What I' ve Done

Όλοι μας κάνουμε λάθη...Μεγάλα ή μικρά...Επιπόλαια ή σοβαρά κι απολύτως συνειδητά...Με επιπτώσεις, άλλες φορές ασήμαντες και αντιστρεπτές, και άλλες φορές επώδυνες και ικανές να σε καταδικάζουν και να καταστρέφουν κάθε ελπίδα να νιώσεις ευτυχία ξανά.. Ή ακόμα χειρότερα να πληγώνουν και να καταστρέφουν τη ζωή άλλων προσώπων,που μας εμπιστεύθηκαν...Το θέμα είναι, μπορούμε να επανορθώσουμε??...Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, και δεν μας πειράζει άμεσα ίσως το αν ο άλλος πονάει, και αυτό το απέδειξαν πολλές φορές όσοι με πλήγωσαν αλλά και εγώ ο ίδιος, όμως τις περισσότερες φορές οι τύψεις είναι τα αγκάθια συναισθηματισμού και μοραλισμού που ίσως αποτελούν και κάποια από τα -φαινομενικά- ελάχιστα εργαλεία της αόρατης δικαιοσύνης που υπάρχει στο σύμπαν, ή που ΘΑ 'πρέπε να υπάρχει ασ πούμε καλύτερα...
Πρώτα κάνεις το λάθος..Μετά το αντιλαμβάνεσαι..Ύστερα το παραδέχεσαι (κι έτσι φτάνεις το πρώτο στάδιο της εξιλέωσης ) και τέλος κάνεις ότι μπορείς για να το διορθώσεις και να επανορθώσεις...
Με το πιο σημαντικό άτομο της έως τώρα ζωής μου,έκανα λάθη...Βασικά,έκανα πολλά "σωστά"...Ίσως για κάθε χίλια "σωστά" και για κάθε εκατό καλές πράξεις να αντιστοιχεί και ένα λάθος μου... Ωστόσο αυτά τα εκατό ή χίλια λάθη μου ήταν αρκετά για να καταστραφεί το οτιδήποτε είχαμε ( αν και πλέον θεωρώ πως ουτωςηάλλως δεν υπήρχε και κάτι το τόσο σοβαρό ανάμεσα μας για κείνη όσο για μένα και τα λάθη ήταν μια αφορμή να λήξει η βαρεμάρα της,αλλά αυτό είναι μια άλλη καλά θαμμένη ιστορία)...
Το θέμα είναι πως τα "Σωστά" που κάνεις,δεν τα μετράει κανείς,δεν θα μείνουν σε κανέναν,ενώ για τα άσχημα μπορείς να στιγματιστείς για πάντα και να θεωρείσαι αιώνια άξιος κατηγοριών και τιμωριών...Έτσι είναι η ζωή υποθέτω,ε?...... Δυστυχώς η ζωή δεν έχει κουμπιά όπως το "Backspace", ότι λάθος κάνεις λοιπόν οφείλεις να το παραδεχτείς και να το διορθώσεις γράφοντας "Πάνω" από το λάθος, και ίσως τότε εξιλεωθείς (πράγμα βέβαια πολύ εύκολο στις ανούσιες και επιφανειακές σχέσεις μεταξύ των περισσότερων ανθρώπων σήμερα, αλλά εξαιρετικά έως απίστευτα δύσκολο γι αυτούς τους λίγους ντόμπρους και "εντάξει" ανθρώπους που τα λόγια τους είναι μετρημένα και πάνω απ'όλα δίνουν βάση στην ειλικρίνεια που κατά τη γνώμη μου είναι η Θεμελιώδης Αρχή μιας σχέσης)...
Μην μετανιώσεις ποτέ για κάτι που έκανες,αλλά μόνο για κάτι που δεν έκανες...Γιατί οτιδήποτε κάνεις δεν πρέπει να είναι άξιο μετάνοιας, κάνε οτιδήποτε δεν θα πληγώσει τα πρόσωπα που αγαπάς, οτιδήποτε θα βοηθήσει τον ανθρωπό σου, οτιδήποτε θα απαλύνει τον πόνο του...Στο τέλος όλα αυτά ίσως να γυρίσουν σε σένα, σε σένα να δώσουν ευχαρίστηση και ικανοποίηση... Έτσι θα διορθώσεις τα λάθη σου , όσο γίνεται... Μην είσαι σκληρός "κριτής" με όσους αγαπάς και σε πλήγωσαν μία φορά.. Εγώ είμαι,δεν ξέρω αν κερδίζω κάτι ή όχι (πιστεύω πως κερδίζω ψυχική ηρεμία μέσω της απομόνωσης από οποιονδήποτε με πλήγωσε μία φορά και ενδέχεται να το ξανακάνει ίσως), και είμαι πολύ ισχυρογνώμων για να το αλλάξω αυτό, όμως εκεί συγκρούομαι με τον εαυτό μου γιατί έχω μάθει με τον χειρότερο τρόπο πως κάνεις λάθη ακόμα και απέναντι σ' αυτούς που αγαπάς αληθινά, και μπορείς να λες ότι όντως τους αγαπάς αληθινά όταν ξεπερνάς τον υπέρμετρο εγωισμό σου, παραδέχεσαι τα λάθη σου χωρίς να σ'το έχουν επιβάλλει και κάνεις οτιδήποτε περνάει από το χέρι σου για να γράψεις ένα νέο κεφάλαιο τόσο πολύπλευρα, σπάνια και Απόλυτα καλό που θα διαγράψει πρακτικά μια για πάντα το κακογραμμένο εκείνο "άρθρο" που πλήγωσε...
Όμως...ότι και να κάνεις, σύμφωνα με έγκυρες πηγές και πολλές τελευταίες έρευνες, δεν υπάρχει Δικαιοσύνη στο Σύμπαν...Κάτι που πιστεύω και εγώ καιρό τώρα.. Η ζυγαριά της Δικαιοσύνης γέρνει σύμφωνα με τα γούστα του πιο ισχυρού...Είτε σε μια κοινωνία, είτε σε μια παρέα, είτε σε μία ερωτική σχέση... Όταν τα αισθήματα δεν είναι αμοιβαία και ο ένας δεν χρειάζεται τον άλλον με την ίδια ένταση, ο πιο αδιάφορος είναι αυτός που κερδίζει, αυτός που άγει και φέρει τον άλλον, αυτός που θα ορίσει το ποιος έχει δίκιο και το ποιος όχι, γιατί η αδιαφορία σε κάνει να τα βλέπεις όλα από άλλο πρίσμα και σε βάζει σε θέση ισχύος απέναντι σε κάποιο πρόσωπο εθισμένο σε σένα...
Νιώθω πολύ αδικημένος σε κάποιες περιπτώσεις στη ζωή μου...Είναι μέσα στο παιχνίδι βέβαια, και να αδικηθείς και να φας τα μούτρα σου και να χάσεις, όμως θαρρώ πως κάποιου είδους δικαιοσύνη θα έπρεπε να θέτει κάποια όρια για τον καθένα μας... Το "Καλό", οι "καλοί", το "καλό" παιδί , σπάνια κερδίζουν αυτά που αξίζουν, εξαιτίας της αδικίας της ανθρώπινης φύσης...

