The Most Loneliest Day of My Life

Αυτή τη φορά,προτίμησα να μην γράψω συγκεκριμένες σκέψεις μου,αλλά να δημοσιεύσω τους στίχους ενός τραγουδιού που μόλις ολοκλήρωσα αν και άρχισα να το γράφω μέσα στο καλοκαίρι...Είναι τραγούδι που γράφτηκε σε στιγμές-μήνες "ανυπέρβλητου" πόνου και θλίψης...Δεν θέλω να αναλύσω τους στίχους...Ούτε να κάνω κάποιο σχόλιο στο γιατί και πως το έγραψα...Ότι είχα να πω το είπα μέσω των στίχων που με εξέφραζαν/θα με εκφράζουν(και στο μέλλον) απόλυτα,καθώς τώρα διανύω μια περιόδο αισιοδοξίας και νιώθω σαν να είμαι ένα άλλο άτομο...Τώρα, υποθέτω πως θα έγραφα κάτι πιο χαρούμενο...

______***...***_______
Ένα τραγούδι για μένα,
(για) όταν θα 'μαι μόνος..
Όταν ο νόστος με ρίχνει,
και με σκοτώνει ο πόνος...

Θα πονώ..μα εσύ..θα γελάς....
Θα πονώ..μα εσύ..θα χαμογελάς...

Όλοι τους θέλουν να έχουν
κάποιον εκεί,
Όμως κανείς για κανέναν,
κανέναν δεν ζει...

Κι όταν το πρόβλημα θα ΄ναι δικό σου,
Όλοι τους φεύγουν και μένει η σκιά σου...

Κλαίγοντας πάλι πεσμένος στο χώμα,
κρύβομ' ανέλπιστα σε ξένο σώμα..

Και η σιωπή με τρυπάει σαν σφαίρα,
την περηφάνια μου σκορπά στον αέρα...
....

Της μοίρας το φως σκοτεινιάζει,
ακολουθεί τον πόνο πιστά...
Σπασμένη χορδή που ουρλιάζει,
ευχή να ήταν κοντά...

Κι η καρδιά..βρίσκεται..μακριά....
Κείτεται κομμάτια πολλά..Νεκρή..δεν χτυπά....

Σ'άλλη διάσταση ανοίγω μια τρύπα,
πίνω,μεθάω,θα πνιγώ μεσ' στη νύχτα...

Μένοντας πάλι στους ίδιους χειμώνες,
άδειες ψυχές σαν νεκρές ανεμώνες...

Χαίρομαι πάλι που πάντα θα χάνω,
κι ας ρίχνεις αλάτι στις πληγές που θα'χω...

Θα 'πρεπε να 'σουν εδώ..τωρα που..
πεθαίνω μόνος...
Θα 'πρεπε να 'σουν εδώ..τωρα που..
πεθαίνω μόνος...
Θα 'πρεπε να 'σουν εδώ..τωρα που..
πεθαίνω μόνος...
Θα 'πρεπε να σουν εδώωω.....