Γιατί Δεν 'Ερχεσαι Ποτέ όταν σε Θέλω (Γιατί Δεν ήρθες Ποτέ ?)

19 Μέρες τώρα ο κέρσορας αναβοσβήνει...
Σε μια άδεια οθόνη...
Λευκή σελίδα...
Μέρα - νύχτα, μόνη πηγή φωτός σ' ένα δωμάτιο που δεν ανοίγουν ποτέ τα παντζούρια..
Τόοοοσο "συμπυκνωμένο" θυμικό...
Και τόσο άδειο ταυτόχρονα...
Κενό...
Βουή χωρίς ουσία...
Σιωπή...
Πως γίνεται να νιώθει ο άνθρωπος τόσο πόνο..
Τέτοια θλίψη και οδύνη...

Και να υποβόσκει πάντα κι αυτή η μοναξιά,
μ' όποια παρέα, μ' όποια κοπέλα και να 'μαι...


Τέτοιο κοκτέιλ συναισθημάτων ενός μόνο φάσματος,
με μικρότερο μήκος κύματος του,
το συναίσθημα "υποφέρω",
υψηλότερο, αυτό το συναίσθημα, που "βλέπεις" την καρδιά σου,
αυτό.. που είναι μαύρη,
αυτό το "Θα τα σπάσω όλα.. θα καταστρέψω τον εαυτό μου.. δεν αντέχω άλλο.. πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο"...




Και ενώ κουράζω την ψυχή μου 24 ώρες τη μέρα με το να "νιώθω",
ταυτόχρονα δεν αισθάνομαι τίποτα,
αισθάνομαι
Άδειος . . .


Αυτό που "αισθάνεσαι" όταν κάθε ελπίδα έχει πια πεθάνει...
Όταν τα επώδυνα συναισθήματα είναι υποχρεωτικός μονόδρομος...
Σε γκρεμό...
Σε γκρεμό που δεν τον φτάνεις ποτέ, για να λυτρωθείς έστω,
σαν σε όνειρο, σαν σε παραίσθηση...

Το απέραντο Κενό...


Κάπως έτσι πρέπει να ΄ναι η κόλαση...
Δεν χρειάζονται καζάνια και φωτιές,
αρκεί ένα άτομο να τη φτιάξει,
και να σ' αφήσει εκεί...


Στο απέραντο Κενό...
Στη χώρα που το "αναπνέω" σημαίνει "θυμάμαι",
και το "θυμάμαι",
σημαίνει "Πονάω"...
Στη γνωστή χώρα της απόγνωσης...
Εκεί που η καλύτερη στιγμή σου είναι το δάκρυ...


"Όσοι περνούν τη χώρα της Απόγνωσης,
παθαίνουν αμνησία."





Νιώθει κανείς...?

ψέματα, άκυρο....


Με νιώθει κανείς...?





Υ.γ: Κλαίω, ρε.....
....Κλαίω........... . . . . . . . . . . . .  .  .  .  .  .