It's The End of The World as We Know It

Προχωρώντας στην Ερμού -στο Μαρούσι- με σκυμμένο κεφάλι ,έχοντας δει όλα όσα δεν φανταζόμουν και κάθε μου εφιάλτη να πραγματοποιείται τις τελευταίες μέρες,σκεφτόμουν το πόσο αλλάζουν τελικά οι καταστάσεις και οι άνθρωποι...Μιζέρια..Απόγνωση και απογοήτευση...Και ξαφνικά ακούω μια μελωδία,μελαγχολικά όμορφη,στον αέρα,σαν soundtrack αμερικάνικης σειράς στην φάση που ο ήρωας που ζει μέσα στα σκατά,ξαφνικά βλέπει κάτι και οφείλει να καταλάβει οτι η ζωή ειναι ωραία,λέμε τώρα....Τέλοςπάντων,σηκώνω τα μάτια μου απο το λιθόστρωτο,και βλέπω έναν μεσήλικα,ταλαιπωρημένο ανθρωπάκο να παίζει φυσ-"αρμόνικα" και να δίνει ζωή και χρώμμα στην άκρη του δρόμου μιας πολυσύχναστης αλλά απρόσωπης οδού....Έβγαλα απο την τσέπη μου το μόνο κέρμα που κουβαλούσα μαζί μου για ν' αγοράσω εισητήριο για το τρένο και του το 'δωσα λέγοντας του "ευχαριστώ φίλε"..Και συνέχισα το μαρτυρικό αυτό περπάτημα...Σκέψεις,σκέψεις,σκέψεις..Άσχημες φυσικά...Πάντα ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν το ν'αλλάζουν τα άτομα που αγαπάω..και γενικότερα οι αλλαγές,γιατί έμαθα με τον καιρό πως συνήθως δεν βγάζουν σε καλό.. Ειλικρινά...πως άλλαξαν έτσι τα πράγματα,οι άνθρωποι μου??Αναρωτιόσασταν και εσείς πως θ αντιδρούσατε απέναντι στον μεγαλυτερό σας φόβο που επιτέλους έχει πάρει σάρκα και οστά και σας κοιτάζει στα μάτια κάνοντάς σας να παραλύσετε???Και καθώς έχετε παραλύσει να τον βλέπετε να πλησιάζει,και να σας μαχαιρώνει χαμογελώντας σαρκαστικά??
Οι άνθρωποι κατα τη διάρκεια της ζωής μας αλλάζουμε...διαμορφώνουμε χαρακτήρα ως παιδιά μέχρι 7-8 χρονών μέσα απο την οικογένεια και τα γονίδια μας,κάνουμε μικρές προσθαφαιρέσεις στην δομή του χαρακτήρα μας κατα τη διάρκεια της εφηβείας επειδή επηρεαζόμαστε από παρέες κι επειδή ωριμάζουμε,και σαν ενήλικες φτάνουμε να αλλάζουμε μόνο την συμπεριφορά μας,και αυτή μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις..Άποψή μου απο παλιά,ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν,παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις,όταν περνούν ένα σοκ από ένα γεγονός,όταν πάθουν για να μάθουν,και κάποιοι λιγότερο τυχεροί όταν βλέπουν πια την ζωή με την ματιά του ανθρώπου που μαθαίνει πως δυστυχώς σύντομα θα την "αφήσει"... Δυστυχώς ή ευτυχώς,οι αλλαγές αυτές είναι σχεδόν πάντα αρνητικές..Είτε θα επηρεαστούμε από έναν ψευτόμαγκα φίλο,είτε από ένα "κακό",αλήτη, και τρέντυ τυπά της τηλεόρασης,είτε τα κορίτσια από την "προχωρημένη" φίλη τους και το κάθε ξέκωλλο που προβάλλει η δυτική κοινωνία πλέον σαν πρότυπο ποθητής γυναίκας..Αν την γλιτώσεις απο αυτό το εφηβικό στάδιο,και παραμένεις "καλό παιδί" ,μην χαρείς,θα περάσεις και εσύ δύσκολες καταστάσεις,θα προδωθείς ,θα στεναχωρηθείς,θα χάσεις στη σύγκριση με έναν "αλήτακο αντρακλαρά"..Και θα αλλάξεις,και θα καταλήξεις και εσύ το ίδιο..Όμως μην το πηγαίνουμε τόσο μακριά,είμαι ακόμα έφηβος..αλλά ήδη μου λείπει η παιδικότητα που παρατηρούσα κάποτε στο κάθε φέρσιμο των φίλων μου...Το έχουμε χάσει το παιχνίδι..Χάθηκε το μέτρο...Κι όλα αυτά..γιατί χάνεται εντελώς πλέον η αθωότητα από τις ψυχές μας και από το μυαλό μας,από τα δώδεκα-δεκατρία μας τώρα πια........Θα μιλήσω με ένα στίχο από ένα τραγούδι του Δεληβοριά: "Κάποιοι μιλούν για τέχνες, για ρεύματα και τάσεις, Περνάει μια όμορφη,κι οι ίδιοι λένε: κοίτα την καριόλα"..Υπερβολή?Δυστυχώς όχι..Εκεί ακριβώς είναι το επίπεδο μας...
