Προσοχή: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα, ή καταστάσεις, ΔΕΝ είναι συμπτωματική
***.....................................***
Ισχνές ακτίνες φωτός που διαπερνούν παραθυρόφυλλα, κουρτίνες και δεν σέβονται τον ύπνο μου, στοχεύουν τα βλέφαρά μου...Εγώ συνεχίζω να ροχαλίζω και να βλέπω τον υπέροχο εφιάλτη μου, παίρνοντας γρήγορες ανάσες και παραμιλώντας (ναι, μην αναρωτιέστε, γίνονται όλα μαζί ταυτόχρονα, είπαμε, πραγματικά γεγονότα...)....
ΜΠ Ι Ι Ι Π ΜΠ Ι Ι Ι Π ΜΠ Ι Ι Ι Π ΜΠ Ι Ι Ι Π !!!!
ΣΛΟΥΡΓΚΜΠ, Χαμός!!! Πετάγομαι όρθιος και αντανακλαστικά χώνω μια μπουνιά στην άλλη μεριά του κρεβατιού, που βρίσκεται το ξυπνητήρι μου με ήχο εκκένωσης πυρηνικού εργοστασίου λίγο πριν το ολοκαύτωμα...
Οι δείκτες έδειχναν 7 και τέταρτο, και ο ουρανός ήταν μουντός και συννεφιασμένος..
Σηκώθηκα βιαστικά και με βαριά καρδιά μετά το βραδινό ενδοκρανιακό "σινεματικό" μαρτύριο, έφτιαξα έναν γκαϊφέ στα γρήγορα, έριξα λίγο νερό στα μούτρα μου, έβαλα το πρώτο μαύρο τι-σέρτ που βρήκα και το αγαπημένο μου τζίν που ήταν πεταμένο κάτω...Παπούτσια, τσάντα, κλειδιά, κινητό κι έφυγα...Με το που έκλεισα την πόρτα, ένιωθα σαν ν' ακούω σε πολύ χαμηλό βόλιουμ και από κάπου στο βάθος, έναν ενισχυτή/ηχείο να "βουίζει" και μια ηλεκτρική κιθάρα να παίζει μια γαμάτη μελωδία, που μου ήταν αδύνατο όμως να καταλάβω ποια ήταν αυτή...
Μπαίνω στο ασανσέρ, κατεβαίνω..κατεβαίνω..κατεβαίνω...
Βγαίνω από το ασανσέρ και συναντώ την μαυρούλα που μένει σ' ένα διαμέρισμα στο ισόγειο, τραγουδούσε!! Όμως δεν ήταν η μελωδία που έψαχνα, η μελωδία που σιγά-σιγά όλο και δυνάμωνε.. ...Ήταν μέσα στο κεφάλι μου, αλλά έμοιαζε ακόμα να 'ρχεται από το υπερπέραν..
Ανοίγω την εξώπορτα και βγαίνω στο δρόμο, περνάω τα ακουστικά του άη ποντ μέσα απο τη μπλούζα μου, βάζω το άη ποντ στην τσέπη και κατευθύνομαι προς τη στάση του λεωφορείου προς πανεπιστημιούπολη...
Το άη ποντ έχει μόλις ξεκινήσει, τα βήματα μου σαν σε slow motion και τοποθετώ τα ακουστικά στ' αυτιά μου....
ΑΠΟΤΟΜΗ ΑΥΞΗΣΗ της έντασης του ήχου, και ΝΑΙ!!! Αυτό ήταν......
Το Επικό,λιτό,αδυσώπητο και Απόλυτο κιθαρίστικο intro του "Sweet Dreams"....(Η γκοθάδικη εκδοχή φυσικά)...
Ένιωθα αυτό το γαμάτο αίσθημα που έχεις όταν ακούς ένα γαμάτο κομμάτι και προχωράς στο δρόμο, και νιώθεις απλά γαμάτος!!! Κι έτσι όπως ένιωθα "γαμάτος" και τα πρόσωπα, θολά, περνούσαν από δίπλα μου σαν να τα 'παιρνε ο αέρας, θυμήθηκα το όνειρο της περασμένης νύχτας...θυμήθηκα τη μιζέρια μου... Σκυθρωπός πλέον, έμπαινα στο λεωφορείο, και απ' τ ακουστικά ηχούσαν τα πρώτα λόγια του Marilyn...
SOME OF THEM WANT TO USE YOU.....SOME OF THEM WANT TO ABUSE YOU....
Όχι, δεν θα το πάω στα πολιτικά και στις ιστορίες συνομωσίας ή το "απαίσιο" κατεστημμένο, χέστηκα, βάζω την κατεστραμμένη ψυχολογία μου πάνω από αυτά, ασ πούμε πως είμαι και γώ απ' αυτούς τους ψευτοαριστερούς που μόνο θεωρητικά νοιάζονται για την κοινωνία...Όχι, βασικά ίσως να νοιάζομαι λιγάκι, αλλά από την άλλη, μισώ τους ανθρώπους, οπότε βρίσκομαι σε τέλμα...