Θα κλείσω χώρις να έχω καταλήξει και σε κάτι το ιδιαίτερο,λέγοντας αυτό:
Όταν χάνεις συνέχεια είναι δύσκολο να μην το βάλεις κάτω. Αλλά αν το βάλεις κάτω δεν κερδίζεις ποτέ.
Λένε πως χάνεις έναν πόλεμο ΜΟΝΟ όταν αποφασίσεις πως τον έχει χάσει (σταμάτησα να το πιστεύω πριν καιρό βέβαια αυτό,μετά από μακροχρόνιο βασανιστικό "πόλεμο" που έχασα απέναντι σε ένα άτομο)
....Οπότε τι κάνουμε μέχρι να έρθει η Δευτέρα Παρουσία; Προσπαθούμε…. Γιατί εκεί που έχουμε πιάσει πάτο και νομίζουμε ότι η ζωή είναι πολύ άδικη, αυτή μπορεί ξαφνικά να μας εκπλήξει.





...Τελικά κατέληξα όμως κάπου:
"το Σύμπαν ΝΑΙ,έτσι θα έπρεπε να είναι....................Δίκαιο......"
......Αλλά αυτό Δεν σημαίνει πως είναι κιόλας....


...Γιατί μπορεί ξαφνικά να μας εκπλήξει............αλλά η έκπληξη δεν είναι πάντα ευχάριστη...

The Most Loneliest Day of My Life

Αυτή τη φορά,προτίμησα να μην γράψω συγκεκριμένες σκέψεις μου,αλλά να δημοσιεύσω τους στίχους ενός τραγουδιού που μόλις ολοκλήρωσα αν και άρχισα να το γράφω μέσα στο καλοκαίρι...Είναι τραγούδι που γράφτηκε σε στιγμές-μήνες "ανυπέρβλητου" πόνου και θλίψης...Δεν θέλω να αναλύσω τους στίχους...Ούτε να κάνω κάποιο σχόλιο στο γιατί και πως το έγραψα...Ότι είχα να πω το είπα μέσω των στίχων που με εξέφραζαν/θα με εκφράζουν(και στο μέλλον) απόλυτα,καθώς τώρα διανύω μια περιόδο αισιοδοξίας και νιώθω σαν να είμαι ένα άλλο άτομο...Τώρα, υποθέτω πως θα έγραφα κάτι πιο χαρούμενο...

______***...***_______
Ένα τραγούδι για μένα,
(για) όταν θα 'μαι μόνος..
Όταν ο νόστος με ρίχνει,
και με σκοτώνει ο πόνος...

Θα πονώ..μα εσύ..θα γελάς....
Θα πονώ..μα εσύ..θα χαμογελάς...

Όλοι τους θέλουν να έχουν
κάποιον εκεί,
Όμως κανείς για κανέναν,
κανέναν δεν ζει...

Κι όταν το πρόβλημα θα ΄ναι δικό σου,
Όλοι τους φεύγουν και μένει η σκιά σου...

Κλαίγοντας πάλι πεσμένος στο χώμα,
κρύβομ' ανέλπιστα σε ξένο σώμα..

Και η σιωπή με τρυπάει σαν σφαίρα,
την περηφάνια μου σκορπά στον αέρα...
....

Της μοίρας το φως σκοτεινιάζει,
ακολουθεί τον πόνο πιστά...
Σπασμένη χορδή που ουρλιάζει,
ευχή να ήταν κοντά...

Κι η καρδιά..βρίσκεται..μακριά....
Κείτεται κομμάτια πολλά..Νεκρή..δεν χτυπά....

Σ'άλλη διάσταση ανοίγω μια τρύπα,
πίνω,μεθάω,θα πνιγώ μεσ' στη νύχτα...

Μένοντας πάλι στους ίδιους χειμώνες,
άδειες ψυχές σαν νεκρές ανεμώνες...

Χαίρομαι πάλι που πάντα θα χάνω,
κι ας ρίχνεις αλάτι στις πληγές που θα'χω...

Θα 'πρεπε να 'σουν εδώ..τωρα που..
πεθαίνω μόνος...
Θα 'πρεπε να 'σουν εδώ..τωρα που..
πεθαίνω μόνος...
Θα 'πρεπε να 'σουν εδώ..τωρα που..
πεθαίνω μόνος...
Θα 'πρεπε να σουν εδώωω.....

