Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.
Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.
Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.
Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.
Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.
Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:
-«Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο θα του μείνει μια πληγή.»
....Είναι μια ιστορία που άκουσα κάποτε από ένα άτομο που ήθελε να με συνετίσει και να αποβάλλει ένα μέρος του οξύθυμου χαρακτήρα μου για το καλό μου...Δεν το άκουσα..Χειροτέρεψα μάλιστα, αλλά η ανικανότητα μου να κρατήσω το νόημα της ιστορίας τότε, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης κάποιου που την διαβάζει...
Πόσες φορές δεν έχεις μιλήσει άσχημα στην παρέα σου, στο σύντροφο σου, στους γονείς σου ή ακόμα και σ' έναν άγνωστο στο δρόμο επειδή έκανε κάτι που χάλασε την ήδη χαλασμένη διάθεσή σου...
...........Μισό λεπτό να βάλω το επόμενο βιντεάκι από τα "παρατράγουδα" στο youtube για να αναβαθμίσω λίγο το iQ μου και συνεχίζω...
Τώρα είμαι πανέτοιμος..Λοιπόν....Για να πω την αλήθεια, λίγο με νοιάζει το αν μιλάω άσχημα σε κάποιον γνωστό μου, σε κάποιον σε μια παρέα, σε κάποιον που δεν ξέρω...Ίσως τους λυπηθώ μετά, ίσως το μετανιώσω και παραδεχθώ πως δεν ήταν σωστό αλλά δεν με πολυνοιάζει, δεν θα το θυμάμαι καν μετά από μια μέρα...Ίσως τους μείνει πικρία, άλλα ούτε και αυτούς θα τους πολυνοιάξει, θα ξεχαστεί...
Παρόλαυτά...είναι και αυτοί οι άνθρωποι, οι ελάχιστοι, που ένας άγραφος, θεόσταλτος και ιερός νόμος θα έπρεπε να μας κάνει να το σκεφτούμε δέκα φορές πριν εκστομίσουμε κάτι εναντίον τους πάνω στα νεύρα μας...
Και όλη αυτή η ευλάβεια, δεν προήλθε από ξαφνική μου αγάπη και πίστη προς τα "θεία", την "παγκόσμια ειρήνη" και το "αγάπα τον πλησίον σου".....μπορεί να πει κανείς πως είναι και σκέτος εγωισμός, ιδιοτέλεια...κι αν το "γιατί" δεν του είναι φανερό, μπορώ να εξηγήσω πως πάνω απ' όλα, θα είναι επιβλαβές για εκείνον τον ίδιο να πληγώσει έναν πραγματικό φίλο ή έναν συγγενή που να τον νοιάζεται (έστω και αναγκαστικά λόγω συγγένειας), γιατί με αυτό τον τρόπο κινδυνεύει να τον χάσει ή απλά να διαβρώσει τη σχέση τους μια για πάντα....κάτι εξίσου σημαντικό ακόμη κι αν επιφανειακά δεν φαίνεται..
Από την άλλη θεωρώ πως σε μία ειλικρινή σχέση, δεν υπάρχει κάτι που να μην λύνεται...Κάτι το κρυφό...Δεν υπάρχει "ΑΥΤΟ", το οποίο δεν το 'χαμε ξανακούσει ΠΟΤΕ από το άλλο άτομο και που όταν του ξεφεύγει για πρώτη φορά θα μας πειράξει περισσότερο κι από τη γάτα βραστή που πουλιέται ως γύρος σε γνωστό στέκι-σουβλατζίδικο των Β.Π (μην με ρωτάτε ονόματα, περιμένω πριν τους αποκαλύψω, με την ελπίδα ότι πρώτα θα φάνε εκεί κάποιοι ανίδεοι εχθροί μου και θα τέζαρουν)...
Όμως ίσως και σε αυτές τις σχέσεις, οι μικρές, ασήμαντες προσβολές ή ακόμη και τα πειράγματα, ίσως να αφήνουν πληγές...Επειδή δύο πραγματικοί φίλοι ή ένα σπάνια ειλικρινές ζευγάρι...διατηρούν μια αγάπη μεγαλύτερη κι από τη "συνισταμένη" της αγάπης μιας ολόκληρης παρέας ή όλων των σχέσεων που μπορεί να έκανε κανείς στη ζωή του...και σε αυτές τις περιπτώσεις η γνώμη του κοντινού μας αυτού ατόμου είναι το παν...
Αυτές οι σχέσεις μπορεί να είναι οι εξαιρέσεις, όμως μόνο αυτές έχουν σημασία, δεν πειράζει αν θα τσακωθείς με κάθε άτομο μιας παρέας, με κάθε γνωστό που είναι δίπλα σου όλως τυχαίως μόνο στις καλές στιγμές...Δεν έχει ουτωςηάλλως νόημα βαθύτερο η ύπαρξή τους στη ζωή σου.. Άσε τα "καρφιά" στο πεζοδρόμιό τους, μην κάνεις καν τον κόπο να τα βγάλεις...Η πληγή όπως και να 'χει, δεν θα φύγει οριστικά, απλά θα ξεχαστεί μέσα στην ανύπαρκτη σημασία της διαπροσωπικής αυτής σχέσης στο χρόνο...Δεν θα χάσεις τίποτα παραπάνω από μερικές στιγμές γέλιου και χαβαλέ στην πλατεία....στο σχολείο...στη δουλειά...
Όμως ο φίλος...ο πραγματικός φίλος, αυτό το ένα άτομο που θα καθίσει ως τις 5 το πρωί να σε βοηθήσει στο πρόβλημα σου...Εκείνος που ήταν πάντα ή έστω, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εκεί...Ο σύντροφος, η σχέση που μπορεί να εξελίχθηκε ή να εξελίσσεται στο να βρεις τον "'Ανθρωπό" σου ....Δεν πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου να πληγώσει αυτά τα άτομα...Γιατί αυτές οι "τρύπες" δύσκολα κλείνουν...Διότι γι' αυτούς είσαι ένα από τα ελάχιστα άτομα που η γνώμη τους μετράει πραγματικά...Τους νοιάζει και τους πονάει το τι θα πεις...Μην το αναλώσεις αυτό μόνο και μόνο για να εκτονωθείς σε έναν καβγά..
...Συμφωνώ με το ηθικό δίδαγμα της ιστοριούλας αυτής...
Αν και φυσικά δεν έχω καταφέρει να επιτύχω στις περισσότερες από τις απόψεις μου που παρέθεσα παραπάνω....Μόνο ένα πράγμα ας μείνει από αυτή τη μεταμεσονύκτια πολυλογία μου....
Να το σκεφτούμε πολύ πριν πούμε κάτι που δεν το εννοούμε πάνω στα νεύρα μας, σε κάποιον που σημαίνει κάτι για μας, γιατί οι πληγές που ανοίγονται δεν κλείνουν εύκολα, κι αυτός ο κάποιος θα υποφέρει και αργά ή γρήγορα θα μας φύγει......και μόνοι χαμένοι θα είμαστε εμείς...
Υ.Γ.: παίζει να είναι η χειρότερή μου ανάρτηση, αλλά μην περιμένει κανείς τίποτα καλύτερο μετά από τόσες ώρες διάβασμα χημεία, ανάθεμα την γκαγκαουγκοσύνη μου...
Υ.Γ.2: σκεφτείτε τη ζωή χωρίς τον άνθρωπο που θεωρείτε "Άνθρωπό" σας, και θα ξανασκεφτείτε σοβαρότερα τι εννοώ σ' αυτό το μπέρδεμα που θέλει να λέγεται και "ανάρτηση" !!!
