως η Άννα φταίει που γκρινιάζει...
Από την Οπτική Γωνία της Άννας,ανακαλύπτοντας τον άνθρωπο της να της λέει ψέμματα,για οποιοδήποτε λόγο,θυμώνει και χάνει την εμπιστοσύνη της..Νιώθει άσχημα..Νιώθει προδωμένη και πως ο Γιώργως φταίει που την φλομώνει στο ψέμμα συνέχεια και πως το κάνει για να καλύψει τις "μαλακίες-κουτσουκέλες" του...
Η Αλήθεια...Είναι άλλη όμως...Είναι ΜΙΑ...Η Αληθεια είναι πως ο Γιώργος μπορεί να μην απατάει την Άννα,ωστόσο της λέει ψέμματα για να καλύψει άλλα λάθη που κάνει(απλά όχι τοσο σημαντικά όσο το κέρατο)...Αυτή η κατάσταση,δεν είναι ίδια ακριβώς μ'αυτή που έχει στο μυαλό της η Άννα,ωστόσο δεν διαφέρει και εκπληκτικά πολύ στην ουσία...Η Αλήθεια είναι πως η Άννα είναι δύσκολος άνθρωπος και χάνει εύκολα την εμπιστοσύνη της σαν χαρακτήρας...Η Αλήθεια είναι πως ο Γιώργος προτιμάει να έχει την ησυχία του παρά ν' αγαπάει την Άννα σε σημείο αυτοθυσίας...
Η "ΑΛΗΘΕΙΑ",είναι στην πραγματικότητα τόσο απελπιστικά μπερδεμένη αλλά και τόσο βασανιστικά απλή ταυτόχρονα...
Καλώς ή Κακώς,κανείς δεν κατέχει την Μοναδική αυτή Αλήθεια σε κανένα θέμα,πρώτον επειδή δεν ξέρει κάθε παράμετρο και κάθε μεταβλητή της εξίσωσής της, και δεύτερον επειδή και να τις ήξερε,η ανθρώπινη εγωιστική φύση του ,δεν θα τον άφηνε να παραδεχθεί και ύστερα να αποδεχθεί την Αλήθεια...
Η δική μου Οπτική Γωνία έχει 10000000 "διαστάσεις" κι αντιστοίχως ανάλογους δρόμους για να αποκτήσω έστω κι ένα εκτάριο γνώσης και ανακάλυψης της Αλήθειας σε κάθε τι που τρώει την ψυχή μου και το μυαλό μου καθημερινά......... Μα και πάλι δεν βρίσκω εκείνο που 'θελα..
.........................Hope you got my Point of View............

It's The End of The World as We Know It

Προχωρώντας στην Ερμού -στο Μαρούσι- με σκυμμένο κεφάλι ,έχοντας δει όλα όσα δεν φανταζόμουν και κάθε μου εφιάλτη να πραγματοποιείται τις τελευταίες μέρες,σκεφτόμουν το πόσο αλλάζουν τελικά οι καταστάσεις και οι άνθρωποι...Μιζέρια..Απόγνωση και απογοήτευση...Και ξαφνικά ακούω μια μελωδία,μελαγχολικά όμορφη,στον αέρα,σαν soundtrack αμερικάνικης σειράς στην φάση που ο ήρωας που ζει μέσα στα σκατά,ξαφνικά βλέπει κάτι και οφείλει να καταλάβει οτι η ζωή ειναι ωραία,λέμε τώρα....Τέλοςπάντων,σηκώνω τα μάτια μου απο το λιθόστρωτο,και βλέπω έναν μεσήλικα,ταλαιπωρημένο ανθρωπάκο να παίζει φυσ-"αρμόνικα" και να δίνει ζωή και χρώμμα στην άκρη του δρόμου μιας πολυσύχναστης αλλά απρόσωπης οδού....Έβγαλα απο την τσέπη μου το μόνο κέρμα που κουβαλούσα μαζί μου για ν' αγοράσω εισητήριο για το τρένο και του το 'δωσα λέγοντας του "ευχαριστώ φίλε"..Και συνέχισα το μαρτυρικό αυτό περπάτημα...Σκέψεις,σκέψεις,σκέψεις..Άσχημες φυσικά...Πάντα ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν το ν'αλλάζουν τα άτομα που αγαπάω..και γενικότερα οι αλλαγές,γιατί έμαθα με τον καιρό πως συνήθως δεν βγάζουν σε καλό.. Ειλικρινά...πως άλλαξαν έτσι τα πράγματα,οι άνθρωποι μου??Αναρωτιόσασταν και εσείς πως θ αντιδρούσατε απέναντι στον μεγαλυτερό σας φόβο που επιτέλους έχει πάρει σάρκα και οστά και σας κοιτάζει στα μάτια κάνοντάς σας να παραλύσετε???Και καθώς έχετε παραλύσει να τον βλέπετε να πλησιάζει,και να σας μαχαιρώνει χαμογελώντας σαρκαστικά??
Οι άνθρωποι κατα τη διάρκεια της ζωής μας αλλάζουμε...διαμορφώνουμε χαρακτήρα ως παιδιά μέχρι 7-8 χρονών μέσα απο την οικογένεια και τα γονίδια μας,κάνουμε μικρές προσθαφαιρέσεις στην δομή του χαρακτήρα μας κατα τη διάρκεια της εφηβείας επειδή επηρεαζόμαστε από παρέες κι επειδή ωριμάζουμε,και σαν ενήλικες φτάνουμε να αλλάζουμε μόνο την συμπεριφορά μας,και αυτή μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις..Άποψή μου απο παλιά,ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν,παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις,όταν περνούν ένα σοκ από ένα γεγονός,όταν πάθουν για να μάθουν,και κάποιοι λιγότερο τυχεροί όταν βλέπουν πια την ζωή με την ματιά του ανθρώπου που μαθαίνει πως δυστυχώς σύντομα θα την "αφήσει"... Δυστυχώς ή ευτυχώς,οι αλλαγές αυτές είναι σχεδόν πάντα αρνητικές..Είτε θα επηρεαστούμε από έναν ψευτόμαγκα φίλο,είτε από ένα "κακό",αλήτη, και τρέντυ τυπά της τηλεόρασης,είτε τα κορίτσια από την "προχωρημένη" φίλη τους και το κάθε ξέκωλλο που προβάλλει η δυτική κοινωνία πλέον σαν πρότυπο ποθητής γυναίκας..Αν την γλιτώσεις απο αυτό το εφηβικό στάδιο,και παραμένεις "καλό παιδί" ,μην χαρείς,θα περάσεις και εσύ δύσκολες καταστάσεις,θα προδωθείς ,θα στεναχωρηθείς,θα χάσεις στη σύγκριση με έναν "αλήτακο αντρακλαρά"..Και θα αλλάξεις,και θα καταλήξεις και εσύ το ίδιο..Όμως μην το πηγαίνουμε τόσο μακριά,είμαι ακόμα έφηβος..