01:45 :
-"έλα αγόρι, τι καν..."
-"Νίκο....δεν είμαι καλά"
-"Τι έπαθες ρε, τι έγινε?"
-"ρε..."
-"Τι έγινε?"
-"Δεν αντέχω"
-"Τι έγινε ρε μαλάκα? Με τρομάζεις"
-"Ήμουν μια χαρά ρε..
...και ξαφνικά
...είδα......."
.............
-"Είναι τόσοι μήνες...Νόμιζα πως είσαι καλά..."
-"Κι εγώ έτσι έλεγα αλλά ρε φίλε, όταν είδα...
Δεν αντέχω σου λέω...
Έχω να νιώσω τόσο χάλια δεν ξέρω κι εγώ από πότε..
Χρειάζομαι βοήθεια.."
-"Τζόνυ, σε νιώθω...
Κοιμήσου, μην ασχολείσαι, δεν αξίζει..."
-"Δεν Μπορώ, Υποφέρω ρε φίλε"
Κλείνοντας το τηλέφωνο, δεν ένιωθα ούτε στο ελάχιστο καλύτερα...
Κανείς δεν μπορεί να με νιώσει...
Και ποιός να με νιώσει?..
Εδώ δεν με ένιωσε εκείνη τότε, ο "άνθρωπός μου" ντεμέκ...
Ποιός να με καταλάβει?...
Πως να τους εξηγήσεις την ταχυπαλμία....
το σφίξιμο στο στομάχι....
τον κόμπο στο λαιμό....
το πνίξιμο στο στέρνο....
το "τσίμπημα" και το "πλάκωμα" στο θώρακα....
την αγωνιώδη ρίγη....
τις ημικρανίες....
και τη ζάλη που προκαλούν....
τα βουρκωμένα μάτια....
το ότι κλαίω σαν παιδί όταν πάω εκείνη να σκεφτώ....
τον fucked-up ύπνο....
τους εφιάλτες....
...τις παραισθήσεις....
...κι αυτή την αίσθηση του "Ως Εδώ"...
...του "Είμαι παγιδευμένος σε μια ζωή που δεν θέλω να ζω"...
02:20 :
Πετάω την πίτσα που είχα φτιάξει στα σκουπίδια...
Που όρεξη να φάω...
Στο repeat ένα κομμάτι συνέχεια, δεν θυμάμαι καν ποιο...
Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να νιώσω τόσο χάλια...
Δεν θυμόμουν καν πως είναι να είσαι τόσο χάλια...
Ψέματα...Ξέρω πόσο καιρό...
Από τότε που έμαθα για τον άλλον, από το καλοκαίρι γενικότερα....Και εξαιτίας της ειδικότερα...
Τρέμω, τρέμω ολόκληρος...
Ένιωθα σαν να 'χω δει φάντασμα...
Είναι τόσο νωρίς, πως θα βγει η νύχτα?
Το καλοκαίρι δεν άφησα τον εαυτό μου να κάνει καμιά τρέλα επειδή είχα τους φίλους μου δίπλα μου και με βοήθησαν έστω να επιβιώσω...
Τώρα? Τώρα που είμαι Μόνος μου?
Έχω παραλύσει, κοιτάζοντας το κενό, μέσα σε κρύο ιδρώτα...
Πως θα βγει η νύχτα? Τρομάζω με το πόσο πολύ ΥΠΟΦΕΡΩ...
02:50 :
Σκέψεις, σκέψεις, αναμνήσεις, σκέψεις, σκηνές, αναμνήσεις, σκέψεις, σκηνές, σκέψεις....
Άλλες με διαπερνούν σαν σφαίρες κι άλλες συνθλίβονται πάνω μου...
ΜΑΡΤΥΡΙΟ
Δεν αντέχεται αυτό το μαρτύριο...
Δεν υπάρχει κανείς εδώ...
Τόσο αδύναμος...
Εκείνη αυτή τη στιγμή θα περνούσε τόσο καλά, είμαι τόσο σίγουρος...
Κι εγώ σιωπηλός, να θέλω να πεθάνω...
Ο Πόνος, Αβάσταχτος...
Τόσο που ήμουν σίγουρος πως θα 'κανα κακό στον εαυτό μου αν δεν σταματούσε άμεσα...
Σκέφτηκα τότε μέσα σε απόγνωση, απελπισία, αδυναμία, όπως θες πες το, πως έχω δύο επιλογές, είτε το κρασί, είτε τα ηρεμιστικά που είχα παρατημένα κάπου και που έλεγα πως δεν θα ξαναπάρω ποτέ...