Όπως και να 'χει...Τέρμα σ' αυτή την βαρετή εισαγωγή(στο σινεμά θα ήταν ταμάμ με κάτι γρήγορα πλάνα και εναλλαγές που έχω ήδη κατά νου....αμέ, ταινιάρα θα το κάνω, όχι αστεία!!!),τέλοςπαντων, το θέμα του ποστ ήταν ότι εκείνη τη στιγμή μου ήρθαν όλα στο μυαλό ξεκάθαρα....Σαν να ξύπνησα από εθελούσιο λήθαργο...
"ΝΑΙ ΜΑΛΑΚΑ, ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ, ΣΕ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕ, ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΟΠΩΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ.... ΟΠΩΣ ΤΟ ΟΡΙΖΕΙ Η ΦΥΣΗ"
Η ανιδιοτέλεια Πέθανε, πριν Καν γεννηθεί.
Όπως είπε κάποτε κάποιος που τον θεωρώ "μέντορά" μου, "η αγάπη είναι ετεραξία"..
Λες "σ' αγαπάω", μόνο και μόνο για να δώσεις Αξία στον άλλον, με βαθύτερο και μοναδικό σκοπό να την πάρεις πίσω..Να το εξαργυρώσεις είτε σε λόγια, είτε σε πράξεις...Λες "σ' αγαπάω" μόνο και μόνο για να κερδίσεις και να "δέσεις" κάτι...
Η αγάπη Δεν Πέθανε, πολύ απλά, γιατί δεν υπήρξε Ποτέ..
Μέσα στα μυριάδες άσχημα που έχει το ανθρώπινο είδος, έχει και το εξής: Μπερδεύει τον έρωτα, με την αγάπη...ΠΑΝΤΑ..
Ως αποτέλεσμα, στα 9 στα 10 ζευγάρια που χωρίζουν μετά από σχέση ενός έτους και πάνω, ο ένας είναι αδιάφορος και χαλαρός, και αυτό επειδή συνήθως έχει βρει ήδη αντικαταστάτη (γι' ΑΥΤΟ και χώρισε άλλωστε) και ο άλλος είναι ο κλασικός pathetic τύπος ή τύπισσα που κλαίει, κλαίγεται, πίνει, καπνίζει, αυτοκτονεί και λέει "μα πως είναι δυνατόν, χθες μου 'λεγε ότι μ' αγαπάει πιο πολύ κι απ' τη ζωή του κι έκανε όνειρα για μας, και σήμερα μου είπε τέλος, έτσι απλά κι ανένδοτα"
Γιατί μετά από τόσες δισεκατομμύρια σχέσεις αποτυχημένες ανάμεσα στους ανθρώπους δεν το μάθαμε λοιπόν? ΔΕΝ υπάρχει αγάπη, υπάρχει σαφώς ένα "δέσιμο" (ανάγκη και προϊόν ανασφάλειας), όμως το μόνο που κρατά μαζί αληθινά δύο ανθρώπους είναι ο Έρωτας, μόλις ο ένας ξεπεράσει τον έρωτά του, μόλις η άλλη βαρεθεί, θα τρέξει στον επόμενο στόχο, στον πρώτο που θα βρεθεί στο δρόμο και θα της δείξει ενδιαφέρον...
Και ο λόγος που ο Έρωτας είναι τόσο δυνατός, είναι επειδή ο ναρκισσισμός και ο εγωισμός του ατόμου, είναι τόσο εγωιστικά αδίστακτοι, που μετατρέπονται σε "Μη-Εγωισμό", έχοντας μοναδικό σκοπό να ξεγελάσουν, να γοητεύσουν και να κατακτήσουν...Έτσι ξαφνικά γνωρίζεις κάποια που λες "αν είναι δυνατόν, αυτή είναι η τέλεια κοπέλα, η κοπέλα των ονείρων μου,σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, είναι γραφτό να 'μαστε μαζί".....
Αμ δέ....
Πιθανότατα είναι απλά ένα ακόμη βδέλυγμα του ανθρώπινου γένους, που κοιτάζει μόνο τον εαυτό του, που ο εγωισμός του είναι ο θεός του, και το ψέμα και η υποκρισία αποτελούν την κοσμοθεωρία του....Κλασικός άνθρωπος...
Και τώρα φτάνουμε στη δική μου ιστορία...Δεν θα με 'νοιαζε το όνειρο...Αν αυτός ο εφιάλτης ήταν μόνο στον ύπνο μου, αν την έβλεπα με άλλον και αν μου λέγε πως νιώθει για κάποιον άλλον μόνο στον ύπνο μου, θα ήταν "αστείο", δεν θα προσπαθούσα καν να ξυπνήσω...
