We 're Going To Be Friends

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.

Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.

Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.

Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.

Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.


Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

-«Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο θα του μείνει μια πληγή.»


....Είναι μια ιστορία που άκουσα κάποτε από ένα άτομο που ήθελε να με συνετίσει και να αποβάλλει ένα μέρος του οξύθυμου χαρακτήρα μου για το καλό μου...Δεν το άκουσα..Χειροτέρεψα μάλιστα, αλλά η ανικανότητα μου να κρατήσω το νόημα της ιστορίας τότε, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης κάποιου που την διαβάζει...

Πόσες φορές δεν έχεις μιλήσει άσχημα στην παρέα σου, στο σύντροφο σου, στους γονείς σου ή ακόμα και σ' έναν άγνωστο στο δρόμο επειδή έκανε κάτι που χάλασε την ήδη χαλασμένη διάθεσή σου...
...........Μισό λεπτό να βάλω το επόμενο βιντεάκι από τα "παρατράγουδα" στο youtube για να αναβαθμίσω λίγο το iQ μου και συνεχίζω...

Τώρα είμαι πανέτοιμος..Λοιπόν....Για να πω την αλήθεια, λίγο με νοιάζει το αν μιλάω άσχημα σε κάποιον γνωστό μου, σε κάποιον σε μια παρέα, σε κάποιον που δεν ξέρω...Ίσως τους λυπηθώ μετά, ίσως το μετανιώσω και παραδεχθώ πως δεν ήταν σωστό αλλά δεν με πολυνοιάζει, δεν θα το θυμάμαι καν μετά από μια μέρα...Ίσως τους μείνει πικρία, άλλα ούτε και αυτούς θα τους πολυνοιάξει, θα ξεχαστεί...

Παρόλαυτά...είναι και αυτοί οι άνθρωποι, οι  ελάχιστοι, που ένας άγραφος, θεόσταλτος και ιερός νόμος θα έπρεπε να μας κάνει να το σκεφτούμε δέκα φορές πριν εκστομίσουμε κάτι εναντίον τους πάνω στα νεύρα μας...
Και όλη αυτή η ευλάβεια, δεν προήλθε από ξαφνική μου αγάπη και πίστη  προς τα "θεία", την "παγκόσμια ειρήνη" και το "αγάπα τον πλησίον σου".....μπορεί να πει κανείς πως είναι και σκέτος εγωισμός, ιδιοτέλεια...κι αν το "γιατί" δεν του είναι φανερό, μπορώ να εξηγήσω πως πάνω απ' όλα, θα είναι επιβλαβές για εκείνον τον ίδιο να πληγώσει έναν πραγματικό φίλο ή έναν συγγενή που να τον νοιάζεται (έστω και αναγκαστικά λόγω συγγένειας), γιατί με αυτό τον τρόπο κινδυνεύει να τον χάσει ή απλά να διαβρώσει τη σχέση τους μια για πάντα....κάτι εξίσου σημαντικό ακόμη κι αν επιφανειακά δεν φαίνεται..

