Over You ...and... What about Now

..Λένε πως για να θεραπεύσεις μία ασθένεια ή μία πληγή πρέπει πρώτα να ψάξεις βαθειά και να βρεις το τι την προκάλεσε....
Έλειψα αρκετά από την ίδια μου τη ζωή με σκοπό να ψάξω να βρω το τι με έκανε να υποφέρω έτσι..Τι με αρρώστησε...Τι με πόνεσε...Και τι ακόμα με πονάει... Από 'τι θυμάμαι, στο τελευταίο μου post είχα γράψει πως θα φύγω και δεν θα γυρίσω μέχρι να βρω μια "γιατρειά" για την ψυχή μου.... Δεν τη βρήκα ακόμη,και δεν γύρισα τελικά... Όμως όλο αυτό το διάστημα σκέφτηκα πολύ, από ένα ταξίδι στο εξωτερικό μέχρι και αρκετό καιρό κλεισμένος στον εαυτό μου, κατάλαβα πολλά για εμένα καθώς και για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου... Δεν έχω σκοπό να μιλήσω τόσο άμεσα πάλι για μένα,καθώς στο προηγούμενο post παρασύρθηκα από το "grief" μου (χωρίς βέβαια να το μετανιώνω)....
Μέσα σ'αυτή τη δίνη σκέψεων και σεναρίων μέσα στο μυαλό μου...Κατέληξα κάπου...στον " Έρωτα "...Όχι στην αγάπη,όχι στο μύθο της αγάπης δηλαδή,γιατί φοβάμαι και θεωρώ πλέον πως όπως είπε κάποτε και μια εξαίρετη ποιήτρια, η "αγάπη" δεν είναι παρά ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας ...Και όποιος (γνωστός μου τουλάχιστον) πει από μέσα του διαβάζοντάς το "Α! προφανώς εξαιρούμαι,δεν μιλάει για εμένα,εγώ έχω αγαπήσει", μεταξύ μας, θα είναι μεγάλος ψεύτης ΑΛΛΑ(!) ταυτόχρονα και πολύ ικανός να καταλάβει την τεράστια αλήθεια αυτής της φράσης περί αγάπης (αν καταφέρει βέβαια να βγει από τη φούσκα της ανωριμότητας και του υπέρμετρου εγωισμού, της κακομαθημενιάς και του ψευτορομαντισμού)...Όμως αρκετά,είπα δεν θα μιλήσω για αυτό το θέμα,αλλά για κάτι πολύ πιο ισχυρό και πιο έντονο...
...Έρωτας λοιπόν..Αν και "θετικής κατεύθυνσης" μυαλό, όταν είχα σκοπό να μιλήσω για έρωτα,όπως έλεγε και μια ψυχή κυνικά,έγραφα ολόκληρες ρομαντικές εκθέσεις..Επίσης έγραφα στίχους,τραγούδια,χαζοραβασάκια,ρομαντικά σμς ή έδειχνα τον "έρωτά" μου με μικρές ή μεγάλες, σημαντικές ή ανώριμες πράξεις...Ο "Έρωτας" είναι σαν τα ναρκωτικά όμως, δημιουργείται σχέση εξάρτησης και αυτό που στην αρχή ταράζει συθέμελα τον ανιαρό κόσμο σου και νομίζεις πως βρήκες τρόπο να ξεφύγεις απο κάθε πρόβλημά σου και να είσαι ευτυχισμένος,Κυριολεκτικά ευτυχισμένος,να "νιώθεις" την ευχαρίστηση,την ηδονή και την πληρότητα να διαπερνούν το νωτιαίο σου μυελό και να φτάνουν σε κάθε σου τελευταίο και απομακρυσμένο κύτταρο....Στο τέλος,μετά την "χρήση",όταν ο "Έρωτας" του άλλου ατόμου θα περάσει και θα σ' αφήσει,σε διαλύει,γίνεται αρρώστια,μαρτύριο..αλλά παραμένει " Έρωτας ", μόνο που έχει αποκτήσει και επίθετο τώρα, "Μονόπλευρος"...