Το πρόβλημα είναι οτι πασχίζω να ξυπνήσω...κάθε μέρα...και δεν ξυπνάω....γιατί αυτή είναι και η πραγματικότητα...
Τώρα πια, δεν μ' έχεις στο μεηλ σου, δεν θα σε δώ στο δρόμο, στις κωλογειτονιές που σ' αγάπησα,σ' αυτές που έζησα και πέθανα για σένα...Τώρα πια δεν διαβάζεις ευτυχώς το μπλόγκ, κι έτσι δεν θα χρειάζεται να σβήνω ότι δεν σου αρέσει...Τώρα μπορώ να "κλαφτώ" ελεύθερα, πόσους αναγνώστες έχω σε κάθε ποστ άλλωστε? 5? so what λοιπόν...
Πασχίζω με νύχια και με δόντια να βγω απ' αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα, όμως όσο πιο πολύ παλεύω, τόσο πιο βαθιά βυθίζομαι, και χάνομαι αργά αργά στον πάτο....
Όταν με γνώρισες, ήμουν χάλια...και το 'λεγα στον εαυτό μου..."Μην επιτρέψεις να γίνεις κάποιος άλλος, να το παίξεις ο καλός ή ο εύθυμος τύπος προκειμένου να την προσεγγίσεις, είσαι σκατά, πληγωμένος, κατεστραμμένος και με χίλια αδέσποτα ψυχολογικά, αν σε ερωτευθεί έτσι όπως είσαι, δεν θα σου πει μετά αυτό που φοβάσαι όσο τίποτα: "σε βαρέθηκα,δεν ήσουν έτσι μίζερος στην αρχή, έτσι πλέον υπάρχει κάποιος άλλος που σκέφτομαι" "...
Και τότε ήταν που με κορόιδεψες πρώτη φορά...
Μετέτρεψες τον εαυτό σου σε κάποια που μου έμοιαζε...Που ήταν μίζερη, μυστήρια, πληγωμένη και μοιραζόταν υποτίθεται τις ίδιες πάνω-κάτω απόψεις για τον κόσμο με μένα...
Τίποτα από αυτά δεν ίσχυε....Έπαιξες όμως το παιχνίδι σου καλά...Κατάφερες αυτό που καμία άλλη δεν θα κατάφερνε, να σε εμπιστευθώ όσο πιο απόλυτα μπορούσα να εμπιστευθώ άνθρωπο...Με έκανες λοιπόν απόλυτα δικό σου...
...Σου 'λεγα πως Δεν μπορώ να Πιστέψω στους ανθρώπους, και μου 'λεγες δήθεν με αγάπη και "πραγματικό" ενδιαφέρον: "Πίστεψέ με"........
...Σου 'λεγα πως Δεν μπορώ να Εμπιστευθώ Κανέναν, και μου 'λεγες δήθεν με αγάπη και "πραγματικό" ενδιαφέρον: "Εμπιστέψου με".........
...Σου 'λεγα πως είμαι "Ραγισμένος" και Πληγωμένος, και μου 'λεγες δήθεν με αγάπη και "πραγματικό" ενδιαφέρον: "Δεν θα σε πληγώσω"........
-"Πίστεψέ με...Εμπιστεύσου με....Δεν θα σε πληγώσω.....ΠΟΤΕ...."
Και ο γελοίος, ο ηλίθιος, ο ανεγκέφαλος.......
....ΣΕ Πίστεψα...ΣΕ Εμπιστεύθηκα....ΣΟΥ ανοίχτηκα εντελώς, δίνοντας σου την ευκαιρία να μου αποδείξεις πως ΔΕΝ θα με πληγώσεις....
Και ναι.....Περνούσε ο καιρός, και όποτε είχα κάποια δικαιολογημένη(most of the time) αμφιβολία για σένα, αρκούσε μία σου απλή εξήγηση, ένα σου "είμαι εδώ", ένα σου "δεν υπάρχει άλλος που να σκέφτομαι, τα 'χαμε πει από την πρώτη μέρα αυτά, έτσι είμαι εγώ στις σχέσεις, είναι μονόδρομος, δεν σκέφτομαι άλλους...."
Δεν το 'ψαχνα παραπάνω...
Πρώην γκόμενοι που παρακολουθούσαν και χτυπούσαν τα κουδούνια, ύποπτες συμπεριφορές όταν δεν ήμουν μπροστά ή δεν κοιτούσα, ένα διακριτικό "τικ" που είχες πολλές φορές που έλεγες ψέμματα και γλώσσα του σώματος που τα φανέρωνε επίσης.....