Από την άλλη θεωρώ πως σε μία ειλικρινή σχέση, δεν υπάρχει κάτι που να μην λύνεται...Κάτι το κρυφό...Δεν υπάρχει "ΑΥΤΟ", το οποίο δεν το 'χαμε ξανακούσει ΠΟΤΕ από το άλλο άτομο και που όταν του ξεφεύγει για πρώτη φορά θα μας πειράξει περισσότερο κι από τη γάτα βραστή που πουλιέται ως γύρος σε γνωστό στέκι-σουβλατζίδικο των Β.Π (μην με ρωτάτε ονόματα, περιμένω πριν τους αποκαλύψω, με την ελπίδα ότι πρώτα θα φάνε εκεί κάποιοι ανίδεοι εχθροί μου και θα τέζαρουν)...
Όμως ίσως και σε αυτές τις σχέσεις, οι μικρές, ασήμαντες προσβολές ή ακόμη και τα πειράγματα, ίσως να αφήνουν πληγές...Επειδή δύο πραγματικοί φίλοι ή ένα σπάνια ειλικρινές ζευγάρι...διατηρούν μια αγάπη μεγαλύτερη κι από τη "συνισταμένη" της αγάπης μιας ολόκληρης παρέας ή όλων των σχέσεων που μπορεί να έκανε κανείς στη ζωή του...και σε αυτές τις περιπτώσεις η γνώμη του κοντινού μας αυτού ατόμου είναι το παν...
Αυτές οι σχέσεις μπορεί να είναι οι εξαιρέσεις, όμως μόνο αυτές έχουν σημασία, δεν πειράζει αν θα τσακωθείς με κάθε άτομο μιας παρέας, με κάθε γνωστό που είναι δίπλα σου όλως τυχαίως μόνο στις καλές στιγμές...Δεν έχει ουτωςηάλλως νόημα βαθύτερο η ύπαρξή τους στη ζωή σου.. Άσε τα "καρφιά" στο πεζοδρόμιό τους, μην κάνεις καν τον κόπο να τα βγάλεις...Η πληγή όπως και να 'χει, δεν θα φύγει οριστικά, απλά θα ξεχαστεί μέσα στην ανύπαρκτη σημασία της διαπροσωπικής αυτής σχέσης στο χρόνο...Δεν θα χάσεις τίποτα παραπάνω από μερικές στιγμές γέλιου και χαβαλέ στην πλατεία....στο σχολείο...στη δουλειά...

Όμως ο φίλος...ο πραγματικός φίλος, αυτό το ένα άτομο που θα καθίσει ως τις 5 το πρωί να σε βοηθήσει στο πρόβλημα σου...Εκείνος που ήταν πάντα ή έστω, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εκεί...Ο σύντροφος, η σχέση που μπορεί να εξελίχθηκε ή να εξελίσσεται στο να βρεις τον "'Ανθρωπό" σου ....Δεν πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου να πληγώσει αυτά τα άτομα...Γιατί αυτές οι "τρύπες" δύσκολα κλείνουν...Διότι γι' αυτούς είσαι ένα από τα ελάχιστα άτομα που η γνώμη τους μετράει πραγματικά...Τους νοιάζει και τους πονάει το τι θα πεις...Μην το αναλώσεις αυτό μόνο και μόνο για να εκτονωθείς σε έναν καβγά..

...Συμφωνώ με το ηθικό δίδαγμα της ιστοριούλας αυτής...

Αν και φυσικά δεν έχω καταφέρει να επιτύχω στις περισσότερες από τις απόψεις μου που παρέθεσα παραπάνω....Μόνο ένα πράγμα ας μείνει από αυτή τη μεταμεσονύκτια πολυλογία μου....
Να το σκεφτούμε πολύ πριν πούμε κάτι που δεν το εννοούμε πάνω στα νεύρα μας, σε κάποιον που σημαίνει κάτι για μας, γιατί οι πληγές που ανοίγονται δεν κλείνουν εύκολα, κι αυτός ο κάποιος θα υποφέρει και αργά ή γρήγορα θα μας φύγει......και μόνοι χαμένοι θα είμαστε εμείς...

Υ.Γ.: παίζει να είναι η χειρότερή μου ανάρτηση, αλλά μην περιμένει κανείς τίποτα καλύτερο μετά από τόσες ώρες διάβασμα χημεία, ανάθεμα την γκαγκαουγκοσύνη μου...

Υ.Γ.2: σκεφτείτε τη ζωή χωρίς τον άνθρωπο που θεωρείτε "Άνθρωπό" σας, και θα ξανασκεφτείτε σοβαρότερα τι εννοώ σ' αυτό το μπέρδεμα που θέλει να λέγεται και "ανάρτηση" !!!

The Reason

"Ε..Συγνώμη"........"Συγνώμη"..."Εμμ , με συγχωρείτε"....."Ουπς συγνώμη"......"ωχ..."......."άουτς"....
Ωωωωωω ναι!!!ΕΚΚΛΗΣΙΑ.....
Για άλλη μια χρονιά , το ήπιαμε και το ποτήριον τούτον...
Σπρωξίματα, στριμοκωλλιάσματα (Ούπς πιπέρι), φτερνίσματα μέσα στη μούρη σου από βρωμερούς χοντρούς γέρους....