Ζώντας έναν απίστευτα οδυνηρό Μονόπλευρο Έρωτα, όλες οι σκέψεις και οι θεωρίες περί έρωτα γυρνούσαν για μέρες,ή μάλλον για βδομάδες στο μυαλό μου...Ένα κοκτέιλ πόνου και μαρτυρίου...Όσοι με ξέρουν καλά, ξέρουν πως τα τελευταία δύο χρόνια είμαι ένας μίζερος, σαρκαστικός ,κυνικός , καταθλιπτικός, αυτοκαταστροφικός και ιδιόρρυθμος "σάικο" χαρακτήρας (θετικά δεν λέω, θα ήταν γελοίο και έξω από τα "πιστεύω" μου), και τέλος,όταν δεν είμαι ερωτευμένος,είμαι και γραφικά και "απάνθρωπα" ρεαλιστής... Ωστόσο, σκέφτηκα για πολλές μέρες...και αποφάσισα να αλλάξω, έστω και προσωρινά,για όσο αντέξω δηλαδή μέχρι να ξαναπέσει αυτή η απροσδόκητα καλή διάθεση...Να είμαι χαρούμενος, αισιόδοξος,ανοικτός και ζεστός απέναντι σε όλους και διαθέσιμος για κάθε μία εύκολη κοπέλα που υπό άλλες συνθήκες λόγω δεοντολογίας και κάποιων "Πωπωτικών" ηθικών αξιών θα την χαρακτήριζα χαζογκόμενα,τσουλάκι ή απλούστατα "πνευματικά πουτάνα"... Και μέσα σ'αυτή την καλή διάθεση για πρώτη φορά εδώ και πολύ πολύ πολύ καιρό όπως προανέφερα,οι σκέψεις μου και η αναζήτησή μου οδήγησαν στην Ουσία!! Έζησα τον έρωτα,όσο χάλια κι αν ήταν,όσο κι αν με πόνεσε από την αρχή και δεν τον απομυθοποίησα,γι' αυτό και πονάω ακόμη...ΓΙΑΤΙ στο καλό να πονάω?? Γιατί να μου φαίνονται οι πιο ωραίες κοπέλες μπάζα ?? Γιατί να μην μπορώ να προχωρήσω σε σχέση με κάποια άλλη? Γιατί ερωτεύθηκα τόσο κάποια που μέτα τον πρώτο μήνα φερόταν λες και της τελείωσε ο έρωτας για το ομολογουμένως βέβαια ασυμπάθιστο άτομό μου ?? Εκεί!Εκεί επικέντρωσα...Στην ΠΗΓΗ του προβλήματος...
ΓΙΑΤΙ ερωτεύθηκα (αυτή)?
Και γενικότερα...γιατί ερωτεύεσαι και εσύ?? Που όσο διαβάζεις το άρθρο (αν δεν κοιμήθηκες ή δεν με αντιπάθησες ακόμα) σίγουρα έχεις κάποιον στο μυαλό σου εδώ και ώρα...!!!... Κάποτε μία φίλη μου,πάνω σε μια κουβέντα για την αμείλικτη "τραγικότητα" της ζωής και την συνειδητή ή ασυνείδητη προδοσία των ανθρώπων,είπε σε μία έκσταση σοφίας ή καλλιτεχνικής τρέλας: "Μην τα κουράζεις όλα τόσο πολύ με το να τα σκέφτεσαι συνέχεια το αν και το πως και το γιατί..Έτσι είναι η Φύση του ανθρώπου δυστυχώς η ευτυχώς"... Τότε δεν μου αρκούσε για να με καλύψει αυτή η απάντηση,ήταν φαινομενικά γενική και ακόμη πιο φαινομενικά ανούσια... Ωστόσο, τώρα, μήνες μετά, καταλήγω στο ότι είχε απίστευτη σοφία... Θες την απάντηση στο "Γιατί Ερωτεύεσαι?"..??... Η απάντηση: "Εξαιτίας της Φύσης,εξαιτίας της Φύσης του ανθρώπου"...Θες να μάθεις τι είναι τελικά ο απειροστά συζητημένος "Έρωτας"? Συγνώμη που στο χαλάω, αλλά είναι μόνο βιοχημικές αντιδράσεις και ουσίες, κατά κύριο λόγο στον εγκέφαλο,στο νωτιαίο μυελό και στο περιφερειακό νευρικό σύστημα... Ε και?? Θα μου πεις,"σε τι με βοήθησε αυτό στο να αναθεωρήσω για τον Έρωτα και να νιώσω καλύτερα?"... Θα δεις αύριο πάλι μία ακόμη ρομαντική κομεντί και θα πεις "Οτι και να 'ναι ο έρωτας βιολογικά,δεν έχει σημασία,είναι κάτι μαγικό,τρομερό,δεν εξηγείται,εγώ θα τον ζήσω χωρίς να τον αναλύω" και θα βυθιστείς πάλι στον καημό που δεν έχεις τον μεγάλο αυτό και ανεπανάληπτο "Έρωτα" που σε παράτησε....