Αλλά εγώ, αφού είχα πει ότι σε εμπιστεύομαι, δεχόμουν οποιοδήποτε ψέμα σου ως αλήθεια, Απαγόρευα στον εαυτό μου να σε αμφισβητήσει για πάνω από μερικά δευτερόλεπτα......γιατί....ήσουν η "τέλεια", που..."μ' αγαπούσες"......
.....Μ' ΑγαπούΤσες....Τελικά...
-"Πίστεψέ με...Εμπιστεύσου με....Δεν θα σε πληγώσω.....ΠΟΤΕ...."
...και μετά μου 'πες το άλλο...πολλές φορές, και με δάκρυα στα μάτια.......
-"Μη μ' αφήσεις...Μη μ' αφήσεις ποτέ...."
...και αυτή ήταν η φράση που με 'κανε για πάντα και ολοκληρωτικά δικό σου...Απ΄ όλα σου τα ψέμματα, αυτό ήταν που με ξεγέλασε περισσότερο, κατέστρεψε κάθε ινίδιο του παλιού μου μίζερου -και δίχως την ικανότητα να εμπιστευθεί- εαυτού...διαμέλισε κάθε κύτταρο του δυστυχισμένου παλιού εαυτού μου, και ήταν άμεση και ενδοφλέβια ένεση ζωής...
...Ένιωσα απόλυτα ολοκληρωμένος.... Καταλαβαίνεις τώρα γιατί δεν μπορώ παρά μόνο να σε μισώ?
Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ολοκληρωμένος, πως ζω μια πραγματική αγάπη, ανιδιοτελή, αμφίδρομη και απόλυτα ειλικρινή, τόσο άριστα αληθινή όσο ουτοπικά με έπειθες ότι είσαι εσύ...
ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΕΝΑ ΨΕΜΜΑ....
...Λόγια...Λόγια ψεύτικα...
...Σαν ν 'αναδύθηκα από ψευδαίσθηση...
...Ήταν όλα ένα ψέμα, όσο ψεύτρα ήσουν και 'συ από την αρχή ως το τέλος..Όπως είναι και όλοι οι άνθρωποι άλλωστε...
Μετά από μήνες η κοροϊδία ξέφτιζε...Έπαψες να πείθεις και μένα και τον ίδιο σου τον εαυτό ότι νοιάζεσαι...
Έπαψες να είσαι ερωτευμένη...
Έπαψες να βρίσκεις θετικά σε μένα...και αράδιαζες μόνο μερικά κοπλιμέντα αραιά και που...Αλήθεια, γιατί?, αναρωτιέμαι....πιο πολύ για να με κάνεις να νιώσω ωραία εγώ, ή μήπως για να μου δώσεις αξία που δεν έβλεπες σε 'μένα πια και θα 'θελες απλά να την έχει ο γκόμενός σου??.......
Έπαψες να προτιμάς τις "στιγμές ζωής που μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου" μαζί μου..και προτιμούσες αηδίες και δηθενιές...και έφτασες στο δίλημμα "θα βγούμε να γιορτάσουμε την επέτειο του ενός έτους μαζί, ή θα βγω με τις φίλες μου?"...
Έπαψες να προσπαθείς να κρύψεις τα ψέματά σου...και το να είσαι αρεστή σε 'μένα ή το να προσπαθείς για 'μένα και για εμάς, σου ήταν πλέον Τουλάχιστον Αδιάφορο...
Έπαψες... Έπαψες...Έπαψες.....
Και ακόμα κι αν έλεγα πως δεν ασχολούμαι ξανά...
...είναι ώρες που αυτός ο Πόνος Σφάζει...
...Κάθε μέρα, όταν ξυπνάω, όταν σηκώνομαι από το κρεβάτι, όταν ντύνομαι, όταν περπατάω, όταν βρίσκομαι στο αμφιθέατρο, όταν τρώω, όταν βγαίνω για καφέ, όταν συγυρίζω, όταν κρατάω σημειώσεις, όταν γράφω μια μελωδία στην κιθάρα.....
...ΠΟΝΑΩ...
.....και μετά...οι πανελλήνιες πέρασαν...
....τα δύσκολα πέρασαν...δεν σου χρησίμευα άλλο πια...
Αναλώσιμος γκόμενος...Αναλώσιμη ανθρώπινη ασπίδα...Ο πόλεμος τέλειωσε...και γω, ραγισμένος ή μη...Ήμουν για πέταμα....ε?
...Αδιαφορούσες όσο ποτέ, μία, δύο, τρεις βδομάδες...
Πονούσα...και για να μην στο δείξω, να μην τσακωθούμε, μην σε πιέσω, μην σε πληγώσω, μην σε στεναχωρήσω...Την τελευταία βδομάδα προτίμησα να κλειστώ σπίτι και να μην κάνω Τίποτα...
