Where is My Mind

Ήμασταν έξω για καφέ με ένα φίλο μου, τον -ας τον πούμε- Μήτσο και την κοπέλα του...
Το προηγούμενο βράδυ, παραμιλούσα μόνος μου στο κρεβάτι, ή μάλλον δεν παραμιλούσα, το πίστευα ότι ήταν δίπλα μου, η ..Ακατανόμαστη, και της μίλαγα...Έτσι όπως ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και κοιταζόμασταν στα μάτια, μετά από μια κουραστική μέρα, και της έλεγα πόσο την αγαπάω, και να μην μ' αφήσει...Το 'χα πιστέψει...
Ένυγουέι, αυτός ο συμφοιτητής μου, είναι και γαμώ τους τύπους, αφασίας σχετικά, και έχει μια υπέροχη, γαμάτη, και πανέμορφη κοπέλα...Και πάνω απ' όλα ΚΑΛΗ...Η πιο καλή κοπέλα που έχω γνωρίσει...χεχ, και δεν το λέω μόνο επειδή του πλένει και του καθαρίζει το σπίτι!!!

Η καφετέρια ήταν πολύ ιδιαίτερη, και παραδόξως μου άρεσε, κι ας ήταν τόσο φωτεινή λόγω της τζαμαρίας γύρω-γύρω..Ίσως επειδή ήταν περιμετρικά αγκαλιασμένη από θάμνους...Είχαμε αράξει σε έναν καναπέ και λέγαμε διάφορες φοιτητικές χαζομάρες...
Κανονίζαμε τι θα γίνει επιτέλους με αυτό το Μπάνσκο, που το λέμε ένα μήνα τώρα να πάμε, και κοροϊδεύαμε την κοπέλα του, την -ας την πούμε- Χρύσα, που γράφει "πρόοδο" στη φυσική, ενώ εμείς τα ξύνουμε...
-"Ντάξει, όχι ρε  'συ, πέρα απ' την πλάκα, και 'γώ διαβάζω φυσική από την αρχή" είπα στην Χρύσα, ακουμπώντας τον φραπέ μου στο τραπέζι μπροστά μας...
-"Εγώ πάντως τα ξύνω, από χριστούγεννα και μετά θ' αρχίσω, αφού δεν γράφουμε προόδους" λέει ο Μήτσος...Αφήνει κάτω τον φραπέ του κι αυτός και συνεχίζει...
"Πάω για κατούρημα!" και τινάζεται όρθιος..!!
-"Φοβού μη σου δάκνυσι το πέος τα τέρατα" του πετάω εγώ τρολίστικα (όποιος έχει δει "το Κακό",την κορυφαία ελληνική ζομπίστικη τρολοταινία, ξέρει), και 'κείνος γυρνάει κι αρχίζει να γελάει καθώς οδεύει προς την τουαλέτα ξύνοντας τ' αποτέτοια του..
...
Αρχίζει να γελάει κι η Χρύσα και έτσι όπως ήταν καθισμένη δίπλα μου,  γυρνάει, πιάνει και τα δυο μου μάγουλα, με τραβάει προς το μέρος της και με φιλάει...-λίγο...."παθιάρικα" να το πω-... στο μάγουλο γελώντας...!
-"Χαχαχαχαχ, είσαι τρελός ρε" μου λέει συνεχίζοντας να γελάει, και ύστερα με πλησιάζει ξανά, αυτή τη φορά κατευθυνόμενη στο στόμα μου...!!?!?!?
Το οπτικό μου πεδίο κλείνει από το πρόσωπό της, κι εγώ παγωμένος προσπαθώ να σκεφτώ τι θα κάνω, τι θέλω, τι πρέπει....
"...Αποκλείεται να συμβαίνει αυτό, είναι καλύτερη κοπέλα που ξέρω, δεν θα το 'κανε αυτό στο Μήτσο...Είναι όμορφη, ναι...Αλλά δεν πρόκειται να κάνω αυτά που έκαναν σε 'μένα, θα σεβαστώ τον φίλο μου...Αποκλείεται..." σκεφτόμουν από μέσα μου...
Η ευθεία ανάμεσα στα χείλη μας, μόλις μερικών εκατοστών, και 'γω έδινα την αίσθηση ότι δεν έχω συνειδητοποιήσει τι πάει να κάνει...Όταν βλέπει ότι εγώ τραβιέμαι λίγα εκατοστά πίσω, μου λέει:
-"Άσε με να πλησιάσω, αυτό το φιλί πάει για τα χείλη σου"
....Τραβιέμαι αρκετά πίσω, και περιέργως, με σοβαρό ύφος της λέω:
-"...Δεν νομίζω ότι αυτό..."

Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου, γιατί άκουσα γυναικείες φωνές απ' έξω..."Βοήθεια!!"
Με την άκρη του ματιού μου βλέπω το Μήτσο να βγαίνει από την τουαλέτα και να μου λέει "Τί έγινε ρε μαλάκα? Τι φωνές είναι αυτές?"
-"Δεν ξέρω ρε, πάμε να δούμε" του απαντάω σκαλωμένος, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω αν έφταιγε περισσότερο η ντροπή μου και οι τύψεις ή η ανατριχίλα από τις φωνές..

Βγαίνουμε από την καφετέρια και έχει μαζευτεί κόσμος...Τα βλέπω όλα λίγο θολά και τα πρόσωπα δεν μπορώ να τα προσέξω ή να τα συγκρατήσω, σαν να με τύφλωνε το φως, είδα μόνο δύο γυναικείες μορφές να κλαίνε...
Ένας περαστικός μου λέει: "Τις χτύπησαν και τους πήρανε τις τσάντες, ήταν πολλοί"...

-"Πάμε να τους βρούμε" μου λέει ο Μήτσος, και τρέχουμε μερικά στενά, δύο ή τρία, μέχρι που βρίσκουμε πέντε- έξι άτομα να τρομοκρατούν κι εκεί κόσμο, γυρνάω πίσω, να κοιτάξω το Μήτσο απελπισμένος, ξέροντας πως δεν μπορούμε να τα βάλουμε με πέντε...
Οι δύο μάλιστα, ήταν γνωστές φάτσες, κάτι κάγκουρες από τη σχολή!!
Καθώς γυρίζω λοιπόν το κεφάλι μου πίσω, βλέπω κι άλλους να έχουν ακολουθήσει, μερικοί γνωστοί μου, που ΔΕΝ θα 'πρεπε, ΔΕΝ θα μπορούσαν βασικά να είναι εκεί, καθώς σπουδάζουν αλλού...
Δεν ασχολήθηκα όμως, πάω στον γνωστό μου, και του λέω:
-"Γιατί το κάνεις αυτό ρε φίλε?.."
-"Τι θες ρε μαλάκα? Θες μήπως κι εσύ ξύλο?" μου απαντάει, και συνειδητοποιώ ότι δεν πρόκειται να τον πείσω με κουβέντα ν' αλλάξει, να βγάλω τον "καλό" του εαυτό, που όλοι υποτίθεται κρύβουν μέσα τους, κι απλά είναι παρεξηγημένοι ή τους έδερνε ο πατέρας τους, δεν θα μετανιώσει γιατί απλά είναι ένας ακόμα μαλάκας άνθρωπος που περνάει καλά με το να κάνει τους άλλους να υποφέρουν...
"Οκέι, όπως θες" του απαντάω...
...Κι εκείνος σηκώνει τις γροθιές σε φάση κικ μπόξινγκ...
...Κι εγώ αντιλαμβάνομαι ότι "Ω ρε πούστη, ξέρει κι αυτός.....Την πούτσισα"...
Αλλά παραδόξως, δεν κωλώνω...Όλοι οι γύρω μου είχαν ήδη πιαστεί στα χέρια, εκείνος ορμάει και με χτυπάει στον ώμο, άλλα έτσι όπως έχει φύγει μπροστά, χωρίς ισορροπία, τον πιάνω από το λαιμό με το αριστερό μου χέρι και τον κολλάω στα κάγκελα ακριβώς δίπλα μας (ΠΟΥ τη βρήκα εγώ τόση δύναμη στο αριστερό?), πριν προλάβει να αντιδράσει, του χώνω μια μπουνιά στη μούρη με το δεξί...
Περίμενα να αντιδράσει, να με χτυπήσει με μανία, όμως δεν αντιδρά...Βρίσκω ευκαιρία και του χώνω και δεύτερη...Πάω να τον λυπηθώ, όμως ξέρω ότι αν τον αφήσω θα με πιάσει αυτός και δεν θα μ' αφήσει...Του δίνω και τρίτη μπουνιά στο πρόσωπο με όλη μου τη δύναμη και αρχίζει να γλιστράει κάτω...
Γυρνάω αριστερά και βλέπω στα δύο μετρά τον χοντρό μικρό του αδερφό να τρέχει προς τα πάνω μου, σηκώνει το πόδι του να με κλωτσήσει, αλλά είναι τόσο χαζός, με τη φόρα που έχει πάρει και με το πρόσωπό του αφύλαχτο, μια μπουνιά αρκούσε να του σπάσει τη μύτη...
Ένας ακόμη έρχεται προς τα πάνω μου, αλλά πριν προλάβω να πανικοβληθώ, πέφτει πάνω του ο Μήτσος και τον πετάει κάτω, τον αρχίζουμε και οι δύο στις κλωτσιές...Είμαστε πλέον τέσσερις όρθιοι εμείς, και τέσσερις ξαπλωμένοι αυτοί...
Παίρνουμε τα πράγματα που είχαν πάρει από τις κοπέλες και αρχίζουμε να τρέχουμε καθώς πλησιάζουν μηχανάκια με περισσότερους κάγκουρες, ενώ στο βάθος ακούγονται και οι μπάτσοι που προφανώς κάποιος από τις γύρω πολυκατοικίες κάλεσε...
...