Η επόμενή μου απάντηση λοιπόν ,είναι η "Ντοπαμίνη"...Βιοχημική ουσία που παράγεται στον εγκέφαλο και λειτουργεί ως νευροδιαβιβαστής και ως ορμόνη,και με λίγα λόγια,μας καθοδηγεί,σε κάθε απόφαση που παίρνουμε..Όταν σκεφτόμαστε τις θετικές συνέπειες που μπορεί να έχει μία πιθανή επιλογή που θα κάνουμε, και από την οποία θα πάρουμε ευχαρίστηση και ηδονή,είναι αυξημένη η Ντοπαμίνη στον εγκεφαλό μας,γιατί εκείνη ευθύνεται γι' αυτή την επιθυμία μας να κάνουμε ότι μπορούμε για να νιώθουμε πιο όμορφα..Είναι η ουσία της προσωπικής επιβράβευσης και της "εξάρτησης" από κάτι ευχάριστο..Είναι η ουσία που μας "αναγκάζει" να επιθυμούμε και να θέλουμε ικανοποίηση...Είναι στα πλαίσια της αυτοσυντήρησης του ανθρώπινου είδους.. Έτσι μπορείς να φτάσεις στο συμπέρασμα λοιπόν πως ο "Έρωτάς" σου,ίσως είναι απλά η φιλοδοξία σου και η επιθυμία σου να έχεις αυτόν που αποτελεί την αποθήκη Ντοπαμίνης σου,και τώρα που είναι μακριά,απλά έχεις χάσει αυτόν που φαινομενικά θα σου προσέφερε την ευτυχία...Τίποτα παραπάνω και πιο προσωπικό,σε σχέση με την εμφάνιση τουλάχιστον....
Α!και δεν θα ξεχνούσα βέβαια τη δεύτερη μείζονα πηγή του Έρωτα,την αγαπητή και συμπαθέστατη "Σεροτονίνη",ένας ακόμη νευροδιαβιβαστής,η ουσία η οποία μας κάνει να αισθανόμαστε απλά "Τέλεια"..Βιοχήμικη ουσία που όταν παράγεται και μεταφέρεται σε μεγάλες ποσότητες,διεγείρει τον εγκέφαλο και δίνει την αίσθηση ευεξίας, ευτυχίας και πληρότητας...Παράγεται σε τεράστιες ποσότητες στον εγκέφαλο των ερωτευμένων , ειδικά στις στιγμές της σωματικής τους επαφής και έτσι τους προσδίδει μια συνεχώς ανεβασμένη διάθεση... Η Σεροτονίνη λοιπόν με λίγα λόγια είναι η πηγή της ευτυχίας, και σε συνδυασμό με την Ντοπαμίνη καθώς και με το έμφυτο ένστικτο της διαιώνισης του είδους οδηγούν και αποτελούν τον "Έρωτα"...
Τίποτα δεν είναι ανεξήγητο,και δυστυχώς ή ευτυχώς,τίποτα δεν είναι μαγικό...Το φάρμακο, η θεραπεία που για μήνες δεν μπορούσα να βρω...Η διαχείριση συναισθημάτων που δεν μπορούσα να κάνω κι έτσι αναγκάστηκα να αφήσω και αυτούς που δεν άξιζαν αλλά και λίγους που άξιζαν πίσω και μακριά μου.... Επιτέλους νομίζω πως βρήκα τη λύση!!!
Δεν αφήνω τις συναισθηματικές ψευδαισθήσεις να με άγουν και να με φέρουν, σκέψου ορθολογικά, την ηδονή και την ορμονική ευχαρίστηση που σου έδινε εκείνη, θα στην δώσει και η επόμενη, ξεγέλασε τον εαυτό σου που ως τώρα σε ξεγέλαγε συνέχεια...
.....Ξέρω πως το να βλέπω τον "Έρωτα" έτσι όπως τον βλέπω πια εγώ,δεν είναι το φυσιολογικό...Χάνω την ομορφιά που κρύβει ίσως καμιά φορά η ψευδαίσθηση αυτή...Είναι κόντρα στην ανθρώπινη φύση, γιατί στην φύση μας, είναι να τον θεωρούμε κάτι μαγικό... Ξέρω πως πιθανότατα όλο αυτό θα μου προκαλέσει μία ακόμη νεύρωση στο μέλλον....Όμως όταν ο Πόνος και ο συναισθηματικός κίνδυνος φτάνουν στο απροχώρητο, παίρνεις το ρίσκο, και θεραπεύεις την "πληγή" , οποιαδήποτε παρενέργεια ή επιπλοκή κι αν υπάρξει....Αρκεί να σώσεις αυτόν που "πεθαίνει"...
Να έχεις πολεμήσει την πηγή του Πόνου,και να την έχεις νικήσει την Πουτάνα...
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτή η αίσθηση συγκρατημένης ευημερίας, αυτό το μειδίαμα που πολλές φορές ξεγλιστράει αναίτια από το προσωπό μου σε κάποια κοπέλα ή καθώς παρατηρώ την φύση που τόσο αδιάφορη μου είχε καταντήσει μέχρι να πάω στο μελαγχολικά όμορφο Κρόυτον... Δεν ξέρω.....Εκάνα τεράστια προσπάθεια απεξάρτησης από την κατάθλιψη μακριά από το άτομο που με "σκότωσε" ψυχοσυναισθηματικά...Το παλέυω... Ξέροντάς με.. Δεν θα κρατήσει πολύ... Και θα υποτροπιάσω..εντονότερα... Όμως μέχρι τότε ας ζήσω...



Αφιερωμένο το άρθρο αυτό σ'όσους κάνουν κάθε είδους απεξάρτηση , και σε όσους/ες τους παράτησε ένας "και καλά" μεγάλος Έρωτας....