Εγώ πάντως,ήδη σιχάθηκα τις αλλαγές..προτιμώ το "θες να γίνουμε φίλοι??" των πεντάχρονων.. Για να αλλάξεις εξωτερικά,αφομοιώνεις αυτή την αλλαγή και εσωτερικά..Διαφορετικά ο ψυχικός σου κόσμος την "αποβάλλει" σύντομα...
Αλλάζουμε...Νομίζουμε ότι αλλάζουμε..Γινόμαστε "πιόνια" και περηφανευόμαστε... Δεν ξέρω αν είμαι καλύτερος... Πάντως,για να είμαι ειλικρινής, και εγώ έπαθα σοκ..Κι εγώ έπαθα κι έμαθα..Κι εγω κατάλαβα οτι έχω "λίγες μέρες ζωής" αν δεν αλλάξω στα ελαττώματα που με καταδιώκουν και τα θρέφει η ψυχή μου...Πονάει να πολεμάς τους φόβους σου...Το έκανα..ΑΛΛΑΞΑ..ΝΑΙ!!!!Τον ΚΕΡΔΙΣΑ,ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥ!!!........
ΚΑΙ......??????
Δεν νοιάστηκε κανείς γι αυτό..Δεν το πίστεψε κανείς..Και συγκεκριμένα αυτοί που ήθελα,που αυτοί ήταν...Ο λόγος που άλλαξα.....Γιατί??Γιατί μάλλον άλλαξαν και εκείνοι..Όχι δεν αδιαφόρησαν επειδή γύρισαν στην "αθωότητα" και χάζεψαν...Αλλά επειδή αντιθέτως,έχασαν όλη όση είχαν...Άλλαξαν απλά..Γίναν άλλοι άνθρωποι,ξένοι...Λέω να τους δώσω κι άλλα ονόματα τωρα πια,ουτωςηάλλως άλλο κοινό στοιχείο δεν έχουν με τα άτομα που γνώρισα κάποτε...
Μετά από τόση σκέψη,ακόμα δεν κατέληξα κάπου αλλού...Μόνο επιβεβαίωσα το ότι εχω δίκιο να φοβάμαι τις αλλαγές τελικά...Με τρομάζουν..Οι αλλαγές επηρεάζουν και τους ανθρώπους που μας αγαπάνε..Επηρεάζουν τον κόσμο..ΔΕΝ μπορούμε όμως να ζουμε χωρίς αλλαγές ,δεν γίνεται φυσικά...Αυτό που γίνεται όμως ,και έμαθα κάποτε ,είναι πως όταν το πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε,πρέπει να γνωρίζουμε πως "Διορθώνουμε" ή "Καταστρέφουμε" την δική μας ή και παραπάνω ζωές....Το ν'αλλάξεις προς το "κακό" είναι ότι πιο εύκολο και έχεις εκατομμύρια παραδείγματα να ακολουθήσεις αν το θες απο τη στιγμή που θα βγεις απο το σπίτι σου ή θ' ανοίξεις την τηλεορασή σου...Το να αλλάξεις προς το "καλό",συμβαίνει σπανιότατα και μόνο αν κάτι ταράξει τον κόσμο σου συθέμελα.....................και.......Άλλαξα και μακάρι να είχε το καθαρό μυαλό να το καταλάβει.......Ξεπέρασα έναν ακόμα φόβο μου για τον ανθρωπο που αγαπώ....
.....Ξέρω......Δεν θα αλλάξει τον Κόσμο αυτό το άρθρο που θα το διαβάσουν πέντε άτομα το πολύ,είναι ανόητο γενικότερα ίσως,όμως σας το λέω σ' όλους σας..Αν το πάρετε απόφαση να αλλάξετε,οποιαδήποτε απο τις δύο διαδρομές κι αν διαλέξετε,κρατήστε την Αθωότητά σας και το καλό σας "είναι" (χαρακτήρας,"πιστεύω",αρχές) ,για το οποίο κάποτε μπήκατε στην καρδιά πολλών ή λίγων ανθρώπων...