Περίμενα να μου στείλεις μια φράση απ' τις παλιές, να νιώσεις την επιθυμία να με δεις όπως στην αρχή, που δεν είχε τίποτα άλλο περισσότερη σημασία από 'μας...
Θεωρητικά ήμασταν ελεύθεροι όλη τη μέρα, και ΄συ επέλεγες να ζεις την ελευθερία σου μακριά μου...Είναι υπερβολικό να πω ότι ήμουν έτοιμος να πέσω σε κατάθλιψη...?
Είχα οργή, δεν το άξιζα....Όμως είχα και "αγάπη" μέσα μου, που κάλυπτε και το θυμό, και την οργή, και τον πόνο, και τον ανυπόφορο προδωμένο χαρακτήρα μου...
Και αντί για λύτρωση, πήρα ένα μήνυμα στο κινητό...
-"Τα 'μαθες?Χωρίσαμε"
Ακολούθησε η κλασική αποφυγή κλήσεων, όπως κάνουν όλες...Και η κλασική συμπεριφορά του ανθρώπου που είναι πλέον αλλού, που ξαφνικά η "Αγάπη" του πέρασε...
Φυσικά το "γιατί" ήταν παράλογη απαίτηση να το ξέρω...
Το να έχεις κάνει μαλακία, ή να μ' έχεις προδώσει, δεν μου περνούσε από το μυαλό, τόση εμπιστοσύνη...
Πίστευα ότι κάτι χωρίς λογική σε πλήγωσε, ότι κάποια παρεξήγηση ευθύνεται, ότι ίσως κάποια να σου 'βαλε λόγια...Έτσι δεν θα πίστευε κι ένας αθεράπευτα ηλίθιος?
Και μια και δυο, ξεκινάω να σε βρω...Εκεί, στο κάμπινγκ....
Άλλωστε Δεν αφήνεις έτσι μια αγάπη, έτσι δεν είναι?...
............Ήξερα ότι θα πονέσω...
Τεσσερισίμιση ώρες να πάω...κι άλλες τόσες να γυρίσω...Μόνο για να τα βρούμε, να μην είμαστε τσακωμένοι...Να μην νιώθεις άσχημα ή πληγωμένη....
*Πφφφ...κουράστηκα ψυχικά και σωματικά να γράφω, αλλά αν σταματήσω να πληκτρολογώ, θα πονέσω περισσότερο...
Έφτασα....χαχ, δεν με περίμενε καμία αγκαλιά...
"Έχθρα" είναι ίσως μια καλή λέξη να περιγράψω το συναίσθημα που εξέπεμπε η σνομπ εκφραση στο πρόσωπό σου..
Κι όμως......Τα βρήκαμε...Βέβαια...ΔΕΝ ήξερα...Ούτε καν φανταζόμουν τότε με τι άνθρωπο είχα να κάνω...
Σε Ποιον άνθρωπο έλεγα για άλλη μια φορά "Σ' αγαπώ"....και μου το 'λεγε και 'κείνος...
Σε Ποια γυναίκα έλεγα ότι κάνω όνειρα μαζί της κι ότι θέλω να προσπαθήσω να ζήσω μια ζωή μ' εκείνη....
Εκείνη την ημέρα άνοιξα την ψυχή μου όσο ποτέ και σε κανέναν....
Η ψυχή μου μετουσιώθηκε σε λέξεις και φράσεις...Λέξεις και φράσεις που έκρυβαν όλο το νόημα της ζωής μου, της ύπαρξής μου...
...Οι άνθρωποι είμαστε μόνο "τα συναισθήματα που νιώθουμε", αυτά μας καθορίζουν...
...........και εκείνη τη μέρα μου 'πες κι εσύ πράγματα που μόνο κάποια Πραγματικά Ερωτευμένη θα έλεγε...
Τόσο καλή Ψεύτρα είσαι....και τόσο καλός μαλάκας και γω, που σε 'πιστεψα όπως οι θρήσκοι το Θεό τους...
Εκείνη τη μέρα, ένιωθα πως αναγεννήθηκα....Μου 'πες "αναπνέω μαζί σου, που είσαι εδώ"....
Με αγκάλιασες...
Άλλη μια φορά....Λόγια...
Λόγια Ψεύτικα....
*.........ωχ, το ακούτε όλοι??....Ακούστε λίγο καλύτερα....Στο βάθος, κάτι στίχοι....??Να, τώρα ακούγονται πιο καθαρά....Αυτή η αντιχριστιανική φωνή...:
Sweet dreams are made of These,WHO am I to DISAGREE?....
SOME OF THEM WANT TO USE YOU.....
SOME OF THEM WANT TO GET USED BY YOU...
SOME OF THEM WANT TO ABUSE YOU...
.......
