Το βράδυ θα 'μουν εκεί...
Ήταν 10 και κάτι..Περιμέναμε για εισητήρια, χαιρόμουν που έβλεπα κι άλλους νέους, και γενικά χαιρόμουν γιατί πίστευα ότι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, βρισκόμουν καταμεσής μιας -ας την πούυυμε κοινωνική- ομάδας, που μεγάλωσε, νταλκαδιάστηκε, ψάχτηκε, εμπνεύστηκε από το Σωκράτη, και όλο το είδος που αντιπροσωπεύει...Δεν θα μπορούσαν λοιπόν να έχουν το ίδιο επίπεδο με τους αρούγκανους δύο στενά πιο κάτω, όχι δεν εννοώ τους μπουρδελόβιους του Βαρδάρη(άλλη κατηγορία αυτή), αλλά τους ελληνάρες που γέμιζαν εκείνη τη στιγμή κάθε σκυλάδικο και ετοιμάζονταν να "ψυχαγωγηθούν" από την "από φωνή κορμάρα", "Παολοειδή" τραγουδίστρια...
Ωραία η ατμόσφαιρα μέσα.......καλά, όχι και τόσο ωραία για έναν αγοραφοβικό που σιχαίνεται το σπρώξιμο και εκνευρίζεται όταν τον ακουμπάνε, αλλά αρκούσε που θα άκουγα κι από κοντά τραγούδια όπως "της Σιωπής"...
"Όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυμάται...
...
είπες πως θα `ρθεις να με βρεις
δυο χρόνια κι έξι μήνες...
...
θα δεις στο φως μιας αστραπής
όσα ποτέ δεν είδες...
......
Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
κι ύστερα έλα να μου πεις
πώς κλίνεται το σ΄ αγαπώ
πώς βγάζει η έρημος καρπό......"
Μέτα από μπόλικο σπρώξιμο, πάμε και χωνόμαστε σε μια γωνία, ίσα που θα φαίνεται ο Σωκράτης...
..Μπροστά-μπροστά στη σκηνή κάποιος μόγγολος, έχει τρυπώσει και κάθεται όρθιος, κλείνοντας μέρος του οπτικού πεδίου της σκηνής τόσο σε μας, όσο και στα "πρώτο τραπέζι πίστα" τραπέζια, που έχουν σκάσει και ένα 20άρικο ο καθένας τους εκεί....
Πριν καλά-καλά πάει έντεκα, άρχισαν τα χειροκροτήματα.....
Βγήκε στη σκηνή, έπιασε την κιθαρούλα, κάθησε, είπε ένα "Καλησπέρα πουλάκια" και η βραδιά ξεκίνησε κι επίσημα...
"Λένε οι ψυχολόγοι
κι οι φίλοι μου οι λόγιοι
"απλά τα πράγματα να λες
και στα τραγούδια να μην κλαις,
να μην κλαις".
Μα δω βαθειά στην κόλαση
έχουμε βρει μια όαση
αγάπες που σαλεύουνε
τα όνειρα διαλέγουνε."
Χαχ, από τους αγαπημένους μου στίχους...
Θα τους είχα απολαύσει ακόμη περισσότερο αν δεν με είχαν ποδοπατήσει και 13 χοντρές, 8 "γυμνές" και 5-6 συμπαθητικά ατομάκια (τους τελευταίους, τους συγχωρώ)...
Επικρατούσε μια μικρή σύγχηση, κι έμπαινε και γυρολογούσε κόσμος αβέρτα, αλλά το θέμα δεν ήταν μόνο εκεί...
Ήταν νωρίς ακόμη για να καταλάβω πόση παρακμή χωράει σε μερικά -δεκάδες- τετραγωνικά...
..Και μετά σου λένε οι ψυχολόγοι και οι φίλοι "σ' αυτά που γράφεις να μην κλαις"...
"Την πρώτη αγάπη πού 'ζησα
παντοτινή την είπα
η δεύτερη μου κόστισε
λιγότερα φιλιά.
Η τρίτη ήρθε με χαρά
διπλή χαρά που φεύγει
στην τέταρτη να θυμηθώ
να σβήσω τη φωτιά."
Κι εκεί που βυθιζόμουν στη μελαγχολία των στίχων και της μουσικής....
Όλο και κάτι παρατηρούσα και ξύπναγε ο μισάνθρωπος μέσα μου....
Ο "τρόλης" εκεί μπροστά στη σκηνή, είχε σκαρφαλώσει (πάνω δεν ξέρω και 'γω που), στεκόταν όρθιος, σειόταν και δειχνόταν σ' όλο τον κόσμο πίσω σαν κλασικός καγκουροπόζερος, κουνούσε το χέρι λες κι ήταν "ο καραγκιόζης στα μπουζούκια" και φυσικά στο άλλο, μη-καραγκιόζικο χέρι, κρατούσε τσιγάρο, έτσι, επειδή είναι μαγκιά και "must", έ νεοέλληνα?
