Τσάρλς 1/3/2011

Μπορείς να πεις όσα λόγια θες.
Μπορείς να πεις όσα ψέματα θες.
Μπορείς να εμφανίζεσαι στους άλλους μ' ένα προσωπείο,
ντεμέκ ψαγμένη, δήθεν σκοτεινή.
Μπορείς να είσαι αδίστακτη, γενικότερα,
να κρύβεις το πόσο ρηχή κατήντησες,
κάτω από έναν ωκεανό εναλλακτικής φανφάρας.
Μπορείς να προβάλεις στους πολλούς, τους ανούσιους
όποιο πρόσωπο θες,
όποιες εμπειρίες ικανοποιούν την αυταρέσκειά σου.



Μόνο μην τολμήσεις να πεις πως αγάπησες αληθινά, ήμουν μπροστά.
Μην τολμήσεις να πεις πως πληγώθηκες αληθινά, ήμουν μπροστά,
εγώ αιμορραγούσα.
-Οι αυτογρατζουνιές σου δεν μετράνε φως μου,
 ολιγόλεπτες, πρακτικά ανώδυνες και περιοδικές.
Μοιρολατρικά υποκριτικές.
Πεπραγμένες όσο βρισκόσουν σε άλλες, ξένες αγκαλιές-
Μην τολμήσεις να πεις πως πέθανες.



...Σε είδα να με μαχαιρώνεις, δίχως οίκτο στα μάτια.
...Κι ύστερα ν' απομακρύνεσαι, κι εγώ να κείτομαι ακόμα εκεί.
...Ναυαγός το βλέμμα μου, στην αέναη εγκατάλειψή σου.
.ΜΟΝΟΣ.



 

...Το καταλαβαίνεις...;
Δεν είμαι ο οποιοσδήποτε της ζωής σου,
είμαι εγώ.
Και Μ' ΑΦΗΣΕΣ ΜΟΝΟ.

Συνέχισε λοιπόν τη ζωή σου,
και θα πάρεις τη λίγη, ανειλικρινή, και μη-αληθινή αγάπη που σου αξίζει.
Υπάρχουν όλοι όσοι θα γνωρίσεις για να στη δώσουν.
Πούλησε μυστήριο.
Πούλησε ψέμα.
Πούλησέ με άλλη μια φορά και μένα.

Μα ένα κομμάτι του εαυτού σου,
αυτό που δεν έχει ανάγκη να δειχθεί στους πολλούς,
για λίγο ίματζ, για λίγη επιβεβαίωση,

αυτό θα ξέρει πως ο ένας μας βρήκε την Αγάπη,
έμεινε εκεί όσο κανείς, ποτέ, πουθενά,
και τελικά...
Σκοτώθηκε απ' Αυτήν.

Κι ακόμα σκοτώνεται.
Κάθε μέρα.
Όλη μέρα.
Αυτή είναι η διαφορά του ανυπόφορου μαρτυρίου της αγάπης,
από την πεντάλεπτη θλίψη της ενθύμησης της διάλυσης μιας συνήθειας.

Εσύ δεν έχεις πια καρδιά,
γιατί δεν αντέχεις να μην την μοιράζεις αριστερά και δεξιά ιδιοτελώς,
ηδονίζοντας τον εγωισμό σου.
 Εγώ δεν έχω πια καρδιά,
γιατί την ξερίζωσα να στην προσφέρω.
Την άφησα στις χούφτες σου
φιλώντας σου τα πόδια,
 κι εσύ την τσαλαπάτησες,
και την πέταξες στα όρνεα, να την κατασπαράξουν.

Μάντεψε ποιον στ' αλήθεια σκότωσε η Αγάπη.