Ραγίζει Απόψε η Καρδιά

'Ημουν τις προάλλες στο εργαστήριο, ανατομία φυτού..
Έχουμε έναν γαμάτο καθηγητή..
Εγώ έχω επίσης τη γαμάτη μανία, ενδιάμεσα στα φυτικά δείγματα, να κόβω "δείγματα" του εαυτού μου, και να τα τσεκάρω στο  μικροσκόπιο!
Μια μέρα περνάει ο καθηγητής και με βλέπει να κόβομαι με τις ξυριστικές λεπίδες στο χέρι μου..

- "Τι κάνεις εκεί ρε τρελέ?"
- "Αυτοκτονώ" του είπα γελώντας

'Αρχισε να γελάει  κι εκείνος, και γυρνάει και κάνει στην τάξη:

- "Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια είχαμε κι άλλον έναν μαθητή που ο τρελάρας κοβόταν όλη την ώρα, κι είχε πάρα πολύ πλάκα γενικά αυτός ο τύπος!!"

Γελούσαν κι όλοι από κάτω, χαμογελούσα από αμηχανία και 'γω που ήμουν στο επίκεντρο της προσοχής για λίγο...
Ξαφνικά παγώνει ο καθηγητής..

- "Τελικά αυτοκτόνησε μετά από δύο χρόνια".

Ε, κι εκεί που τα πίναμε με την άλλη στην τσέχικη τη μπυραρία ή στο ναργιλεδάδικο, δεν θυμάμαι τώρα, και με 'βλεπε πάλι χάλια...
Μου ΄πε το εξής:

Η σχέση σας έληξε όταν έπαιξε φάση με άλλον, τι περίμενες δηλαδή, να λέει στους γκόμενους και στις φίλες της:
"Αγαπάω πολύ το αγόρι μου, έλα να τον κερατώσω λίγο τώρα. Τον αγαπάω ΤΟΣΟ πολύ!!"




Νιώθω τόσο άδειος..
Τόσο χάλια..
Τόσο ανίκανος να αντλήσω ευχαρίστηση..

Αλλά τι?
Και να μην ήταν αυτό, και να μην ήταν κάτι συγκεκριμένο...
Τόσο ανίκανος να αντλήσω ευχαρίστηση..
Δεν πήγα καν στην ψυχολόγο την τελευταία φορά..
Δεν αλλάζει κάτι..
Την τελευταία φορά η κουβέντα πήγε κάπως έτσι:

 - "Δεν με ευχαριστεί τίποτα...
Έχω ξεχάσει πως είναι το να είσαι "χαρούμενος", "ευτυχισμένος"..."
- "Είσαι παγωμένος..."






...και μένω και κοντά στη σχολή τυφλών..
και όλο βλέπω στο δρόμο τυφλούς, με τα μπαστουνάκια τους...
και μπορεί να μη συμπαθώ τους ανθρώπους, αλλά στους τυφλούς έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία..
Ζουν μια ζωή τόσο δύσκολη, τόσο περιορισμένη, τόσο εχθρική για τους ίδιους...
κι όμως..πάντα με ένα χαμόγελο..πάντα με μια αισιοδοξία, και πάντα με αξιοπρέπεια...
Με κάνουν να νιώθω λίγος..άξεστος, αχάριστος ...
Να σκέφτομαι ότι δεν θα 'πρεπε να βλέπω, ότι δεν θα 'πρεπε να ζω, εφόσον έχω τόσα που δεν έχουν εκείνοι και δεν τα εκτιμώ...

ναι..
και υπάρχουν στιγμές που τους κοιτάζω δίπλα μου στη διάβαση, και σκέφτομαι...
"Ας πέθαινα, αρκέι να έβρισκε ένας από αυτούς τους ανθρώπους το φως του"
Αυτός θα ήξερε πόσο πολύτιμη είναι η ζωή και θα τη αξιοποιούσε στο φουλ, στο μέγιστο..
Άνθρωποι σαν και μένα θα πρέπε να πεθαίνουν κάτι μελαγχολικά και σκοτεινά βροχερά απογεύματα..
Αν εξαιρέσεις την πολύ στενή οικογένεια, που δεν θα την έχεις και για πάντα...
Ποιός θα νοιαζόταν..?