Τέλοσπάντων, είπα να κάνω υπομονή και να μην φωνάξω "Κατέβα κάτω μωρή λουκρητία" ως ήθεισται από το πατσαβουάρ βίβρ σε αντίστοιχες περιπτώσεις μπουζουκοεγωιστικής γυφτοβλαχοσυμπεριφοράς..
"Θα ψάξεις τους δικούς σου τυφλός και τρομαγμένος
Ήρθε ο καιρός να μάθεις ποιοι σ' αγαπούν
μα η πόλη είν' άδεια κι ο μάντης Τειρεσίας
θ' αφήσει τον χρησμό του στην ξένη γη, σε ξένη γη
Τυφλός είναι κι εκείνος που κάνει ότι δεν ξέρει
πως πίνει απ' το πηγάδι το σκοτεινό
που ότι τον κατατρώει ανάγκη το 'χει κάνει
ή στην αυλή το κρύβει να ξεχαστεί"
Από τον "Τειρεσία"....
Στον οποίο θα προτιμούσε να είναι η κοπέλα που βρισκόταν μπροστά μας...
Κι αυτό γιατί δυστυχώς (γι' αυτήν και για το κεφάλι μας), ο τύπος που την συνόδευε (και μόνο τη συνόδευε, όντας σε στάδιο φλερτ, καθώς φιλί δεν έπεσε 3 ώρες) ΔΕΝ εβαλε γλώσσα μέσα του, της έλεγε τι να ακούσει, που να κοιτάξει, πώς έγραψε αυτό ο σωκράτης, πώς έγραψε το άλλο ο σωκράτης, πότε τον πρωτοάκουσε, τι μάρκα είναι η κιθάρα, πώς και τι παίζει ο βιολιστής, τί, και πόσο και πώς πίνει, πώς κλάνει το μπαρμπούνι, γιατί οι πιγκουίνοι φοράνε σακάκι, γιατί η κουράδα όταν πέφτει δεν πρέπει να κάνει "πλίτς" αλλά "πλάτς"....και άλλα τέτοια...δεν σταμάτησε δευτερόλεπτο, ή μάλλον, σταματούσε τα δευτερόλεπτα που αυτή γυρνούσε κι έλεγε μ' ένα αμήχανο γέλιο "ναι ναι!!" (καλή γλάστρα κι αυτή εδώ που τα λέμε)
"Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι
μέσα στον ύπνο το βαθύ πολυταξιδεμένοι...
Να `σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος
να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός
αλλιώς στα πάγια κολλάς σέρνεσαι βρίζεις και πονάς
αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε
..έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι
ξέχασα τις αγάπες μου που μου `στησαν καρτέρι"
"Μονάχος είμαι...Αντρειωμένος δεν είμαι...." σκεφτόμουν...
Είχα αρχίσει να νταλκαδιάζομαι...άσχημα...
Και τότε...
Άρχισε να παίζει την εισαγωγή του "Γιατί Πολύ Σ' Αγάπησα"...
Κι άρχισα να τραγουδάω κι εγώ...
"Γιατί πολύ σ΄ αγάπησα
γιατί δεν αγαπώ εμένα.
γιατί ζωή δεν κράτησα
κι αυτή την άφησα σ΄ εσένα."
Είδα κι άλλα πρόσωπα να δακρύζουν μέσα στο πλήθος...
..και δίπλα μου κάτι θεούληδες να χειροκροτούν ουρλιάζοντας/τρολάροντας:
-"Μπράβο ρε Σωτήρηηη!!!!!"
Η ώρα 12 και...
-"Ένα διάλειμμα πουλάκια, και συνεχίζουμε"
***Διάλειμμα***
"Mε κλάματα και απειλές
μ' ανοησίες και ψευτιές
σκηνές τα βράδια που γυρνώ
και μια κοιλιά ως το λαιμό.
Mε πνίγεις?
Eλα πουλί μου, ξέχασέ τα όλα
η τυραννία είναι τέχνη υψηλή
το θέατρό σου είναι μισό
και το κουράγιο μου λειψό πως να σταθώ;
M' αφορισμούς και με λυγμούς
με φόβους και με εκβιασμούς
κρατάς στο χέρι τα κλειδιά
μου φαρμακώνεις τα όνειρα
με πνίγεις, με πνίγεις"
Κάποιοι άνθρωποι, όταν το ακούνε αυτό το κομμάτι...
.....Πνίγονται.....
Τόσες αλήθειες μαζεμένες...
Πνίγομαι...
Κλάμματα και απειλές, ανοησίες και ψευτιές, η τυραννία της ήταν τέχνη υψηλή...
Και καπάκι πέφτει το "Κανένας δεν ξέρει"....