....

.....

....

...

Ανοίγω τα μάτια μου, κι όλα είναι σκοτεινά...
Είναι ζεστά, ήσυχα, και μετά από πέντε-έξι δευτερόλεπτα συνειδητοποιώ ότι κοιτάζω το ταβάνι του δωματίου μου...
..Γυρνάω το κεφάλι μου στα δεξιά, και εκεί βρίσκεται η ...Ακατανόμαστη.....

-"Αυτή είναι η ιστορία που έπλασες για το Ποιός είσαι..."

Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, το δευτερόλεπτο που τα μάτια μου ήταν κλειστά, με πλημμύρισε ένας τόσο απαρηγόρητος πόνος...
Με κοίταζε υποτιμητικά και με τόση σιγουριά, με ένα ειρωνικό χαμόγελο ικανοποίησης που δεν θα μπορούσα να αντιληφθώ αν δεν την γνώριζα τόσο καλά...

Δεν είχε κι άδικο...
...Στην πραγματικότητα, αν η Χρύσα έκανε κάτι τέτοιο...Δεν θα αντιστεκόμουν...Εφόσον κανείς δεν λυπήθηκε εμένα όταν μου έκλεβε την "Αγάπη" Μου...Ούτε καν η "Αγάπη" Μου...Αποτελεί φυσικό αντανακλαστικό μου πλέον το να μην βάζω κι εγώ σχεδόν κανέναν ηθικό φραγμό πάνω από 'μένα....Σε αντίθεση με τον παλιότερό μου εαυτό....Θα υπέκυπτα...
...Στην πραγματικότητα, αν άκουγα φωνές και "βοήθεια", μάλλον δεν θα 'τρεχα να δω τι συμβαίνει, θα καθόμουν αδιάφορος να πίνω τον καφέ μου...Εμένα ποιος άγνωστος με βοήθησε όταν το είχα ανάγκη?....Ούτε καν ο "άνθρωπός μου"...
...Στην πραγματικότητα, δεν θα έψαχνα όποιον έκανε κάτι σε κάποια άγνωστή μου, κι αν τον έβρισκα, δεν θα τον έδερνα αν μου 'ριχνε τρία κεφάλια όπως αυτός...Ουτοπικά, θα καταλήγαμε κι οι δύο λιπόθυμοι στο έδαφος...

...Στην πραγματικότητα, έχω φύγει μακριά, κάνω τον αδιάφορο, κάνω πως αντέχω...Θα ζήσω ε? Μην ασχολείστε που στεναχωριέμαι... Λέω πως "αντέχω...απλά καμιά φορά στεναχωριέμαι..C'est la vie..."...........................Αλλά δεν αντέχω....
Δεν αντέχω...Δεν αντέχω τόσο πολύ που κάθομαι και μιλάω μόνος μου, όχι ότι μου 'στριψε...Ξέρω ότι δεν υπάρχει κάποια εκεί, παρ' όλ' αυτά, της μιλάω και τις λέω χαζομάρες σαν να 'ταν εκεί...
...Στην πραγματικότητα κλαίω...Δακρύζω, όταν περπατάω στoυς δρόμους και τα παρκάκια με τ' ακουστικά στ' αυτιά μου, όταν είμαι στο λεωφορείο, όταν είμαι στο αμφιθέατρο..Κι ας κοροϊδεύω τον Κώστα και τον λέω "αδερφή" όποτε μου λέει: "Κλάψε, θα σου κάνει καλό"...
...Στην πραγματικότητα θα 'θελα να μείνω για χρόνια μαζί της και να την παντρευτώ....Αν δεν είχε αποκαλυφθεί η απάτη της...Τώρα έχω καταλήξει απλά να λέω πως δεν θέλω να υπάρχει, για να μην πω αυτά που στ' αλήθεια θέλω να πω...Γιατί δεν τ'αξίζει, γιατί θα πληγωθώ...
....Και στην πραγματικότητα τελικά...Πλάθω έναν παράλληλο κόσμο..Παραισθήσεις που συνειδητά ή υποσυνείδητα δημιουργώ μόνο και μόνο για  να....Δεν ξέρω γιατί...Γιατί πονάω, και τρελαίνομαι....Άλλωστε πως θα δικαιολογούνταν το ότι με φωνάζουν ψυχάκια και τρελό χρόνια τώρα οι φίλοι κι οι εχθροί μου...?

"Αυτή είναι η ιστορία που έπλασες για το Ποιός είσαι"

Και τί σε νοιάζει? Και γιατί απ' όλους όσους ξέρω, ο εγκεφαλός μου επιλέγει να εμφανίζεσαι εσύ για να μου την πεις? Αρκετά δεν έπαιξες μαζί μου? Άλλωστε δεν σε επηρεάζω πια .. Έχεις άλλον στην καρδιά σου και στο μυαλό σου -και στο βρακί σου, δεν έχασες...
Αλλά δεν σε/με πείραξε που με έπλασα αλλιώς σ' ένα όνειρο, με/σε πείραξε η ιστορία που πλάθω κάθε δευτερόλεπτο στην πραγματική ζωή...
Στην πραγματικότητα απέχω πολύ απ' αυτό που θα 'θελα να είμαι..Από αυτό που ήμουν μαζί σου...
Κι επειδή ποτέ δεν θα 'μαι ξανά ολοκληρωμένος -γιατί ποτέ δεν θα ξαναεμπιστευθώ άνθρωπο μόνο και μόνο λόγω του σωματέμπορα του έρωτα- ,πλάθω κάποιον που θα αντέξει απλά να ζει, και δεν θα λέει "υποφέρω" κάθε μέρα...Που δεν θα μισεί τους ανθρώπους...Που θα ζήσει μια συμβατική ζωή, και θα κάνει συμβατικές σχέσεις, με συμβατικές γυναίκες, και όλοι θα 'χουν να λένε μια καλή κουβέντα, και το πόσο "εντάξει" είναι ο Γιάννης...
Ο εγκέφαλος μου έχει γαμηθεί, αυτό πιστεύω βέβαια δεν είναι και δύσκολο να το αντιληφθεί κανείς και από τα λεγόμενά μου παραπάνω, αλλά...
Τι να κάνω, θα βγω κι αύριο, και θα το παίξω "'Οκευ"!!Ντάξει "λίγο στεναχωριέμαι, αλλά τι μπορώ να κάνω για να σας βοηθήσω?"

..Εγώ να θέλω να αυτοκτονήσω?Όχι, ποτέ...Δεν θα το έκανε ποτέ αυτό ένας Καλός, Σωστός άνθρωπος...

Μόνο που δεν είμαι!

Όπως είπες... "Αυτή είναι η ιστορία που έπλασες για το Ποιός είσαι"





Υ.Γ.1:Κι αυτό το άρθρο ήταν παρένθεση
Υ.Γ.2:"Θα με δεις και δεν θα με γνωρίσεις..."
Υ.Γ.3: Σε κοιτάζω με μάτια γουρλωμένα από απόγνωση/απελπισία, ο εγκέφαλος μου ψήνεται, ένα μελαγχολικό κομμάτι παίζει, εσύ πίσω απο την φλόγα του κεριού, με ειρωνική αυταρέσκεια και ικανοποίηση...Και το ξαναψιθυρίζεις...
"Αυτή είναι η ιστορία που έπλασες για το Ποιός είσαι..."

ΦΑΚ...Και τώρα....Το συνειδητοποιώ...