Over You ...and... What about Now

..Λένε πως για να θεραπεύσεις μία ασθένεια ή μία πληγή πρέπει πρώτα να ψάξεις βαθειά και να βρεις το τι την προκάλεσε....
Έλειψα αρκετά από την ίδια μου τη ζωή με σκοπό να ψάξω να βρω το τι με έκανε να υποφέρω έτσι..Τι με αρρώστησε...Τι με πόνεσε...Και τι ακόμα με πονάει... Από 'τι θυμάμαι, στο τελευταίο μου post είχα γράψει πως θα φύγω και δεν θα γυρίσω μέχρι να βρω μια "γιατρειά" για την ψυχή μου.... Δεν τη βρήκα ακόμη,και δεν γύρισα τελικά... Όμως όλο αυτό το διάστημα σκέφτηκα πολύ, από ένα ταξίδι στο εξωτερικό μέχρι και αρκετό καιρό κλεισμένος στον εαυτό μου, κατάλαβα πολλά για εμένα καθώς και για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου... Δεν έχω σκοπό να μιλήσω τόσο άμεσα πάλι για μένα,καθώς στο προηγούμενο post παρασύρθηκα από το "grief" μου (χωρίς βέβαια να το μετανιώνω)....
Μέσα σ'αυτή τη δίνη σκέψεων και σεναρίων μέσα στο μυαλό μου...Κατέληξα κάπου...στον " Έρωτα "...Όχι στην αγάπη,όχι στο μύθο της αγάπης δηλαδή,γιατί φοβάμαι και θεωρώ πλέον πως όπως είπε κάποτε και μια εξαίρετη ποιήτρια, η "αγάπη" δεν είναι παρά ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας ...Και όποιος (γνωστός μου τουλάχιστον) πει από μέσα του διαβάζοντάς το "Α! προφανώς εξαιρούμαι,δεν μιλάει για εμένα,εγώ έχω αγαπήσει", μεταξύ μας, θα είναι μεγάλος ψεύτης ΑΛΛΑ(!) ταυτόχρονα και πολύ ικανός να καταλάβει την τεράστια αλήθεια αυτής της φράσης περί αγάπης (αν καταφέρει βέβαια να βγει από τη φούσκα της ανωριμότητας και του υπέρμετρου εγωισμού, της κακομαθημενιάς και του ψευτορομαντισμού)...Όμως αρκετά,είπα δεν θα μιλήσω για αυτό το θέμα,αλλά για κάτι πολύ πιο ισχυρό και πιο έντονο...
...Έρωτας λοιπόν..Αν και "θετικής κατεύθυνσης" μυαλό, όταν είχα σκοπό να μιλήσω για έρωτα,όπως έλεγε και μια ψυχή κυνικά,έγραφα ολόκληρες ρομαντικές εκθέσεις..Επίσης έγραφα στίχους,τραγούδια,χαζοραβασάκια,ρομαντικά σμς ή έδειχνα τον "έρωτά" μου με μικρές ή μεγάλες, σημαντικές ή ανώριμες πράξεις...Ο "Έρωτας" είναι σαν τα ναρκωτικά όμως, δημιουργείται σχέση εξάρτησης και αυτό που στην αρχή ταράζει συθέμελα τον ανιαρό κόσμο σου και νομίζεις πως βρήκες τρόπο να ξεφύγεις απο κάθε πρόβλημά σου και να είσαι ευτυχισμένος,Κυριολεκτικά ευτυχισμένος,να "νιώθεις" την ευχαρίστηση,την ηδονή και την πληρότητα να διαπερνούν το νωτιαίο σου μυελό και να φτάνουν σε κάθε σου τελευταίο και απομακρυσμένο κύτταρο....Στο τέλος,μετά την "χρήση",όταν ο "Έρωτας" του άλλου ατόμου θα περάσει και θα σ' αφήσει,σε διαλύει,γίνεται αρρώστια,μαρτύριο..αλλά παραμένει " Έρωτας ", μόνο που έχει αποκτήσει και επίθετο τώρα, "Μονόπλευρος"...
Ζώντας έναν απίστευτα οδυνηρό Μονόπλευρο Έρωτα, όλες οι σκέψεις και οι θεωρίες περί έρωτα γυρνούσαν για μέρες,ή μάλλον για βδομάδες στο μυαλό μου...Ένα κοκτέιλ πόνου και μαρτυρίου...Όσοι με ξέρουν καλά, ξέρουν πως τα τελευταία δύο χρόνια είμαι ένας μίζερος, σαρκαστικός ,κυνικός , καταθλιπτικός, αυτοκαταστροφικός και ιδιόρρυθμος "σάικο" χαρακτήρας (θετικά δεν λέω, θα ήταν γελοίο και έξω από τα "πιστεύω" μου), και τέλος,όταν δεν είμαι ερωτευμένος,είμαι και γραφικά και "απάνθρωπα" ρεαλιστής... Ωστόσο, σκέφτηκα για πολλές μέρες...και αποφάσισα να αλλάξω, έστω και προσωρινά,για όσο αντέξω δηλαδή μέχρι να ξαναπέσει αυτή η απροσδόκητα καλή διάθεση...Να είμαι χαρούμενος, αισιόδοξος,ανοικτός και ζεστός απέναντι σε όλους και διαθέσιμος για κάθε μία εύκολη κοπέλα που υπό άλλες συνθήκες λόγω δεοντολογίας και κάποιων "Πωπωτικών" ηθικών αξιών θα την χαρακτήριζα χαζογκόμενα,τσουλάκι ή απλούστατα "πνευματικά πουτάνα"... Και μέσα σ'αυτή την καλή διάθεση για πρώτη φορά εδώ και πολύ πολύ πολύ καιρό όπως προανέφερα,οι σκέψεις μου και η αναζήτησή μου οδήγησαν στην Ουσία!! Έζησα τον έρωτα,όσο χάλια κι αν ήταν,όσο κι αν με πόνεσε από την αρχή και δεν τον απομυθοποίησα,γι' αυτό και πονάω ακόμη...ΓΙΑΤΙ στο καλό να πονάω?? Γιατί να μου φαίνονται οι πιο ωραίες κοπέλες μπάζα ?? Γιατί να μην μπορώ να προχωρήσω σε σχέση με κάποια άλλη? Γιατί ερωτεύθηκα τόσο κάποια που μέτα τον πρώτο μήνα φερόταν λες και της τελείωσε ο έρωτας για το ομολογουμένως βέβαια ασυμπάθιστο άτομό μου ?? Εκεί!Εκεί επικέντρωσα...Στην ΠΗΓΗ του προβλήματος...
ΓΙΑΤΙ ερωτεύθηκα (αυτή)?