Η Απιστία σε μια μακροχρόνια σχέση, είναι σαν το τρακάρισμα... Ποτέ δεν σκέφτεσαι ότι θα συμβεί σε 'σένα....
Όταν σου λέει μια γκόμενα για την χάλια οικογενειακή της κατάσταση, οικονομικά προβλήματα και μαζεμένα προβλήματα υγείας, ένα είναι σίγουρο...κάποια μαλακία της πάει να καλύψει...Ή όταν την ρωτάς τι αισθάνεται, και σου λέει "Δεν θα σου πω, θα 'πρεπε να ξέρεις, ξέρεις από τη συμπεριφορά μου, τι πιστεύεις εσύ?"... Πάρε φόρα και κοπάνα το κεφάλι σου στον τοίχο, τρως άγριο δούλεμα!
....Η στιγμή που μαθαίνεις τα άσχημα νέα...Μόνο με σκηνή τρακαρίσματος μπορεί να παρομοιαστεί "ρεαλιστικά"....
..Λίγα δευτερόλεπτα πριν την σύγκρουση δεν έχεις ιδέα, ίσως και να χαμογελάς...Ξαφνικά γυρνάς το κεφάλι στα δεξιά και πριν προλάβεις ν' ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου και να δεις τη νταλίκα που έρχεται κατά πάνω σου....ΜΠΑΑΑΑΜ.....
....Κλάσματα δευτερολέπτου που μοιάζουν αιώνας, στροβιλίζεσαι σε δίνη αποκρουστικών συναισθημάτων, περνάει σαν ταινία μπροστά απ 'τα μάτια σου η ζωή σου μαζί της, και μόλις τελειώνει αυτή η ταινία, ξεκινάει μια άλλη, με τις στιγμές που την φαντάζεσαι στην άλλη αγκαλιά...Οι λαμαρίνες χώνονται στα πόδια σου, στα πλευρά σου....Κάθε στιγμή..Βασανιστική...Δεν πληγώνεσαι σε ζωτικά όργανα, μόνο και μόνο για να ζήσεις τον πόνο που προχωρά αποφασισμένος και απειλητικά προς το μέρος σου, και να υποφέρεις το κάθε μετατραυματικό δευτερόλεπτο....
....Και μουδιάζεις.....
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου ξανά, και τίποτα πλέον δεν είναι το ίδιο στη ζωή σου...
-"Τι?... Τι λες ρε μαλάκα? Αποκλείεται, πλάκα μου κάνετε.. Δεν παίζει, υπερβάλεις ρε, δεν γίνεται ρε μαλάκα"
-"Τι να σου πω ρε φίλε....Δες και μόνος σου τις φωτογραφίες..."
Ε, και τις είδα.......
...Στη φάση που είσαι ημιλιπόθυμος, μεταξύ ζωής και θανάτου....Eμφανίζονται κάποια χέρια για να σε τραβήξουν έξω από τα συντρίμμια....
Πόσο όμως μπορούν να σε βοηθήσουν αυτοί (οι φίλοι) που σε νοιάζονται όταν δεν νοιάζεσαι πλέον ούτε εσύ ο ίδιος, ούτε η "υποτιθέμενη" γυναίκα της ζωής σου για τη ζωή σου....
Ο ψυχάκιας εαυτός που ζει μέσα μου, με κατέλαβε για ένα ή δύο λεπτά...
Σκεφτόμουν "Θα τη σκοτώσω"....
Και ήταν σοβαρό, αναλογιζόμουν το "πως" και ενώ ήξερα τις συνέπειες, δεν με 'νοιαζε..
Έβαζα λογική στο παράλογο κι έλεγα: "στα 30 σου θα είσαι έξω"...
Το 'χα πάρει απόφαση, για δύο ολόκληρα λεπτά περίπου...
Μετά ξανάδεσα τα σκοινιά γύρω από τα χέρια και τα πόδια μου, κι επέστρεψα στην αληθινή μου φυλακή...
Όταν ζητούσα εξηγήσεις με 'διωχνες και γελούσες, και ήμουν ενοχλητικός που ήθελα να ξέρω απλά τι έχει συμβεί ή να είμαι μαζί σου...Κι ύστερα είπα ότι θα συγχωρήσω οτιδήποτε κι αν συνέβη, σου 'χα εμπιστοσύνη ότι θα σταματήσει, και είχα και ανάγκη να μου αποδείξεις ότι δεν είσαι τόσο ......... ώστε να βρήκες όντως άλλον μια μέρα μετά απ' όσα είχαμε πει στο κωλοκάμπινγκ...
Και στο τέλος-τέλος, πίστευα σε μας...Στην "Αγάπη"....
Αλλά με 'μαθες να μην το ξανακάνω ποτέ.... Με τον άσχημο τρόπο...
Ύστερα πάλι μαζί, και σε πίστευα, και σ' εμπιστεύθηκα....
Να μου πεις, ποιος φταίει? Λέω, λέω, λέω εδώ και ώρες...
Εγώ ήμουν τόσο ανόητος ώστε να εμπιστευθώ...να πιστέψω...κτλπ....
Το παράπονό μου είναι ότι εσύ τα ζήτησες όλα αυτά...Σαν να 'μουν πρόκληση...
Σαν να 'μουν μόνο για να με μαγέψεις....και να μείνω μαγεμένος, ωσ' ότου καλύψεις τα ψυχολογικά σου, ωσ' ότου περάσουν τα δύσκολα, ως' ότου να ερωτευθείς τον επόμενο, και μ' ένα νεύμα, μια κίνηση του χεριού σου, να μου λύσεις τα μάγια, έχοντας ρουφήξει κάθε θέληση για ζωή και κάθε ίχνος ψυχής από μένα...
Κι όσο περνούσε ο καιρός...Τόσο απομακρυνόσουν πάλι...
Αυτό μόνο έβλεπα εγώ...Δεν ήξερα και δεν έμαθα τι ακριβώς παιζόταν πίσω από την πλάτη μου...
Την τελευταία μέρα...Βγήκαν τα αποτελέσματα...
...Δεν έφταιγαν τ' αποτελέσματα...Άνθρωποι που αγαπιούνται κι είναι ερωτευμένοι, βρίσκουν λύσεις...
Κι όμως...Εκείνη τη μέρα...Ήσουν πάλι η κοπέλα που ήθελες να πιστεύω ότι είσαι, όταν πρωτογνωριστήκαμε...
Και μου 'πες πάλι αυτά που θα με 'καναν αιώνια δικό σου....
-...."Σ' αγαπαω"....
"Μη μ' αφήσεις ποτέ"
(σ' αγκάλιασα, και σου απαντησα...)
-..."Δεν σ' αφήνω......................................Ούτε κι εσύ, μη μ' αφήσεις..."
-..."Δεν σ' αφήνω........ Θα με παντρευτείς?....."
....το ίδιο βράδυ, κάναμε μια ανάλογη κουβέντα στο στέκι μας...τρώγοντας και πίνοντας κρασί....
ανοίχτηκα...και νόμιζα ότι είχες ανοιχτεί και 'συ...Δεν φανταζόμουν ότι έχεις τόση φαντασία και τόσο αδίστακτη "ψεματαποθήκη"...
Μου 'πες τα όνειρα σου για 'μας, και σου 'πα τα δικά μου...Ήσουν ΕΚΕΙ...
Είπες πράγματα, που πάλι, μόνο κάποια πολύ ερωτευμένη θα έλεγε..
Ένιωθα τέλεια, ολοκληρωμένος...Τι άλλο να θέλει κάποιος πέρα από αυτήν που αγαπάει να του λέει πως θέλει να ζήσει μαζί του....?
Την άλλη μέρα μου 'στειλες ένα "I just wanted you to know, that baby you 're the best"....
Έπρεπε να το φανταστώ τότε....
Κι από τότε τίποτα....
Κι ένα βράδυ...
Τελειώσαν όλα, στο msn...
Και ήμουν τόσο κουρασμένος πια, που παρείστανα πως δεν με νοιάζει, αρκεί να μάθαινα το "γιατί"...
Δεν πήρα απάντηση..Αλλά τι να μου 'λεγες? Ότι υπάρχει άλλος...? Προτίμησες να απαντήσεις σαν
με κάτι τόσο ανώριμο και δηθεν...
-"Σ' άφησα να μ' αγαπήσεις, και τώρα πρέπει να σε σκοτώσω"...
κι επειδή κουράστηκα να γράφω..με λίγα λόγια, έμαθα πάλι από τους φίλους μου για φωτογραφίες σου στην αγκαλιά του μαλάκα από το κάμπινγκ, μετά το κάμπινγκ.......
Τότε μόνο κατάλαβα....Πόσο ψεύτικη είσαι...Μόνο τότε... Πως μπορούσες να με κοροϊδεύεις όλο αυτό το καλοκαίρι...Τόσο εύκολα...Να με κοιτάς στα μάτια και να λές ψεύτικα "σ' αγαπώ για πάντα"...
Πόσο εύκολο σου ήταν να με δουλεύεις δύο χρόνια....
Πόσο εύκολο σου το 'χα κάνει, που σε Πίστευα σε όλα...
Κι εσύ, ποτέ δεν παραδέχτηκες ότι υπάρχει άλλος...
Γαμώ το Χριστό του...