Όχι όχι όχι, αυτά είναι μόνο η αρχή... Ποιός μπορεί να μην σαγηνευτεί από το υπέροχο θέαμα ?? Ξέρετε για ποιο μιλάω... Αυτό της εκκλησίας της πόλης ειδικά, εκεί όπου οι γιαγιάδες (ιδιοκτήτριες ή μέτοχοι μάλλον της εκκλησίας) που έχουν φτάσει από νωρίς έχουν αποφασίσει ότι μπορούν να κάνουν και κρατήσεις στις άδειες θέσεις ,για λογαριασμό άλλων θείτσων... Κι έτσι καταλήγουμε στο θέαμα που προανέφερα..Μπαίνεις στην εκκλησία μετα χιλίων κόπων και βασάνων και βλέπεις εξηνταπέντε κώλλους να σου κλείνουν την είσοδο και την δυνατότητα να ανάψεις έστω ένα κερί...

Εκεί αρχίζουν τα "Συγνώμη"..Τα "Ωχ,με συγχωρείτε"....Τα μικροσπρωξίματα που τρως αν είσαι διακριτικός ή δεν πολυκαίγεσαι, και τα Χοντροσπρωξίματα που ρίχνεις αν είσαι ένας από τους "θεοσεβούμενους" βλάχους που έχουν κατακλύσει την κάθε μεγαλουπολίστικη "ενορία"....

Αντέχω όμως...Δεν μιλάω...Ευτυχώς ή δυστυχώς πέρυσι έμαθα πως πρέπει να κρατάω τα νεύρα μου...Συνεχίζω με το γνωστό μειδίαμα στο πρόσωπο το μαρτύριο...Βγαίνω έξω...Περιμένω τον επιτάφειο.... ΩΩΩ βγαίνει!!!(Σκασίλα μου)... Η χοντρή κυρία πίσω, που είναι έτοιμη να μου κάψει το αυτί με την λαμπάδα της, αρχίζει να με σπρώχνει ενώ εγώ είμαι παγιδευμένος ανάμεσα σε άλλες δυο χοντρές υπερήλικες κυρίες, και με μια τσιριχτή φωνή με ρωτάει "Θα προχωρήσετε?"..."Αν προχωρήσουν οι μπροστά" απαντώ, αντί για "θα 'λεγα τώρα τίποτα για τη θεια σου" που με το ζόρι κρατούσα να μην ξεφύγει απο τα χείλη μου...

Και μετά η περιφορά...ΑΧ η περιφορά....Σπρώξιμο, μπήξιμο, χουφτώματα ....Σαν σε συναυλία των ΑC/DC.....Άσχετα αν την τελευταία στιγμή αντί γι' αυτούς εμφανίζονται στη "σκηνή" οι "Αλλόκοτες Αδερφές"... (και ΜΗΝ με ρωτήσετε ποιον περιγράφει η επιλογή του συγγροτήματος, θα μου ρίξει κάνα κεραυνό ο Δι...ΕΕΕΕ...ο Θεός εννοούσα)...

Παρόλαυτα...τα νεύρα κορυφώθηκαν όταν αφού γλίτωσα πάλι πέντε-έξι φορές από κάτι γιαγιάδες και παιδάκια με λαμπάδες, συνειδητοποίησα ότι το ΜΟΝΟ που ζούσα ήταν μια ΗΧΟΡΥΠΑΝΣΗ....Μια οχλαγωγία..Εγώ σιωπηλός συνεχώς..Όχι απο σεβασμό..Ίσως απο αδιαφορία ή επειδή σκεφτόμουν άλλα πράγματα..Όμως όλοι αυτοί??... Παππούδες, γιαγιάδες, θείτσες και τριμελείς ή τετραμελείς οικογένειες...Αυτοί που "ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ" και προσεύχονται..Αυτοί που δεν θα άντεχαν να υποθέσω σήμερα αν δεν έρχονταν στην εκκλησία, γιατί ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ πιστεύουν και σέβονται το Θεό (τους)...
Ο καθένας από όλους αυτούς τους ευσεβείς Χριστιανούς δεν έβαλε γλώσσα μέσα..Βρήκαν για μία ακόμα χρονιά την αφορμή να σχολιάσουν, να γελάσουν (ενώ υποτίθεται πενθούν), να πουν την κοτσάνα τους ή να τσεκάρουν γκόμενες... Οι γέροι να σχολιάσουν την "παράγκα" του ολυμπιακού, και οι γιαγιάδες να σχολιάσουν τον γκέυ ανηψιό της Πουλχερίας ή την κοπέλα που αυτοκτόνησε προχθές...Όλα με το ίδιο ύφος δήθεν σοβαρότητας και πραγματικής στην ουσία ελαφρότητας...