Και γενικότερα...γιατί ερωτεύεσαι και εσύ?? Που όσο διαβάζεις το άρθρο (αν δεν κοιμήθηκες ή δεν με αντιπάθησες ακόμα) σίγουρα έχεις κάποιον στο μυαλό σου εδώ και ώρα...!!!... Κάποτε μία φίλη μου,πάνω σε μια κουβέντα για την αμείλικτη "τραγικότητα" της ζωής και την συνειδητή ή ασυνείδητη προδοσία των ανθρώπων,είπε σε μία έκσταση σοφίας ή καλλιτεχνικής τρέλας: "Μην τα κουράζεις όλα τόσο πολύ με το να τα σκέφτεσαι συνέχεια το αν και το πως και το γιατί..Έτσι είναι η Φύση του ανθρώπου δυστυχώς η ευτυχώς"... Τότε δεν μου αρκούσε για να με καλύψει αυτή η απάντηση,ήταν φαινομενικά γενική και ακόμη πιο φαινομενικά ανούσια... Ωστόσο, τώρα, μήνες μετά, καταλήγω στο ότι είχε απίστευτη σοφία... Θες την απάντηση στο "Γιατί Ερωτεύεσαι?"..??... Η απάντηση: "Εξαιτίας της Φύσης,εξαιτίας της Φύσης του ανθρώπου"...Θες να μάθεις τι είναι τελικά ο απειροστά συζητημένος "Έρωτας"? Συγνώμη που στο χαλάω, αλλά είναι μόνο βιοχημικές αντιδράσεις και ουσίες, κατά κύριο λόγο στον εγκέφαλο,στο νωτιαίο μυελό και στο περιφερειακό νευρικό σύστημα... Ε και?? Θα μου πεις,"σε τι με βοήθησε αυτό στο να αναθεωρήσω για τον Έρωτα και να νιώσω καλύτερα?"... Θα δεις αύριο πάλι μία ακόμη ρομαντική κομεντί και θα πεις "Οτι και να 'ναι ο έρωτας βιολογικά,δεν έχει σημασία,είναι κάτι μαγικό,τρομερό,δεν εξηγείται,εγώ θα τον ζήσω χωρίς να τον αναλύω" και θα βυθιστείς πάλι στον καημό που δεν έχεις τον μεγάλο αυτό και ανεπανάληπτο "Έρωτα" που σε παράτησε....
Η επόμενή μου απάντηση λοιπόν ,είναι η "Ντοπαμίνη"...Βιοχημική ουσία που παράγεται στον εγκέφαλο και λειτουργεί ως νευροδιαβιβαστής και ως ορμόνη,και με λίγα λόγια,μας καθοδηγεί,σε κάθε απόφαση που παίρνουμε..Όταν σκεφτόμαστε τις θετικές συνέπειες που μπορεί να έχει μία πιθανή επιλογή που θα κάνουμε, και από την οποία θα πάρουμε ευχαρίστηση και ηδονή,είναι αυξημένη η Ντοπαμίνη στον εγκεφαλό μας,γιατί εκείνη ευθύνεται γι' αυτή την επιθυμία μας να κάνουμε ότι μπορούμε για να νιώθουμε πιο όμορφα..Είναι η ουσία της προσωπικής επιβράβευσης και της "εξάρτησης" από κάτι ευχάριστο..Είναι η ουσία που μας "αναγκάζει" να επιθυμούμε και να θέλουμε ικανοποίηση...Είναι στα πλαίσια της αυτοσυντήρησης του ανθρώπινου είδους.. Έτσι μπορείς να φτάσεις στο συμπέρασμα λοιπόν πως ο "Έρωτάς" σου,ίσως είναι απλά η φιλοδοξία σου και η επιθυμία σου να έχεις αυτόν που αποτελεί την αποθήκη Ντοπαμίνης σου,και τώρα που είναι μακριά,απλά έχεις χάσει αυτόν που φαινομενικά θα σου προσέφερε την ευτυχία...Τίποτα παραπάνω και πιο προσωπικό,σε σχέση με την εμφάνιση τουλάχιστον....
Α!και δεν θα ξεχνούσα βέβαια τη δεύτερη μείζονα πηγή του Έρωτα,την αγαπητή και συμπαθέστατη "Σεροτονίνη",ένας ακόμη νευροδιαβιβαστής,η ουσία η οποία μας κάνει να αισθανόμαστε απλά "Τέλεια"..Βιοχήμικη ουσία που όταν παράγεται και μεταφέρεται σε μεγάλες ποσότητες,διεγείρει τον εγκέφαλο και δίνει την αίσθηση ευεξίας, ευτυχίας και πληρότητας...Παράγεται σε τεράστιες ποσότητες στον εγκέφαλο των ερωτευμένων , ειδικά στις στιγμές της σωματικής τους επαφής και έτσι τους προσδίδει μια συνεχώς ανεβασμένη διάθεση... Η Σεροτονίνη λοιπόν με λίγα λόγια είναι η πηγή της ευτυχίας, και σε συνδυασμό με την Ντοπαμίνη καθώς και με το έμφυτο ένστικτο της διαιώνισης του είδους οδηγούν και αποτελούν τον "Έρωτα"...
Τίποτα δεν είναι ανεξήγητο,και δυστυχώς ή ευτυχώς,τίποτα δεν είναι μαγικό...Το φάρμακο, η θεραπεία που για μήνες δεν μπορούσα να βρω...Η διαχείριση συναισθημάτων που δεν μπορούσα να κάνω κι έτσι αναγκάστηκα να αφήσω και αυτούς που δεν άξιζαν αλλά και λίγους που άξιζαν πίσω και μακριά μου.... Επιτέλους νομίζω πως βρήκα τη λύση!!!
Δεν αφήνω τις συναισθηματικές ψευδαισθήσεις να με άγουν και να με φέρουν, σκέψου ορθολογικά, την ηδονή και την ορμονική ευχαρίστηση που σου έδινε εκείνη, θα στην δώσει και η επόμενη, ξεγέλασε τον εαυτό σου που ως τώρα σε ξεγέλαγε συνέχεια...
.....Ξέρω πως το να βλέπω τον "Έρωτα" έτσι όπως τον βλέπω πια εγώ,δεν είναι το φυσιολογικό...Χάνω την ομορφιά που κρύβει ίσως καμιά φορά η ψευδαίσθηση αυτή...Είναι κόντρα στην ανθρώπινη φύση, γιατί στην φύση μας, είναι να τον θεωρούμε κάτι μαγικό... Ξέρω πως πιθανότατα όλο αυτό θα μου προκαλέσει μία ακόμη νεύρωση στο μέλλον....Όμως όταν ο Πόνος και ο συναισθηματικός κίνδυνος φτάνουν στο απροχώρητο, παίρνεις το ρίσκο, και θεραπεύεις την "πληγή" , οποιαδήποτε παρενέργεια ή επιπλοκή κι αν υπάρξει....Αρκεί να σώσεις αυτόν που "πεθαίνει"...
Να έχεις πολεμήσει την πηγή του Πόνου,και να την έχεις νικήσει την Πουτάνα...
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτή η αίσθηση συγκρατημένης ευημερίας, αυτό το μειδίαμα που πολλές φορές ξεγλιστράει αναίτια από το προσωπό μου σε κάποια κοπέλα ή καθώς παρατηρώ την φύση που τόσο αδιάφορη μου είχε καταντήσει μέχρι να πάω στο μελαγχολικά όμορφο Κρόυτον... Δεν ξέρω.....Εκάνα τεράστια προσπάθεια απεξάρτησης από την κατάθλιψη μακριά από το άτομο που με "σκότωσε" ψυχοσυναισθηματικά...Το παλέυω... Ξέροντάς με.. Δεν θα κρατήσει πολύ... Και θα υποτροπιάσω..εντονότερα... Όμως μέχρι τότε ας ζήσω...