αλλά ήδη μου λείπει η παιδικότητα που παρατηρούσα κάποτε στο κάθε φέρσιμο των φίλων μου...Το έχουμε χάσει το παιχνίδι..Χάθηκε το μέτρο...Κι όλα αυτά..γιατί χάνεται εντελώς πλέον η αθωότητα από τις ψυχές μας και από το μυαλό μας,από τα δώδεκα-δεκατρία μας τώρα πια........Θα μιλήσω με ένα στίχο από ένα τραγούδι του Δεληβοριά: "Κάποιοι μιλούν για τέχνες, για ρεύματα και τάσεις, Περνάει μια όμορφη,κι οι ίδιοι λένε: κοίτα την καριόλα"..Υπερβολή?Δυστυχώς όχι..Εκεί ακριβώς είναι το επίπεδο μας...
Εγώ πάντως,ήδη σιχάθηκα τις αλλαγές..προτιμώ το "θες να γίνουμε φίλοι??" των πεντάχρονων.. Για να αλλάξεις εξωτερικά,αφομοιώνεις αυτή την αλλαγή και εσωτερικά..Διαφορετικά ο ψυχικός σου κόσμος την "αποβάλλει" σύντομα...
Αλλάζουμε...Νομίζουμε ότι αλλάζουμε..Γινόμαστε "πιόνια" και περηφανευόμαστε... Δεν ξέρω αν είμαι καλύτερος... Πάντως,για να είμαι ειλικρινής, και εγώ έπαθα σοκ..Κι εγώ έπαθα κι έμαθα..Κι εγω κατάλαβα οτι έχω "λίγες μέρες ζωής" αν δεν αλλάξω στα ελαττώματα που με καταδιώκουν και τα θρέφει η ψυχή μου...Πονάει να πολεμάς τους φόβους σου...Το έκανα..ΑΛΛΑΞΑ..ΝΑΙ!!!!Τον ΚΕΡΔΙΣΑ,ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥ!!!........
ΚΑΙ......??????
Δεν νοιάστηκε κανείς γι αυτό..Δεν το πίστεψε κανείς..Και συγκεκριμένα αυτοί που ήθελα,που αυτοί ήταν...Ο λόγος που άλλαξα.....Γιατί??Γιατί μάλλον άλλαξαν και εκείνοι..Όχι δεν αδιαφόρησαν επειδή γύρισαν στην "αθωότητα" και χάζεψαν...Αλλά επειδή αντιθέτως,έχασαν όλη όση είχαν...Άλλαξαν απλά..Γίναν άλλοι άνθρωποι,ξένοι...Λέω να τους δώσω κι άλλα ονόματα τωρα πια,ουτωςηάλλως άλλο κοινό στοιχείο δεν έχουν με τα άτομα που γνώρισα κάποτε...
Μετά από τόση σκέψη,ακόμα δεν κατέληξα κάπου αλλού...Μόνο επιβεβαίωσα το ότι εχω δίκιο να φοβάμαι τις αλλαγές τελικά...Με τρομάζουν..Οι αλλαγές επηρεάζουν και τους ανθρώπους που μας αγαπάνε..Επηρεάζουν τον κόσμο..ΔΕΝ μπορούμε όμως να ζουμε χωρίς αλλαγές ,δεν γίνεται φυσικά...Αυτό που γίνεται όμως ,και έμαθα κάποτε ,είναι πως όταν το πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε,πρέπει να γνωρίζουμε πως "Διορθώνουμε" ή "Καταστρέφουμε" την δική μας ή και παραπάνω ζωές....Το ν'αλλάξεις προς το "κακό" είναι ότι πιο εύκολο και έχεις εκατομμύρια παραδείγματα να ακολουθήσεις αν το θες απο τη στιγμή που θα βγεις απο το σπίτι σου ή θ' ανοίξεις την τηλεορασή σου...Το να αλλάξεις προς το "καλό",συμβαίνει σπανιότατα και μόνο αν κάτι ταράξει τον κόσμο σου συθέμελα.....................και.......Άλλαξα και μακάρι να είχε το καθαρό μυαλό να το καταλάβει.......Ξεπέρασα έναν ακόμα φόβο μου για τον ανθρωπο που αγαπώ....
.....Ξέρω......Δεν θα αλλάξει τον Κόσμο αυτό το άρθρο που θα το διαβάσουν πέντε άτομα το πολύ,είναι ανόητο γενικότερα ίσως,όμως σας το λέω σ' όλους σας..Αν το πάρετε απόφαση να αλλάξετε,οποιαδήποτε απο τις δύο διαδρομές κι αν διαλέξετε,κρατήστε την Αθωότητά σας και το καλό σας "είναι" (χαρακτήρας,"πιστεύω",αρχές) ,για το οποίο κάποτε μπήκατε στην καρδιά πολλών ή λίγων ανθρώπων...