ΦΕΥΓΩ...Στρίβω αμέσως στο επόμενο στενό και κατευθύνομαι προς το σπίτι, κι ας υποσχέθηκα ότι φέτος θα καθόμουν παραπάνω...
Όλα αυτά...όλοι αυτοί....Το μόνο που καταφέρνουν είναι να ενισχύουν την μισανθρωπιά μου...Δεν είμαι καλύτερός τους υποθέτω...Αλλά δεν θέλω να τους μοιάζω ούτε στο ελάχιστο... Είναι αυτοί που ενισχύουν αυτή τη μίζερη πλευρά και το μίσος μου για την αδαή ανθρωπότητα.....
....Που δεν προκύπτουν από "Σνομπισμό"...Αλλά από την απογοήτευση που μου γεννούν και ανατρέφουν...

...όμως είναι και αυτή η άλλη...Η φωτεινή πλευρά..Ή μάλλον...OXI......δεν είναι κάποια φωτεινή πλευρά, είναι η ίδια σκοτεινή ολότητα που από μέσα της όμως φέγγουν και ξεχωρίζουν μερικά ελάχιστα "αστέρια"..... Και έχω την τύχη να μου χαρίζει και μένα το φως του ένα από αυτά τα σπάνια αστέρια...
Κι έτσι αντέχω σ' αυτή τη μιζέρια που είτε υπάρχει πραγματικά, είτε τη δημιουργεί η φυγόπονη αλλά και ταυτόχρονα μαζοχιστική φαντασία μου....
Εκεί είναι η μαγκιά...Να δείξεις την Πίστη σου στους ανθρώπους, όχι σε θρησκείες...και μην την δείξεις όπως όλοι αυτοί που βλέπεις στην εκκλησία...

....Μόνο σ' αυτό το πρόσωπο-φως που αντικατοπτρίζεται μέσα σου, εκεί να δείξεις Αληθινή Αφοσίωση, την Αληθινή Πίστη...

Hallelujah

Μια σχέση...Είναι μια μικρή θρησκεία... Χρειάζεται να πιστέψεις ...Σε σένα..στο άτομο απέναντί σου..στους ανθρώπους γενικά..και στην ίδια την σχέση...

Μα πως να αποκτήσεις πίστη ??...Πώς να πιστέψεις σε κάποιον...Όταν δεν μπορείς απο τη φύση σου να πιστέψεις σε Θεό και ανθρώπους... Όταν δεν σε συγκινεί και δεν σε εκφράζει καμία Θρησκεία ... Δεν πιστεύεις σε Θεό.... Δεν ελπίζεις σε θαύματα και δεν τα περιμένεις...
Όταν είσαι από αυτούς που όταν περνούν τις δυσκολίες της ζωής ,δεν παρηγορούνται από τις υποσχέσεις μιας αιώνιας ευτυχίας στον Παράδεισο...

Κάθε σχέση...Κάθε Έρωτας... Αποτελούν μια μικρή Θρησκεία... Έναν μικρό ,επίγειο Θεό...
Πώς να πιστέψεις ....?
Η αρχή είναι να το θέλεις...Όμως κι αν αλλάξεις όλη σου την κοσμοθεωρία και αποκτήσεις Πίστη....

Θα το αντέξεις..? ...Κι αν το αντέξεις... Θα αξίζει..??...Ή θα είναι μια ακόμα "Θρησκεία" βγαλμένη από ένα ακόμη ανθρώπινο μυαλό και μόνο...?

Ο Καθρέφτης

17:14 : Κάθομαι στο γραφείο μου ,απίστευτα βαριεστημένος και ξενερωμένος αλλά με τη φιλοδοξία να τελείωσω σε καμία ωρίτσα και κάτι την έκθεση μου (πάνω σ' ένα θέμα που ούτε καν καταλάβαινα στις πρώτες δέκα φορές που το διάβασα), και στη συνέχεια να αφιερώσω και λίγο χρόνο στην κιθάρα μου...