Μπορεί και να με στεναχωρούσε λιγότερο το να 'μαι τυφλός, από το να 'μαι αυτό που είμαι τώρα..
Κι απ'το να 'χω τις συγκεκριμένες πληγές που έχω τώρα...
Τουλάχιστον αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί να ζουν μια αληθινή αγάπη, με αξιόπιστους ανθρώπους...






Ε, μετά βγήκαμε και σε πάρκο, με κιθάρες, ήταν μια αρχή...
Κάναμε και το πρώτο μας live σ' έναν άγνωστο που μας συστήθηκε (αλήθεια ή ψέματα κανείς δεν ξέρει) ως γιος του Γκάτσου.
Κι ακολούθησαν και μερικά πάρτυ στα πανεπιστήμια, α! κι ένα τρελό μεθύσι στην τσέχικη μπυραρία..
Εγώ λέω ότι μου 'πεσε στάχτη στο ποτό, δεν εξηγείται αλλιώς...
Ο Άρης λέει ότι ήταν λόγω ψυχολογίας..


Πωωω.......
Ουφφφ.......
Και μέσα στην απόλυτη μιζέρια...
Στο πάρτυ της φιλοσοφικής...
Γνώρισα την πιο όμορφη κοπέλα που έχω δει εδώ και χρόνια...
Αδιαμφισβήτητα την πιο όμορφη στη θεσσαλόνικη...
Κομψή, όμορφη, γλυκιά, ντελικάτη, φυσική ομορφιά...
Απλά στεκόταν, κι όλο το σκηνικό τριγύρω έλαμπε...
Και δεν ήταν από τον τρικαλινό μπάφο...
Με μάγεψε, απλά...
Ήθελα μόνο ν' αρχίσω να της τραγουδάω το "Χάλια" του Δεληβοριά...
Πολύ σοβαρά τα πράγματα δηλαδή...

Ε, κατα τ' άλλα μέχρι μια μέρα πριν από το πάρτυ, έβλεπα ανελλειπώς μελαγχολικές ταινίες, αυτοκτονικές, σκοτεινές, με καταραμένα και ανεκπλήρωτα love stories ή με "άκαρδες σκύλες" που μέτα από κάποιο καιρό σχέσης  βαριόντουσταν ή/κι έβρισκαν άλλον...και μετά συνέχιζαν τη ζωή τους σαν να μην τρέχει τίποτα...και ο άλλος έμενα να "γαμιέται", σ' ένα γκρίζο σκηνικό...

Όλα αυτά μέχρι χθες...



....






.....Τι σου είναι η μοίρα...
Αν έφευγα δύο λεπτά νωρίτερα σήμερα...
Δεν θα 'μουν ένα βήμα πριν να σκίσω τις φλέβες μου τώρα...

Κάποιοι άνθρωποι πληγώνονται, και κάποιοι άλλοι μπορούν να πληγώνουν μόνο..
Και μετά να περπατούν στο δρόμο σαν να μην συνέβη τίποτα...
Με το ίδιο βλέμμα με πριν, με το ίδιο περπάτημα, με την ίδια αδιαφορία...
Λες και δεν  "σκότωσαν" κανέναν...
Τόσο αδιάφοροι...Τόσο άκαρδοι...


Πως μπορούν να ζουν και να κυκλοφορούν όπως πριν, ξέροντας πως έχουν "σκοτώσει" τον μόνο άνθρωπο που τους αγάπησε...?
Που είναι η αγάπη ρε?...

Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα...
Σ' ευχαριστώ για μια ακόμη φορά..
Να ξέρεις πως για ό,τι θα συμβεί, υπεύθυνη είσαι εσύ.