Αφιερωμένο το άρθρο αυτό σ'όσους κάνουν κάθε είδους απεξάρτηση , και σε όσους/ες τους παράτησε ένας "και καλά" μεγάλος Έρωτας....

Parallel Universe

Λένε πως ο κόσμος μας είναι τρισδιάστατος,ή έστω τετραδιάστατος (αν υπολογίσουμε μαζί και την διάσταση του "χρόνου")... Ωστόσο,πολλοί ερευνητές,επιστήμονες,φαντασιόπληκτοι,αμπελοφιλόσοφοι,θρησκόληπτοι και άλλοι συγκάτοικοι μας στην "τρέλα",υποστηρίζουν πως οι διαστάσεις είναι τουλάχιστον 9... Οι θεωρίες είναι πολλές...Οι γνωστές διαστάσεις είναι το μήκος,το ύψος,το βάθος(πλάτος),και ο χρόνος...Οι πιθανές επιπλέον διαστάσεις και οι ιδιότητές τους στην φαντασία του καθενός ειναι ακόμα περισσότερες..........
...................Ένα ματσο ΒΛΑΚΕΙΕΣ........άλλωστε ποιος νοιάζεται τώρα να μάθει για τις διαστάσεις,ενώ δεν έχει μάθει ούτε τον εαυτό του.........Θέλω να καταλήξω στο ότι:
..ΟΛΑ είναι Σχετικά..πως στην ουσία..Η "ΑΛΗΘΕΙΑ", και σε αυτή,αλλά και σε κάθε περίπτωση στο σύμπαν και στην ζωή μας,είναι μόνο μία και συγκεκριμένη...Απλά κανείς δεν την γνωρίζει απόλυτα και σφαιρικότατα....ΌΛΑ είναι θέμα "Οπτικής Γωνίας"...Ο καθένας μας έχει μία δική του...Ανάλογα με το πώς μεγάλωσε,το τί ερεθίσματα είχε,το περιβάλλον του,με τις εμπειρίες του και άλλους μικροπαράγοντες,Ανάλογα με το πρίσμα μέσω του οποίου φιλτράρει την κάθε κατάσταση...Αν δούμε από άλλη οπτική γωνία το μήκος,μπορούμε να το θεωρήσουμε πλάτος,και το αντίστροφο....Τότε τι ισχύει λοιπόν??...... Ο "Χρόνος" κι αν είναι σχετικός!!Ο "κυκλικός" μας φίλος χρόνος,είναι Μόνο στο μυαλό μας..δηλαδή,ασ σκεφτούμε..Είναι κυκλικός ή απλά μια ευθεία χωρίς αρχή και τέλος?? Δεν υπάρχει "ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ" και "ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ" ,αυτή είναι μόνο η Οπτική Γωνία των Χριστιανών...Ούτε ο "Χρόνος" ο ίδιος δεν ξέρει οτι τον μετράμε έτσι...Ο Χρόνος ΚΥΛΑΕΙ,αυτή είναι η μόνη Αλήθεια,το πώς ,το γιατί και η "διεύθυνσή" του,είναι ανακαλύψεις της Ο.Γ του καθενός...
Τα 'πα μπερδεμένα ε??Λοιπόν,να το πω αλλιώς,μ'ένα παράδειγμα που θα παρουσιάσω σαν παντογνώστης αφηγητής.. Ο Γιώργος και η Άννα ειναι ζευγάρι...Ο Γιώργος λέει ψέμματα στην Άννα ...Η Άννα μαθαίνει τα ψέμματα και θυμώνει... Για να β(γ)άλουμε λοιπόν συνιστώσες και συνισταμένες τώρα...
Από την Οπτική Γωνία του Γιώργου,ο ίδιος πιστεύει πως δεν φταίει,καθώς θεωρεί πως τα ψέμματα του ήταν δικαιολογημένα επειδή έτσι η Άννα δεν στεναχωριέται εφόσον δεν μαθαίνει την αλήθεια,και επειδή επιλέγοντας το "ψέμμα" γλιτώνει από γκρίνια και τσακωμούς που θα επηρέαζαν την μη-ειλικρινή σχέση τους...Πιστεύει πως η Άννα φταίει που γκρινιάζει...
Από την Οπτική Γωνία της Άννας,ανακαλύπτοντας τον άνθρωπο της να της λέει ψέμματα,για οποιοδήποτε λόγο,θυμώνει και χάνει την εμπιστοσύνη της..Νιώθει άσχημα..Νιώθει προδωμένη και πως ο Γιώργως φταίει που την φλομώνει στο ψέμμα συνέχεια και πως το κάνει για να καλύψει τις "μαλακίες-κουτσουκέλες" του...
Η Αλήθεια...Είναι άλλη όμως...Είναι ΜΙΑ...Η Αληθεια είναι πως ο Γιώργος μπορεί να μην απατάει την Άννα,ωστόσο της λέει ψέμματα για να καλύψει άλλα λάθη που κάνει(απλά όχι τοσο σημαντικά όσο το κέρατο)...Αυτή η κατάσταση,δεν είναι ίδια ακριβώς μ'αυτή που έχει στο μυαλό της η Άννα,ωστόσο δεν διαφέρει και εκπληκτικά πολύ στην ουσία...Η Αλήθεια είναι πως η Άννα είναι δύσκολος άνθρωπος και χάνει εύκολα την εμπιστοσύνη της σαν χαρακτήρας...Η Αλήθεια είναι πως ο Γιώργος προτιμάει να έχει την ησυχία του παρά ν' αγαπάει την Άννα σε σημείο αυτοθυσίας...
Η "ΑΛΗΘΕΙΑ",είναι στην πραγματικότητα τόσο απελπιστικά μπερδεμένη αλλά και τόσο βασανιστικά απλή ταυτόχρονα...
Καλώς ή Κακώς,κανείς δεν κατέχει την Μοναδική αυτή Αλήθεια σε κανένα θέμα,πρώτον επειδή δεν ξέρει κάθε παράμετρο και κάθε μεταβλητή της εξίσωσής της, και δεύτερον επειδή και να τις ήξερε,η ανθρώπινη εγωιστική φύση του ,δεν θα τον άφηνε να παραδεχθεί και ύστερα να αποδεχθεί την Αλήθεια...
Η δική μου Οπτική Γωνία έχει 10000000 "διαστάσεις" κι αντιστοίχως ανάλογους δρόμους για να αποκτήσω έστω κι ένα εκτάριο γνώσης και ανακάλυψης της Αλήθειας σε κάθε τι που τρώει την ψυχή μου και το μυαλό μου καθημερινά......... Μα και πάλι δεν βρίσκω εκείνο που 'θελα..
.........................Hope you got my Point of View............