Μες στη χρονιά έλεγες: "Δεν έχεις πρόβλημα εσύ με τα μαθήματα, είσαι ξύπνιος, διαβάζεις, τα καταφέρνεις"
Χαχ...Με τρόλαρες ε? Από μέσα σου θα 'λεγες: "Σκατά ξύπνιος είσαι, σ' έχω πει ψέματα τόσες φορές, κι ούτε μία δεν το κατάλαβες"
Ναι...γιατί έκανα αυτό που μου 'χες ζητήσει εσύ στην αρχή....Να σ' εμπιστευθώ απόλυτα...
Να σε πιστέψω...γιατί Δεν θα με πλήγωνες...γιατί Δεν θα μ' άφηνες....
............
Και ξέρεις τι μ' ενοχλεί? ότι από την πρώτη στιγμή που σε είδα, δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι είσαι η γυναίκα με την οποία θέλω να περάσω ολόκληρη τη ζωή μου...και τώρα..μετά απ' όσα έκανες, το μόνο που θα μπορούσα να ξέρω, είναι ότι δεν είσαι αυτή η γυναίκα...
(Έχει χάσει εντελώς τη δομή του το κείμενο, αλλά δεν με νοιάζει, μόνο έτσι αποτυπώνω αυτά που σκέφτομαι και νιώθω, εκτυπώνω με λέξεις τον λαβύρινθο της ψυχής μου............
.........κι αν κάποιος με βρίσκει κάπως υπερβολικό, δεν είμαι εγώ υπερβολικός, υπερβολικός είναι ο Πόνος που νιώθω, συγνώμη, δεν έχω πιο ειλικρινή και βαθειά απάντηση να δώσω...)
Πως να το κλείσω λοιπόν το κείμενο?...Δεν έχω ιδέα....
....Αυτή είναι απλά η ιστορία μου....
Πονάω...
Βασανίζομαι....
Κάθε μέρα της ζωής μου, Υποφέρω...
Νιώθω Προδομένος...
Νιώθω Πληγωμένος...
Δεν μπορώ να εμπιστευθώ Κανέναν...
Τις καλύτερες μου μέρες, ο Πόνος είναι απλά Ανυπόφορος...
Ο ίδιος μου ο εαυτός με ρίχνει όλο και πιο χαμηλά...
Έχω πιάσει πάτο, και δεν πρόκειται να δώσω ώθηση να σηκωθώ...
Γιατί κάθε λεπτό σε σκέφτομαι, και αναγεννώ τις αλυσίδες που με κρατάνε δεμένο στην κόλαση...
Για το πανεπιστήμιο, είμαι ο τύπος που φοράει μαύρα και κυκλοφορεί με σκυφτό το κεφάλι...
Αυτή που Αγάπησα, για μένα είν' Καρκίνος...
Ας υπήρχε ένας άνθρωπος να μπορούσε να με νιώσει...
Μπορεί να μην μου λείπει κάποιο πόδι, κάποιο χέρι....Μπορεί να μην έχω σκλήρυνση κατά πλάκας ή κάποια αναπηρία...
Μα έχω Καρκίνο στην Ψυχή...
Και ο ψυχολογικός Πόνος, είναι Ανυπόφορος, και Αδιάκοπος....
Είμαι Μόνος...
Η μέρα τελειώνει...Κάθομαι στον καναπέ, ο κέρσορας αναβοσβήνει, ένα μάτσο άδειες μπύρες αράζουν στο πάτωμα, μια κέρινη φλόγα τρεμοπαίζει, κι εγώ παίζω το "sweet dreams" στην κιθάρα...
Είμαι Μόνος...
Με πρόδωσες....
Με πλήγωσες....
Υ.Γ.1: Το συγκεκριμένο "άρθρο", θα μπορούσε να είναι συνέχεια του προηγούμενου, κι αποτελεί το δεύτερο μιας "τριλογίας"...Αναμένεται ένα ακόμη άρθρο, ίσως και το τελευταίο που γράφω...
Y.Γ.2: Γι' αυτό τελικά ζήλευες τόσο πολύ, ακόμα και το κινητό......
Υ..Γ.3: "Κάνε εκείνο που σου βγαίνει και για μένα μη σκεφτείς,
η ζωη που μου απομένει θα' χει ακόμα ένα «χωρίς».
Άλλος τώρα σε κρατάει άλλος έχει αυτό που θες,
σου το λέει πως σ' αγαπάει και σ' ακούει να του το λες.
Είμαι μόνος ήμουν πάντα σε κρατούσα ένα πρωί,
το πρωί κρατάει για πάντα, αλλά εσύ δεν είσαι εκεί.
Άλλος τώρα σε κοιτάει άλλος έχει αυτό που θες,
σου το λέει πως σ αγαπάει και σ' ακούει να του το λες.
Όλα είναι ίδια μόνο αλλάζει η γωνία που θα τα δεις,
κάνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μη σκεφτείς
Γίνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μη σκεφτείς."