18:01 : Πιάνω το στυλό και είμαι έτοιμος να μεγαλουργήσω!!

18:45 : Έχω κάνει μεγάλη πρόοδο , έχω προχωρήσει πολύ , βρίσκομαι στο τέλος .....του προλόγου...

Σκέψεις...Γράψιμο..Σκέψεις..Σβήσιμο...Γράψιμο...Σβήσιμο...Ούπς πως γράφεται η "συσσώρευση"?...Ψάξιμο στις σημειώσεις για το θέμα...Γράψιμο...Σκέψεις...Σκέψεις...Σκέψεις...

19:19 : Βάζω στο cd-player το "Παράξενη Γιορτή" μπας και χαλαρώσω λίγο κι εμπνευστώ..

20:12 : Ουφφφ...Τελείωσα επιτέλους την δεύτερη παράγραφο...

Αύριο το υπόλοιπο...
Σήμερα είναι από τις μέρες που ο εγκέφαλος υπολειτουργεί...Ούτε έχεις τη διάθεση..Ούτε το κουράγιο..Ούτε την έμπνευση...
Πρώτη φορά στη ζωή μου ,αυτή την περίοδο νιώθω πως έχω τόσα πολλά να δώσω...Τόσες πολλές σκέψεις..Συναισθήματα..Ιδέες...Αλλά πρώτη φορά φέτος νιώθω και τόσο χαζός..Τόσο αβοήθητος ώρες ώρες...

Τι φταίει ...? Είναι στιγμές που νιώθω πως ξαφνικά δεν έχω τίποτα να πω...
Μου 'παν πως πρέπει να πάρω τα πάνω μου...Πως πρέπει να αδειάσω το κεφάλι μου από τις μίζερες σκέψεις...Να αλλάξω κάτι σε μένα..Δεν θέλω να με αλλάξω όμως..
Ή αν είναι να αλλάξω ,ας γίνω ο περσινός "Γιάννης"...Τον λάτρευα.......Το παραδέχομαι..Ήταν διαταραγμένος..Δεν μπορούσε να ελέγξει εγωισμό και σκέψεις...Ήταν απίστευτα κόπανος...Ναι ,ήταν ένας άλλος εαυτός μου... Αλλά ήταν έξυπνος ,δέκα φορές πιο εύστροφος απ'ότι εγώ τώρα...Παρατηρητικός..Σκεφτόταν πάντα δέκα κινήσεις μπροστά και ότι ήθελε να καταφέρει..Το κατάφερνε...Ήταν απλά ένας άλλος εαυτός μου...Που με είχε κυριέυσει...

Το θέμα που μ' απασχολεί είναι... Ποιός είναι Ποιος..?
Αν αυτός ο εαυτός μου -που δήθεν με κυρίευε πέρυσι και με έκανε άλλο άνθρωπο- , είναι ο πραγματικός μου εαυτός ?
Αν αυτό που είμαι όλη την υπόλοιπη έως τώρα -ομολογουμένως μικρή- ζωή μου..Αυτό που είμαι και τώρα..Είναι απλά το είδωλλο στον καθρέφτη..??

Ίσως εκεί που στεκόμουν πέρυσι...Πιεσμένος..Φοβισμένος..Θυμωμένος..Απογοητευμένος.. μπροστά από τον καθρέφτη μου...
..Κοιτάζοντας το είδωλλο μου...
..Με άρπαξε ,πολέμησε με τον δήθεν κανονικό , "καλό" εαυτό μου και πήρε τη θέση του...
Ίσως πάλι αυτός ο κακός εαυτός..Είναι ο πιο αληθινός μου εαυτός..
Είναι πιο δυστυχισμένος από μένα...Αλλά αντέχει αυτή τη δυστυχία...Έχει όλα τα χαρακτηριστικά - δυνάμεις που ονειρευόμουν να έχω...Και ξαφνικά πέρυσι τα απέκτησα...Είναι έξυπνος...δαιμόνιος.. Και το μεγαλύτερο "θέλω" μου είναι το να μαι έξυπνος...όχι ευτυχισμένος...Έξυπνος... Ίσως γι' αυτό είμαι και ρατσιστής λιγάκι με τους χαζούς..Και πρώτα απόλα με τον εαυτό μου...Όταν σκέφτομαι σαν χαζός ,κι όταν δεν σκέφτομαι καθόλου ,ως χαζός επίσης δηλαδή...