It's The End of The World as We Know It

Προχωρώντας στην Ερμού -στο Μαρούσι- με σκυμμένο κεφάλι ,έχοντας δει όλα όσα δεν φανταζόμουν και κάθε μου εφιάλτη να πραγματοποιείται τις τελευταίες μέρες,σκεφτόμουν το πόσο αλλάζουν τελικά οι καταστάσεις και οι άνθρωποι...Μιζέρια..Απόγνωση και απογοήτευση...Και ξαφνικά ακούω μια μελωδία,μελαγχολικά όμορφη,στον αέρα,σαν soundtrack αμερικάνικης σειράς στην φάση που ο ήρωας που ζει μέσα στα σκατά,ξαφνικά βλέπει κάτι και οφείλει να καταλάβει οτι η ζωή ειναι ωραία,λέμε τώρα....Τέλοςπάντων,σηκώνω τα μάτια μου απο το λιθόστρωτο,και βλέπω έναν μεσήλικα,ταλαιπωρημένο ανθρωπάκο να παίζει φυσ-"αρμόνικα" και να δίνει ζωή και χρώμμα στην άκρη του δρόμου μιας πολυσύχναστης αλλά απρόσωπης οδού....Έβγαλα απο την τσέπη μου το μόνο κέρμα που κουβαλούσα μαζί μου για ν' αγοράσω εισητήριο για το τρένο και του το 'δωσα λέγοντας του "ευχαριστώ φίλε"..Και συνέχισα το μαρτυρικό αυτό περπάτημα...Σκέψεις,σκέψεις,σκέψεις..Άσχημες φυσικά...Πάντα ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν το ν'αλλάζουν τα άτομα που αγαπάω..και γενικότερα οι αλλαγές,γιατί έμαθα με τον καιρό πως συνήθως δεν βγάζουν σε καλό.. Ειλικρινά...πως άλλαξαν έτσι τα πράγματα,οι άνθρωποι μου??Αναρωτιόσασταν και εσείς πως θ αντιδρούσατε απέναντι στον μεγαλυτερό σας φόβο που επιτέλους έχει πάρει σάρκα και οστά και σας κοιτάζει στα μάτια κάνοντάς σας να παραλύσετε???Και καθώς έχετε παραλύσει να τον βλέπετε να πλησιάζει,και να σας μαχαιρώνει χαμογελώντας σαρκαστικά??
Οι άνθρωποι κατα τη διάρκεια της ζωής μας αλλάζουμε...διαμορφώνουμε χαρακτήρα ως παιδιά μέχρι 7-8 χρονών μέσα απο την οικογένεια και τα γονίδια μας,κάνουμε μικρές προσθαφαιρέσεις στην δομή του χαρακτήρα μας κατα τη διάρκεια της εφηβείας επειδή επηρεαζόμαστε από παρέες κι επειδή ωριμάζουμε,και σαν ενήλικες φτάνουμε να αλλάζουμε μόνο την συμπεριφορά μας,και αυτή μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις..Άποψή μου απο παλιά,ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν,παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις,όταν περνούν ένα σοκ από ένα γεγονός,όταν πάθουν για να μάθουν,και κάποιοι λιγότερο τυχεροί όταν βλέπουν πια την ζωή με την ματιά του ανθρώπου που μαθαίνει πως δυστυχώς σύντομα θα την "αφήσει"... Δυστυχώς ή ευτυχώς,οι αλλαγές αυτές είναι σχεδόν πάντα αρνητικές..Είτε θα επηρεαστούμε από έναν ψευτόμαγκα φίλο,είτε από ένα "κακό",αλήτη, και τρέντυ τυπά της τηλεόρασης,είτε τα κορίτσια από την "προχωρημένη" φίλη τους και το κάθε ξέκωλλο που προβάλλει η δυτική κοινωνία πλέον σαν πρότυπο ποθητής γυναίκας..Αν την γλιτώσεις απο αυτό το εφηβικό στάδιο,και παραμένεις "καλό παιδί" ,μην χαρείς,θα περάσεις και εσύ δύσκολες καταστάσεις,θα προδωθείς ,θα στεναχωρηθείς,θα χάσεις στη σύγκριση με έναν "αλήτακο αντρακλαρά"..Και θα αλλάξεις,και θα καταλήξεις και εσύ το ίδιο..Όμως μην το πηγαίνουμε τόσο μακριά,είμαι ακόμα έφηβος..