Bring Me to Life

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες για ποιο θέμα να μιλήσω στην επόμενη μου ανάρτηση,όμως δεν μου ερχόταν καποια ξεκάθαρη ιδέα,ώσπου χθές τα ξημερώματα,ανάμεσα στην διαφήμιση της κυρίας Τασούλας και των μαντικών της προβλέψεων για το αν θα παντρευτείτε τον τύπο που γνωρίσατε χθες στο μπαρ,και των τηλεγνωριμιών με την "ανυπότακτη" Τζένη και την παρέα του 090,πρόσεξα το "τρέυλερ" του 6ου Κύκλου του "Grey's Anatomy", το οποίο απο βδομάδα θα κάνει πρεμιέρα στην ελληνική τηλεόραση...Έχοντας δει ήδη στο ίντερνετ τα περισσότερα επεισόδια του κύκλου αυτού,μπορώ να πω ότι τα μόνα που είχαν πραγματικό ενδιαφέρον ήταν το πρώτο και το δεύτερο που προβλήθηκαν και ως ένα διπλό επεισόδιο....Δεν θα μπω σε λεπτομέριες ούτε θα σας πρήξω με την ιστορία του σήριαλ...Η ουσία και το θέμα της ανάρτησης αυτής είναι ο "όρος" στον οποίο επικεντρώνονται αυτά τα επεισόδια...
...."Grief" λοιπόν είναι ο όρος αυτός,αυτή η περίφημη λέξη-κλειδί..Στα ελληνικά δεν μεταφράζεται απόλυτα με μία μόνο λέξη,έχει μια ειδική ιδιότητα σαν έννοια...Είναι η "θλίψη",όχι η απλή θλίψη,αλλά η οδύνη για τον θάνατο κάποιου ατόμου που αγαπάμε αληθινά...Αλήθεια,τι κάνουμε όταν χάνουμε για πάντα έναν άνθρωπο που αγαπάμε αληθινά????Προσέξτε τι λέω,ΑΛΗΘΙΝΑ,αγάπες που πάλεψαν με τον χρόνο και τα καθημερινά μικρά και μεγάλα εμπόδια και νίκησαν..Σκεφτείτε την οικογένεια σας,ή/και το άτομο με το οποίο έχετε δεθεί όσο με κανένα άλλο,Ένα,όχι δεύτερες επιλογές..και μετά σκεφτείτε ότι για κάποιον λόγο,δεν θα τους ξαναδείτε ποτέ!!Ή μήπως το χούμε ζήσει ήδη αυτό και ξέρουμε πως είναι?? Σύμφωνα με την Ελίζαμπεθ Κάντλερ Ρος,όταν ζούμε μια "Απώλεια" αγαπημένου προσώπου,περνάμε από 5 στάδια of "grief" - Θλίψης μέχρι να την ξεπεράσουμε.... Πρώτα έρχεται η "Άρνηση" ,διότι αυτή η Απώλεια είναι τόσο "απίστευτη",τόσο σοκαριστική και αφοπλιστική που δεν μπορείς να το πιστέψεις πως αυτό που έχει συμβεί έχει ΟΝΤΩΣ συμβεί...Στην συνέχεια έρχεται ο "Θυμός" ,φτάνεις σε απόγνωση,βρίζεις,θυμώνεις με τους πάντες,με τα πάντα,με τον άνθρωπο που χάνεις,με τον εαυτό σου,με τον ίδιο τον Θεό είτε πιστεύεις σ' αυτόν,είτε όχι.....Ύστερα ,ώντας θυμωμένος,αρχίζεις να "Διαπραγματεύεσαι" , εκλιπαρείς,παζαρεύεις,πέφτεις στα γόνατα,ικετεύεις,δίνεις ότι έχεις και δεν έχεις,την ψυχή σου, έστω και για μία ακόμα στιγμή με τον άνθρωπο που σε "άφησε" ή σε άφησε(καταλαβαίνετε την διαφορά).....Όταν η "Διαπραγμάτευση" έχει αποτύχει, και ο "Θυμός" έχει κρυφτεί μέσα σου και τρώει τα σωθικά σου χωρίς κανένα επιφανειακό σύμπτωμα,η κατάσταση αρχίζει να σοβαρεύει πραγματικά,πέφτεις σε "Κατάθλιψη" , στην απόλυτη απελπισία,στην απόγνωση,μένεις μόνος σου,κλείνεσαι στον εαυτό σου ,και ο εαυτός σου κλείνεται στο σπίτι σου,δεν θες κανέναν,δεν θες να περάσεις καλά γιατί ξέρεις και νιώθεις πως τίποτα δεν θα αντικαταστήσει αυτό που έχασες ,όλα είναι μαύρα,πονάς και είσαι μέσα στην δίνη της κατάθλιψης....Τέλος,έρχεται η "Αποδοχή" , αποδέχεσαι την Απώλεια και αρχίζεις να πατάς πάλι στα πόδια σου...Σε πονάει ίσως,αλλά ξέρεις ότι αυτό το άτομο,άμεσα ή έμμεσα,"πάει"....... Όμως,τα πράγματα,σε μερικές περιπτώσεις,δεν είναι τόσο απλά..Εκεί που νομίζεις πως έχεις περάσει ένα ή όλα τα στάδια,και ξεπερνάς την Απώλεια,και ίσως να νιώθεις και καλύτερα,ξαφνικά,επιστρέφεις πάλι στην "αρχή".....

....ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ...Σου λείπει...Την σκέφτεσαι...Διαλύεσαι ξανά...Έι,περίμενε...
.....ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ....και ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ....

Όλοι "αγαπάμε" ,και Όλοι ΑΓΑΠΑΜΕ..."αγαπάμε" έναν μακρινό συγγενή που μόνο το όνομα του ίσως ξέρουμε,"αγαπάμε" έναν θείο που βλέπουμε μια φορά τον χρόνο..."αγαπάμε" τους φίλους, τις φίλες,τους συμμαθητές...Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς,δεν θα περνούσαμε αυτή τη διαδικασία αν τους χάναμε...ΑΓΑΠΑΜΕ όμως τους γονείς και τα παιδιά μας,τα αδέρφια μας,ΑΓΑΠΑΜΕ τον αδερφικό και χρόνιό μας φίλο,ΑΓΑΠΑΜΕ τον/την σύντροφό μας ίσως,ίσως όχι εγώ,αλλά αυτοί που έζησαν αρκετά χρόνια μαζί για να το πουν,αυτοί που το απέδειξαν με πράξεις.....Γ' αυτούς που ΑΓΑΠΑΜΕ λοιπόν,θα το περνούσαμε και θα το περάσουμε όλο αυτό κάποια στιγμή...Όλα αυτά τα στάδια...Το ίδιο και εκείνοι για εμάς...

..Ακόμα αμφιβάλλω βέβαια αν έχει νόημα όλο αυτό......