Και μόνο που τον συγκρίνω με τον τωρινό μου εαυτό...Νιώθω απογοήτευση....Τώρα Προσπαθώ...Πολύ..Πολύ περισσότερο..Πραγματικά...
Όμως νιώθω πως δεν έχω το "Κάτι" παραπάνω που χρειάζομαι για να μπορώ να πετύχω τους στόχους μου...Που προϋποθέτουν μυαλό και ταλέντο..Χαρακτηριστικά που αυτή τη στιγμή με μαθηματική ακρίβεια θα μπορούσα να πω πως δεν έχω σε ικανοποιητικό βαθμό..Ώστε...να ξεχωρίσω..

Νιώθω δέος γι' αυτό μου το "Εγώ"...Ωστόσο ακόμα και πέρυσι..Πολλές φορές το πολέμησα.. Γιατί πλήγωνε τα άτομα που με ένοιαζαν ,και πιο πολύ την κοπέλα που είχα ερωτευθεί...Είτε το άξιζαν , είτε όχι.. Και τις περισσότερες φορές αυτή η μάχη μέσα μου , με παρουσιάζε ακόμα πιο "σχιζοφρενή" προς τα έξω.. Σαν διχασμένη προσωπικότητα..Μία στιγμή κέρδιζε μέσα μου τη μάχη το "καλό" και την επόμενη το "κακό" ...

Ναι ήταν μαρτύριο..Αλλά θα είχα παραδοθεί εντελώς αν δεν υπήρχε αυτή η κοπέλα τότε..Γιατί για εκείνη πολεμούσα να μείνω το άτομο που γνώρισε..Είχα ξεχάσει εν μέρει οτι πιο πολύ με ενδιαφέρει η αναζήτηση της γνώσης και της αλήθειας...

Τώρα όμως θα ήμουν έτοιμος να υποκύψω στο "είδωλλο"....Πεπεισμένος ότι ίσως αυτός είναι και ο πραγματικός μου εαυτός.. Σήμερα κοίταξα περίπου δέκα φορές στον καθρέφτη..Περιεργάστηκα την έκφραση μου ,το βλέμμα μου ,το "είδωλλο" που ώρες ώρες νομίζω πως δεν ανήκει σε μένα...
Κάτι έχει αλλάξει...Στα μάτια μου...
Είμαι ευάλλωτος...και αδύναμος..και μεθυσμένος από τη δίψα για πνευματική παντοδυναμία...Με οποιοδήποτε κόστος..Την ερωτική δυστυχία..Την ίδια μου την αλλαγή και την κυρίευση του σώματός μου από έναν εγωπαθέστατο ,ιδιόρρυθμο αλλά ενδιαφέροντα κόπανο..

..Είναι ο Ντόριαν Γκρέυ μου...Στον καθρέφτη μου...Οτιδήποτε "άσχημο" ,"κακό" ,"σκοτεινό" έκανα...Το χρεώθηκε εκείνος.. Αυτός μόνο είναι ικανός να τα προκαλέσει όλα αυτά μέσω του σωματός μου...

Περιμένω...Κοιτάζοντας κάθε τόσο στον Καθρέφτη...Ελπίζοντας πως ακόμα κι αν δεν είναι τελικά αυτός ο πραγματικός μου εαυτός ,στον οποίο αργά ή γρήγορα αυτόματα θα μεταμορφωθώ....Αυτός απλά θα βγει από τον Καθρέφτη...Αθόρυβα..Θα εισχωρήσει στο σώμα μου και την ψυχή μου και θα με κάνει πάλι...Πνευματικά δυνατό...
....Εγώ θα περιμένω...Κοιτάζοντας...Να έρθει...
...Αυτή τη φορά δεν θα το πολεμήσω...
...Θα Υποκύψω....