Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από τις πιο άσχημες μέρες της ζωής μου...
Κι αυτή η πληγή,
σαν να γιορτάζει την επέτειό της,
τα γενέθλιά της,
μετουσιώνεται σε μαύρη τρύπα...
Δεν έχω κάτι να γράψω, ούτε κουράγιο...
Απλά ότι...
"Είμαι εδώ . . ."
Τίποτα, τίποτα..
Είναι απλά κραυγές απόγνωσης,
Μονόλογοι που θα περάσουν αδιάφοροι από τον αποδέκτη τους....
Δίχως ανταπόκριση...
Από τους πολλούς που έγραψαν οι αληθινά ερωτευμένοι,
και οι αβάσταχτα πληγωμένοι ανά τους αιώνες...
Τίποτα...
"Είμαι ακόμη εδώ . . ."
Γιατί κάποιοι,
το εννοούν το:
"Για πάντα"
στον έρωτα,
στην αγάπη . . .
Γιατί,
ακόμα κι αν ψυχορραγώ,
ακόμη και με δάκρυα στα μάτια,
θα μείνω όπως δεν έμεινε κανείς, ποτέ, πουθενά...
Εγώ...
"Είμαι εδώ . . ."
Εν τέλει ο πόνος είναι αυτός που μας κάνει να αισθανθούμε ζωντανοί... ("παραστρατημένη")
ΑπάντησηΔιαγραφήΜονο αυτος...
ΔιαγραφήΔυστυχως...
...Εσυ? Γιατι "παραστρατημενη"?
Προσπάθησε να ανιχνεύσεις την λάμψη στα σκοτάδια σου... Δύσκολο εγχείρημα, αλλά κάπου εκεί υπάρχουν πηγές φωτός.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε συγχαίρω για το μπλογκ σου, έχει ήδη μια πηγαία λάμψη.
Παραστρατημένη, καθώς δεν έχω βρει ακόμη των σωστό μου δρόμο.
(είναι και συνειρμική αναφορά στο έργο του Βέρντι)
Παραστρατημενη !!!
ΔιαγραφήΣε "θυμαμαι" τωρα ! ! !
Σ' ευχαριστω τοοοσο πολυ για τα τοσο καλα σου λογια και ειλικρινα, θα προσπαθησω να τα ακολουθησω ! ! !
Ανυπομονω να ξαναμιλησουμε...
Μην εγκαταλείπεις τις μοναδικές γραμμές και συνθέσεις νοημάτων που βγάζεις προς τα έξω. Δεν το λέω συμβουλευτικά, ούτε χρειάζεται να ακολουθήσεις κάτι... απλά είναι πρόταση... Μία πρόταση.
ΑπάντησηΔιαγραφή