Bring Me to Life

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες για ποιο θέμα να μιλήσω στην επόμενη μου ανάρτηση,όμως δεν μου ερχόταν καποια ξεκάθαρη ιδέα,ώσπου χθές τα ξημερώματα,ανάμεσα στην διαφήμιση της κυρίας Τασούλας και των μαντικών της προβλέψεων για το αν θα παντρευτείτε τον τύπο που γνωρίσατε χθες στο μπαρ,και των τηλεγνωριμιών με την "ανυπότακτη" Τζένη και την παρέα του 090,πρόσεξα το "τρέυλερ" του 6ου Κύκλου του "Grey's Anatomy", το οποίο απο βδομάδα θα κάνει πρεμιέρα στην ελληνική τηλεόραση...Έχοντας δει ήδη στο ίντερνετ τα περισσότερα επεισόδια του κύκλου αυτού,μπορώ να πω ότι τα μόνα που είχαν πραγματικό ενδιαφέρον ήταν το πρώτο και το δεύτερο που προβλήθηκαν και ως ένα διπλό επεισόδιο....Δεν θα μπω σε λεπτομέριες ούτε θα σας πρήξω με την ιστορία του σήριαλ...Η ουσία και το θέμα της ανάρτησης αυτής είναι ο "όρος" στον οποίο επικεντρώνονται αυτά τα επεισόδια...
...."Grief" λοιπόν είναι ο όρος αυτός,αυτή η περίφημη λέξη-κλειδί..Στα ελληνικά δεν μεταφράζεται απόλυτα με μία μόνο λέξη,έχει μια ειδική ιδιότητα σαν έννοια...Είναι η "θλίψη",όχι η απλή θλίψη,αλλά η οδύνη για τον θάνατο κάποιου ατόμου που αγαπάμε αληθινά...Αλήθεια,τι κάνουμε όταν χάνουμε για πάντα έναν άνθρωπο που αγαπάμε αληθινά????Προσέξτε τι λέω,ΑΛΗΘΙΝΑ,αγάπες που πάλεψαν με τον χρόνο και τα καθημερινά μικρά και μεγάλα εμπόδια και νίκησαν..Σκεφτείτε την οικογένεια σας,ή/και το άτομο με το οποίο έχετε δεθεί όσο με κανένα άλλο,Ένα,όχι δεύτερες επιλογές..και μετά σκεφτείτε ότι για κάποιον λόγο,δεν θα τους ξαναδείτε ποτέ!!Ή μήπως το χούμε ζήσει ήδη αυτό και ξέρουμε πως είναι?? Σύμφωνα με την Ελίζαμπεθ Κάντλερ Ρος,όταν ζούμε μια "Απώλεια" αγαπημένου προσώπου,περνάμε από 5 στάδια of "grief" - Θλίψης μέχρι να την ξεπεράσουμε.... Πρώτα έρχεται η "Άρνηση" ,διότι αυτή η Απώλεια είναι τόσο "απίστευτη",τόσο σοκαριστική και αφοπλιστική που δεν μπορείς να το πιστέψεις πως αυτό που έχει συμβεί έχει ΟΝΤΩΣ συμβεί...Στην συνέχεια έρχεται ο "Θυμός" ,φτάνεις σε απόγνωση,βρίζεις,θυμώνεις με τους πάντες,με τα πάντα,με τον άνθρωπο που χάνεις,με τον εαυτό σου,με τον ίδιο τον Θεό είτε πιστεύεις σ' αυτόν,είτε όχι.....Ύστερα ,ώντας θυμωμένος,αρχίζεις να "Διαπραγματεύεσαι" , εκλιπαρείς,παζαρεύεις,πέφτεις στα γόνατα,ικετεύεις,δίνεις ότι έχεις και δεν έχεις,την ψυχή σου, έστω και για μία ακόμα στιγμή με τον άνθρωπο που σε "άφησε" ή σε άφησε(καταλαβαίνετε την διαφορά).....Όταν η "Διαπραγμάτευση" έχει αποτύχει, και ο "Θυμός" έχει κρυφτεί μέσα σου και τρώει τα σωθικά σου χωρίς κανένα επιφανειακό σύμπτωμα,η κατάσταση αρχίζει να σοβαρεύει πραγματικά,πέφτεις σε "Κατάθλιψη" , στην απόλυτη απελπισία,στην απόγνωση,μένεις μόνος σου,κλείνεσαι στον εαυτό σου ,και ο εαυτός σου κλείνεται στο σπίτι σου,δεν θες κανέναν,δεν θες να περάσεις καλά γιατί ξέρεις και νιώθεις πως τίποτα δεν θα αντικαταστήσει αυτό που έχασες ,όλα είναι μαύρα,πονάς και είσαι μέσα στην δίνη της κατάθλιψης....Τέλος,έρχεται η "Αποδοχή" , αποδέχεσαι την Απώλεια και αρχίζεις να πατάς πάλι στα πόδια σου...Σε πονάει ίσως,αλλά ξέρεις ότι αυτό το άτομο,άμεσα ή έμμεσα,"πάει"....... Όμως,τα πράγματα,σε μερικές περιπτώσεις,δεν είναι τόσο απλά..Εκεί που νομίζεις πως έχεις περάσει ένα ή όλα τα στάδια,και ξεπερνάς την Απώλεια,και ίσως να νιώθεις και καλύτερα,ξαφνικά,επιστρέφεις πάλι στην "αρχή".....

....ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ...Σου λείπει...Την σκέφτεσαι...Διαλύεσαι ξανά...Έι,περίμενε...
.....ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ....και ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ....

Όλοι "αγαπάμε" ,και Όλοι ΑΓΑΠΑΜΕ..."αγαπάμε" έναν μακρινό συγγενή που μόνο το όνομα του ίσως ξέρουμε,"αγαπάμε" έναν θείο που βλέπουμε μια φορά τον χρόνο..."αγαπάμε" τους φίλους, τις φίλες,τους συμμαθητές...Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς,δεν θα περνούσαμε αυτή τη διαδικασία αν τους χάναμε...ΑΓΑΠΑΜΕ όμως τους γονείς και τα παιδιά μας,τα αδέρφια μας,ΑΓΑΠΑΜΕ τον αδερφικό και χρόνιό μας φίλο,ΑΓΑΠΑΜΕ τον/την σύντροφό μας ίσως,ίσως όχι εγώ,αλλά αυτοί που έζησαν αρκετά χρόνια μαζί για να το πουν,αυτοί που το απέδειξαν με πράξεις.....Γ' αυτούς που ΑΓΑΠΑΜΕ λοιπόν,θα το περνούσαμε και θα το περάσουμε όλο αυτό κάποια στιγμή...Όλα αυτά τα στάδια...Το ίδιο και εκείνοι για εμάς...

..Ακόμα αμφιβάλλω βέβαια αν έχει νόημα όλο αυτό......