αλλά ήδη μου λείπει η παιδικότητα που παρατηρούσα κάποτε στο κάθε φέρσιμο των φίλων μου...Το έχουμε χάσει το παιχνίδι..Χάθηκε το μέτρο...Κι όλα αυτά..γιατί χάνεται εντελώς πλέον η αθωότητα από τις ψυχές μας και από το μυαλό μας,από τα δώδεκα-δεκατρία μας τώρα πια........Θα μιλήσω με ένα στίχο από ένα τραγούδι του Δεληβοριά: "Κάποιοι μιλούν για τέχνες, για ρεύματα και τάσεις, Περνάει μια όμορφη,κι οι ίδιοι λένε: κοίτα την καριόλα"..Υπερβολή?Δυστυχώς όχι..Εκεί ακριβώς είναι το επίπεδο μας...
Εγώ πάντως,ήδη σιχάθηκα τις αλλαγές..προτιμώ το "θες να γίνουμε φίλοι??" των πεντάχρονων.. Για να αλλάξεις εξωτερικά,αφομοιώνεις αυτή την αλλαγή και εσωτερικά..Διαφορετικά ο ψυχικός σου κόσμος την "αποβάλλει" σύντομα...
Αλλάζουμε...Νομίζουμε ότι αλλάζουμε..Γινόμαστε "πιόνια" και περηφανευόμαστε... Δεν ξέρω αν είμαι καλύτερος... Πάντως,για να είμαι ειλικρινής, και εγώ έπαθα σοκ..Κι εγώ έπαθα κι έμαθα..Κι εγω κατάλαβα οτι έχω "λίγες μέρες ζωής" αν δεν αλλάξω στα ελαττώματα που με καταδιώκουν και τα θρέφει η ψυχή μου...Πονάει να πολεμάς τους φόβους σου...Το έκανα..ΑΛΛΑΞΑ..ΝΑΙ!!!!Τον ΚΕΡΔΙΣΑ,ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥ!!!........
ΚΑΙ......??????
Δεν νοιάστηκε κανείς γι αυτό..Δεν το πίστεψε κανείς..Και συγκεκριμένα αυτοί που ήθελα,που αυτοί ήταν...Ο λόγος που άλλαξα.....Γιατί??Γιατί μάλλον άλλαξαν και εκείνοι..Όχι δεν αδιαφόρησαν επειδή γύρισαν στην "αθωότητα" και χάζεψαν...Αλλά επειδή αντιθέτως,έχασαν όλη όση είχαν...Άλλαξαν απλά..Γίναν άλλοι άνθρωποι,ξένοι...Λέω να τους δώσω κι άλλα ονόματα τωρα πια,ουτωςηάλλως άλλο κοινό στοιχείο δεν έχουν με τα άτομα που γνώρισα κάποτε...
Μετά από τόση σκέψη,ακόμα δεν κατέληξα κάπου αλλού...Μόνο επιβεβαίωσα το ότι εχω δίκιο να φοβάμαι τις αλλαγές τελικά...Με τρομάζουν..Οι αλλαγές επηρεάζουν και τους ανθρώπους που μας αγαπάνε..Επηρεάζουν τον κόσμο..ΔΕΝ μπορούμε όμως να ζουμε χωρίς αλλαγές ,δεν γίνεται φυσικά...Αυτό που γίνεται όμως ,και έμαθα κάποτε ,είναι πως όταν το πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε,πρέπει να γνωρίζουμε πως "Διορθώνουμε" ή "Καταστρέφουμε" την δική μας ή και παραπάνω ζωές....Το ν'αλλάξεις προς το "κακό" είναι ότι πιο εύκολο και έχεις εκατομμύρια παραδείγματα να ακολουθήσεις αν το θες απο τη στιγμή που θα βγεις απο το σπίτι σου ή θ' ανοίξεις την τηλεορασή σου...Το να αλλάξεις προς το "καλό",συμβαίνει σπανιότατα και μόνο αν κάτι ταράξει τον κόσμο σου συθέμελα.....................και.......Άλλαξα και μακάρι να είχε το καθαρό μυαλό να το καταλάβει.......Ξεπέρασα έναν ακόμα φόβο μου για τον ανθρωπο που αγαπώ....
.....Ξέρω......Δεν θα αλλάξει τον Κόσμο αυτό το άρθρο που θα το διαβάσουν πέντε άτομα το πολύ,είναι ανόητο γενικότερα ίσως,όμως σας το λέω σ' όλους σας..Αν το πάρετε απόφαση να αλλάξετε,οποιαδήποτε απο τις δύο διαδρομές κι αν διαλέξετε,κρατήστε την Αθωότητά σας και το καλό σας "είναι" (χαρακτήρας,"πιστεύω",αρχές) ,για το οποίο κάποτε μπήκατε στην καρδιά πολλών ή λίγων ανθρώπων...