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι, είναι ότι πήρα ένα ηρεμιστικό, κι ότι είχα γεμίσει πάνω από 7-8 φορές το ποτήρι με κρασί πριν αποκοιμηθώ/λιποθυμήσω ...
Τρεις μέρες τώρα, έχω κόψει επαφές με όλους...
Το μόνο που κάνω είναι να παίζω κιθάρα, συνέχεια...
Γράφω όλη μέρα μουσική, γράφω όλη μέρα στίχους...
Δεν μπορώ, πάω πάσο στη ζωή...
Δεν αντέχεται...
Νόμιζα πως προχωράω, αλλά κάθε φορά πέφτω όλο και πιο χαμηλά, όλο και πιο χαμηλά...
Όλο και πιο αδύναμος...
Όλο και πιο μόνος....
Πώς θα περάσει η νύχτα απόψε...?
Ποιός άλλος θα καίγεται στη γη απόψε....?
ΔΕΝ είμαι καλά...
Ίσως δεν φταίω εγώ, ίσως δεν φταίει ούτε αυτή...
Αυτή έκανε το κέφι της κι ότι κάνει κάθε άνθρωπος, κοίταξε μόνο τον εαυτό της, είπε ψέματα, κορόιδεψε, πρόδωσε, και δεν νοιάστηκε ούτε στιγμή πραγματικά αυτόν που κάτι μέρες πριν το τέλος έλεγε πως τον λατρεύει και κάνει όνειρα για μια ζωή μαζί του, τον πλήγωσε...
Τα κάνει κάθε άνθρωπος αυτά....Υποθέτω.......
Το θέμα είναι γιατί πονάω εγώ...
Το θέμα είναι γιατί μένω εγώ...
Μ' αρέσει να πονάω?
Όχι, και αν δεν με ήξερα, θα ΄λεγα κι εγώ ακόμη, ότι είναι γραφικό να γράφω στο μπλογκ συνέχεια για το πόσο πονάω, αλλά μόνο αν δεν ήξερα το ΠΟΣΟ ΒΑΘΙΑ κι ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΟΝΑΩ . . .
Αλλά όπως είπα, ίσως δεν φταίω...
Ίσως δεν φταίει κανείς...
Ίσως απλά να είναι γραμμένο στον γενετικό μου κώδικα να νιώθω έτσι...
Ίσως το γονίδιο μου που ελέγχει το πόση ντοπαμίνη, σεροτονίνη, κι όλες αυτές τις ουσίες που σε κάνουν να νιώθεις καλά κι ευτυχισμένος, να μην είναι το ίδιο μ' αυτό που έχουν οι νορμάλ άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο μέσα από ένα θετικό, ή έστω ουδέτερο πρίσμα...
Ίσως λοιπόν το θέμα να είναι απλά βιολογικό, και να ανήκω στους ανθρώπους που οργανικά το φυσιολογικό τους είναι να 'ναι καταθλιπτικοί, να "πονάνε"...
Απλά.....
Κάποτε, υπήρξα καλά...
Υπήρξα ευτυχισμένος, πλήρης...
Ένιωσα το πως είναι το "να μην πονάς", για πρώτη φορά...
Κι όλα αυτά γκρεμίστηκαν...
Προδόθηκα από την ίδια την πηγή της ευτυχίας μου, από τον ..."άγγελό μου"...
Καταστράφηκαν όλα, διαλύθηκα κι εγώ...
Δεν έμεινε τίποτα...
Συντρίμμια όλα...
Ρημαδιό...
Και πως θ' αντέξω ?
Πώς να ξεχαστώ τώρα που υποφέρω ?
Δεν μου αρκούν οι άλλες αγκαλιές...
Γιατί μια φωτογραφία αρκεί για να θέλω να κλάψω...
...αρκεί για να θέλω να ξεριζώσω την καρδιά από μέσα μου...
και να πεθάνω . . .
Ειλικρινά...
Δεν αντέχω άλλο...
Χρειάζομαι βοήθεια....
Χρειάζομαι τ.. . . . . . .
..........Αν είναι κάτι μαγικό...
Υ.Γ.:
Θυμήθηκα ποιο τραγούδι άκουγα όλο το βράδυ...
Είναι αυτό που λέει:
"Μοιάζουν οι ώρες να’ ναι μεγάλες ανηφόρες
σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω
μοιάζουν οι ώρες να πέφτουν πάνω μου σαν μπόρες
κι οι αναμνήσεις να ρίχνουν πάλι κεραυνό
Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο
κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ
ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ’ αυτοκίνητο
βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ
Πού είναι η αγάπη που μ’ ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ
Πού είναι η "Αγάπη"
να μου αποδείξει πριν το Τέλος
Αν είναι Απάτη ή αν είναι κάτι Μαγικό
