YOU PEOPLE ARE POISON

και ξέρεις τι σκεφτόμουν σήμερα κοιτάζοντας το γκρεμό κάτω από τα πόδια μου?
έχω τόσους γαμημένους άνθρωπους και καλά δίπλα μου, όποτε τους βολεύει,
και τόσες που με έχουν πλησιάσει επειδή είχαν ανάγκη να ικανοποιήσουν τις κάβλες τους,
αδυνατώντας να κατανοήσουν το ποιος είμαι

Kαι ούτε ένας δεν θα ενδιαφερόταν αν αυτοκτονούσα απόψε...
δεν θέλω να αυτοκτονήσω, δεν θα το έλεγα εδώ κι αν το ήθελα,
μα με πεθαίνει πιο πολύ η σκέψη πως κανείς δεν θα νοιαζόταν αν πέθαινα απόψε...

Μ' έχει κουράσει τόσο η ζωή, τόσο οι άνθρωποι,
κι άλλο τόσο εγώ...
Αυτό που δεν άντεξα σήμερα όμως, ήταν η διαπίστωση ότι...



Αν πέθαινα απόψε που γράφω αυτές τις γραμμές
ΚΑΝΕΙΣ δεν θα νοιαζόταν,
αυτή είναι η αλήθεια για μένα,
και Δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό απο αυτή την διαπίστωση...




πιες και κλάψε όσο θες ρε μαλάκα, ε μαλάκα
είσαι ΜΟΝΟΣ σου, ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ.
ΜΟΝΟΣ σου παλιοαρχίδι,
ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ.
Παρ' το απόφαση.

Το Μπλουζ της Χαρουπιάς

https://www.youtube.com/watch?v=E9c23Q71lAs


Παγωμένο το βράδυ,
άδεια η μίζερη μας πόλη,
εγώ να τρέχω ολομόναχος στις τρεις το χάραμα,
και σε κάθε μου λαχανιασμένη αναπνοή να βλέπω να αποχωρίζεται το σώμα μου κι ένα κομμάτι από την ψυχή μου.
Η καρδιά μου να σκίζει το στήθος μου,
να αντηχεί σαν σειρήνα,
-την άκουγα-
να απλώνεται σαν ωστικό κύμα σ' όλα τα στενά της Αθήνας,
έτρεχα, έτρεχα, έτρεχα ...

Αυτό το κομμάτι έπαιζε εκείνο το βράδυ.


Εκείνο το βράδυ
που δεν μπορούσα να αναπνεύσω,
που για πρώτη φορά φοβήθηκα πως στ' αλήθεια θα σταματήσει η καρδιά μου,
λίγο πριν χωριστούμε.


Δεν μπορώ να πιστέψω ότι και καλά δεν είμαστε μαζί επειδή "με θέλεις υπερβολικά πολύ, και δεν θα μπορείς να με έχεις έτσι όπως και τόσο όσο με θες", όχι, δεν είναι έτσι η αγάπη,η αγάπη είναι ολοκληρωτική, δεν την σταματάει τίποτα, είναι απόλυτη, εκκωφαντική!!

... Γιατί για χρόνια ολόκληρα μπορούσες να με είχες όσο και όπως θες, και κάποια μέρα ίσως έρθει η δική σου σειρά να ανακαλύψεις την αλήθεια σου, να πάρεις αποφάσεις, εσύ να παλέψεις για μας μια φορά, και ίσως αυτή τη μέρα εγώ να μην είμαι διατεθειμένος να αφήσω  τα πάντα για σένα όπως όλα εκείνα τα βράδια που πέρασα μακριά σου τόσα χρόνια...
Ήδη δεν μπορώ.


...αν και το περίμενα πως θα λάκιζες πάλι, μόνο στα λόγια είσαι, μόνο εκεί λες πως με θες υπερβολικά πολύ και πως μ' αγαπάς -καλά, αυτό το τελευταίο δεν μου το είπες, αλλά το λες στους εσωτερικούς διαλόγους σου συνέχεια...και θα πρέπε να ντρέπεσαι που δεν το είπες, γιατί φαινόταν στα μάτια σου και σε κάθε άγγιγμα του χεριού σου αν θες να ξέρεις-.

Ξέρω, ξέρω,
σου λείπω...!

***


Μπορεί να λέω και να κάνω συνέχεια χαζομάρες,
αλλά στην πραγματικότητα πονάω πολύ,
κι αυτό το κομμάτι δεν βοηθάει...
Δύο εικόνες μου δίνει, -πολύ ζωντανά μάλιστα-,
με κάνει να νιώθω όπως εκείνο το βράδυ,
και κάνει την καρδιά μου να "ουρλιάζει" σπαρακτικά,
και επίσης, ξέρεις,
με κάνει επίσης να αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι στο διάστημα,
απομονωμένος σ' ένα διαστημόπλοιο, χαμένος, μόνος μου...
Και ναι είναι τέλειο το σύμπαν, τ' αστέρια, το φεγγάρι, η γη απο μακριά,
αλλά ξέρεις τι δεν είναι καθόλου τέλειο?
Να είσαι εγώ, και εσύ να είσαι εσύ, και αυτό που είσαι να είναι αυτό που είσαι εσύ για μένα,
και βάσει αλλά και συνυπολογιζούμενων όλων αυτών, εγώ να είμαι μόνος μου σ' αυτό το κρύο, κακομισοφωτισμένο με φώτα led διαστημόπλοιο,
σ' αυτό το άδειο σύμπαν.