Bring Me to Life

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες για ποιο θέμα να μιλήσω στην επόμενη μου ανάρτηση,όμως δεν μου ερχόταν καποια ξεκάθαρη ιδέα,ώσπου χθές τα ξημερώματα,ανάμεσα στην διαφήμιση της κυρίας Τασούλας και των μαντικών της προβλέψεων για το αν θα παντρευτείτε τον τύπο που γνωρίσατε χθες στο μπαρ,και των τηλεγνωριμιών με την "ανυπότακτη" Τζένη και την παρέα του 090,πρόσεξα το "τρέυλερ" του 6ου Κύκλου του "Grey's Anatomy", το οποίο απο βδομάδα θα κάνει πρεμιέρα στην ελληνική τηλεόραση...Έχοντας δει ήδη στο ίντερνετ τα περισσότερα επεισόδια του κύκλου αυτού,μπορώ να πω ότι τα μόνα που είχαν πραγματικό ενδιαφέρον ήταν το πρώτο και το δεύτερο που προβλήθηκαν και ως ένα διπλό επεισόδιο....Δεν θα μπω σε λεπτομέριες ούτε θα σας πρήξω με την ιστορία του σήριαλ...Η ουσία και το θέμα της ανάρτησης αυτής είναι ο "όρος" στον οποίο επικεντρώνονται αυτά τα επεισόδια...
...."Grief" λοιπόν είναι ο όρος αυτός,αυτή η περίφημη λέξη-κλειδί..Στα ελληνικά δεν μεταφράζεται απόλυτα με μία μόνο λέξη,έχει μια ειδική ιδιότητα σαν έννοια...Είναι η "θλίψη",όχι η απλή θλίψη,αλλά η οδύνη για τον θάνατο κάποιου ατόμου που αγαπάμε αληθινά...Αλήθεια,τι κάνουμε όταν χάνουμε για πάντα έναν άνθρωπο που αγαπάμε αληθινά????Προσέξτε τι λέω,ΑΛΗΘΙΝΑ,αγάπες που πάλεψαν με τον χρόνο και τα καθημερινά μικρά και μεγάλα εμπόδια και νίκησαν..Σκεφτείτε την οικογένεια σας,ή/και το άτομο με το οποίο έχετε δεθεί όσο με κανένα άλλο,Ένα,όχι δεύτερες επιλογές..και μετά σκεφτείτε ότι για κάποιον λόγο,δεν θα τους ξαναδείτε ποτέ!!Ή μήπως το χούμε ζήσει ήδη αυτό και ξέρουμε πως είναι?? Σύμφωνα με την Ελίζαμπεθ Κάντλερ Ρος,όταν ζούμε μια "Απώλεια" αγαπημένου προσώπου,περνάμε από 5 στάδια of "grief" - Θλίψης μέχρι να την ξεπεράσουμε.... Πρώτα έρχεται η "Άρνηση" ,διότι αυτή η Απώλεια είναι τόσο "απίστευτη",τόσο σοκαριστική και αφοπλιστική που δεν μπορείς να το πιστέψεις πως αυτό που έχει συμβεί έχει ΟΝΤΩΣ συμβεί...Στην συνέχεια έρχεται ο "Θυμός" ,φτάνεις σε απόγνωση,βρίζεις,θυμώνεις με τους πάντες,με τα πάντα,με τον άνθρωπο που χάνεις,με τον εαυτό σου,με τον ίδιο τον Θεό είτε πιστεύεις σ' αυτόν,είτε όχι.....Ύστερα ,ώντας θυμωμένος,αρχίζεις να "Διαπραγματεύεσαι" , εκλιπαρείς,παζαρεύεις,πέφτεις στα γόνατα,ικετεύεις,δίνεις ότι έχεις και δεν έχεις,την ψυχή σου, έστω και για μία ακόμα στιγμή με τον άνθρωπο που σε "άφησε" ή σε άφησε(καταλαβαίνετε την διαφορά).....Όταν η "Διαπραγμάτευση" έχει αποτύχει, και ο "Θυμός" έχει κρυφτεί μέσα σου και τρώει τα σωθικά σου χωρίς κανένα επιφανειακό σύμπτωμα,η κατάσταση αρχίζει να σοβαρεύει πραγματικά,πέφτεις σε "Κατάθλιψη" , στην απόλυτη απελπισία,στην απόγνωση,μένεις μόνος σου,κλείνεσαι στον εαυτό σου ,και ο εαυτός σου κλείνεται στο σπίτι σου,δεν θες κανέναν,δεν θες να περάσεις καλά γιατί ξέρεις και νιώθεις πως τίποτα δεν θα αντικαταστήσει αυτό που έχασες ,όλα είναι μαύρα,πονάς και είσαι μέσα στην δίνη της κατάθλιψης....Τέλος,έρχεται η "Αποδοχή" , αποδέχεσαι την Απώλεια και αρχίζεις να πατάς πάλι στα πόδια σου...Σε πονάει ίσως,αλλά ξέρεις ότι αυτό το άτομο,άμεσα ή έμμεσα,"πάει"....... Όμως,τα πράγματα,σε μερικές περιπτώσεις,δεν είναι τόσο απλά..Εκεί που νομίζεις πως έχεις περάσει ένα ή όλα τα στάδια,και ξεπερνάς την Απώλεια,και ίσως να νιώθεις και καλύτερα,ξαφνικά,επιστρέφεις πάλι στην "αρχή".....

....ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ...Σου λείπει...Την σκέφτεσαι...Διαλύεσαι ξανά...Έι,περίμενε...
.....ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ....και ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ....

Όλοι "αγαπάμε" ,και Όλοι ΑΓΑΠΑΜΕ..."αγαπάμε" έναν μακρινό συγγενή που μόνο το όνομα του ίσως ξέρουμε,"αγαπάμε" έναν θείο που βλέπουμε μια φορά τον χρόνο..."αγαπάμε" τους φίλους, τις φίλες,τους συμμαθητές...Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς,δεν θα περνούσαμε αυτή τη διαδικασία αν τους χάναμε...ΑΓΑΠΑΜΕ όμως τους γονείς και τα παιδιά μας,τα αδέρφια μας,ΑΓΑΠΑΜΕ τον αδερφικό και χρόνιό μας φίλο,ΑΓΑΠΑΜΕ τον/την σύντροφό μας ίσως,ίσως όχι εγώ,αλλά αυτοί που έζησαν αρκετά χρόνια μαζί για να το πουν,αυτοί που το απέδειξαν με πράξεις.....Γ' αυτούς που ΑΓΑΠΑΜΕ λοιπόν,θα το περνούσαμε και θα το περάσουμε όλο αυτό κάποια στιγμή...Όλα αυτά τα στάδια...Το ίδιο και εκείνοι για εμάς...

..Ακόμα αμφιβάλλω βέβαια αν έχει νόημα όλο αυτό......

The First Cut Is The Deepest

... Σκεφτόμουν μέρες τώρα το πως να ξεκινήσω..Ακόμα δεν βρήκα βέβαια....όμως είπα να μην χάνω άλλο χρόνο....
Δημιούργησα αυτό το blog λοιπόν πρίν από περίπου έναν μήνα...χωρίς λόγο ...βλέπετε,είναι κάποιες φορές που "κάτι" σε τραβάει να κάνεις κάτι χωρίς να ξέρεις το "γιατί".....Τώρα,για το τι εχω σκοπό να γράφω εδώ μέσα...δεν ξέρω ακριβώς,ξέρω πάντως πως θα γράφω όταν θα έχω την ανάγκη να εκφραστώ,για να σχολιάζω κάτι στην καθημερινότητα μου ,για να περνάω την ώρα μου τα βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ πριν από τις 5 ,και τέλος-τέλος για να εκτονώνομαι ..... Αυτά λοιπόν ... Για μένα δεν χρειάζεται να πω κάτι προστοπαρών,το νόημα είναι αλλού,και το όνομα του μπλόγκ θα το εξηγήσω με τον καιρό... Καλή μου αρχή λοιπόν ,και εύχομαι(και μου αρκεί) να βρεθεί ενδιαφέρον στις σκέψεις μου και σε οσα με προβληματίζουν έστω κι από ένα άτομο...και πάνω απ'όλα να προβληματιστεί μαζί μου...