"Καίγομαι σ' ένα ποτήρι κρασί και σε ψάχνω
βούλιαξε η πόλη, μες στο νου μου γυρνάνε διαβόλοι
καλύτερα θά 'ταν να φύγω μακριά κι ότι γίνει
πονάει όμως τόσο για κείνην που πίσω έχει μείνει."
........................"Πονάει"...................
Στο βάθος βλέπω τη Νιόβη και την Κατερίνα πάλι!
Εχουν βρει καλύτερη θέση...
Ξεκινάει το "Γράμμα"....
Ένα από τα πιο αγαπημένα μου.................Μέχρι τώρα...
Το κακό και η ξενέρα άρχισε, όταν μετά το τέλος του πρώτου κουπλέ, άρχισαν όλοι να κουνάνε τα χέρια τους σαν να 'ναι στον Οικονομόπουλο και να τα 'χώνουν στην "πουτάνα στην ψυχή" ή έξω από τη βουλή με τους "αγανακτισμένους", όταν κάποιοι άλλοι φώναζαν "ΏΠΑ ΏΠΑ" και "δώσε πόνο ρε,ωωωωωωωωωωω μάνα μου" και όταν κάποιες άλλες (και άλλοι) είχαν ήδη σηκωθεί στα τραπέζια και τσιφτετελογυφτοχόρευαν (κι όμως)....
Ακόμα κι αυτό το 'καναμε μπουζούκια,σκυλάδικο, οι γυφτέλληνες...Αυτοί Είμαστε.....
Και μετά η "Πριγκιπέσα" και το "Στα είπα Όλα", και η "Μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου"
Στα δύο πρώτα, οι μισοί είπαν: "λέει και Καρρά!!!"
και στο τρίτο, άκουσα άλλο ένα μυθικό: "Άτσα και σφακιανάκης"
Ντροπή ρε μάγκες.......Ντροπή....
Οπότε, αυτό πάει και σε σας απολίτιστοι νεοέλληνες, και σε κάποια που.........πέρασε από τη μικρή μου τη ζωή:
"Όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις
ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΦΤΑΣΟΥΝ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΝΙΩΣΕΙΣ
Στα είπα ΟΛΑ..."(Το φιλί να λέιπει)
....
Οι μόγγολοι που στέκονται πλέον μπροστά-μπροστά στη σκηνή και κόβουν τη θέα 30 ατόμων πίσω, είναι τρεις...Και όταν λέμε "μπροστά-μπροστά", προσοχή, δεν υπερβάλω, για να το εξηγήσω καλύτερα, είναι σαν να πέρασε ο κινγκ-κόνγκ, και ν' αράδιασε τρεις ΚΟΥΡΑΔΕΣ ΟΡΘΙΕΣ, μπρος στα πόδια του Μάλαμα...
Κι εκεί που... "Τσιγάρο Ατέλειωτο Βαρύ η Μοναξιά".....
και σκεφτόμουν πόσο θα 'θελα να μπορώ να αφιερώσω το "Θαύμα" σε 'μένα και σε "μας"....
"συγγνώμη που δεν ήμουνα για σένα ουρανός...
Κι αν χαμηλά πετάμε και με μισά φτερά
αντέχουμε ακόμα κι αυτό είναι που μετρά"...Αλλά προφανώς δεν θα ήταν εφικτό, αφού κανένας από αυτούς τους στίχους δεν ισχύει...
Εκεί λοιπόν παίχτηκε το τελευταίο (για 'μένα κομμάτι)...
Είχε πάει πια αργάμιση, και μετά από αυτό το κομμάτι, ήμουν πολύ κομμάτια και για να μείνω...
"Ξημερώνει
κι εγώ στους δρόμους τριγυρνώ
κι αν χαράζει
το φως δε φτάνει εδώ
Πού να είσαι;
Ποια χέρια σε κοιμίζουνε;
Ποια τραγούδια
σε νανουρίζουνε;
Μια καρδιά, έχω μόνο μια καρδιά
που για σένα κλαίει κάθε βραδιά
Ξημερώνει στου κόσμου όλου τις καρδιές
μα για μένα
δεν χάραξε ποτές
Σε φωνάζω
και να μ’ ακούσεις δεν μπορείς
ξημερώνει
κι εσύ δε λες να ’ρθεις"
Κι επειδή το ακούω και τώρα...
Και βουρκώνω...
Και ψιλόοοδακρυζω...
Λέω τις υπόλοιπες σκέψεις μου να τις μοιραστώ με κρασάκι, κόκκινο...
Μπόλικο κρασάκι....
Υ.Γ1:Αυτό το άρθρο κι αν ήταν παρένθεση...
Υ.Γ.2:"Τσιγάρο Ατέλειωτο,
Βαρύ η μοναξιά,
Γιατί πολύ σ΄ αγάπησα
Γιατί δεν αγαπώ εμένα.
Γιατί ζωή δεν κράτησα
κι αυτή την άφησα σ΄ Εσένα."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου