Σταμάτα να σ' ονειρεύομαι
σταμάτα να με βασανίζεις...
Σταμάτα να με σκοτώνεις κάθε νύχτα...
Αφού δεν μ' αγαπάς,
αφού δεν είσαι και δεν θα 'σαι ποτέ εδώ...
Μου το δείχνεις κάθε μέρα στον ξύπνιο μου,
και κάθε βράδυ στον ύπνο μου...
Ξυπνάω σφαδάζοντας με άηχες κραυγές...
Γιατί να Πονάω τόσο...?
Αν μπορούσες να με νιώσεις έστω και λίγο,
θα δάκρυζες αυτή τη στιγμή,όπως εγώ...
Θα ήσουν εδώ, και δεν θα μ' άφηνες ποτέ...
Βλέπω να σκιαγραφείς τη συσσωρευμένη ανάγκη σου για αποδοχή. Προσπάθησε να αναγάγεις τα όνειρα σου σε πραγματικότητα. Ή να φτιάξεις καινούρια όνειρα δημιουργώντας μια νέα φωτεινή πραγματικότητα. Μπορείς.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν είναι τόσο απλό. Ίσως δεν έχεις διαβάσει ολόκληρο το μπλογκ μου, ή έστω κάποιες περισσότερες, ή παλιότερες αναρτήσεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν έχω καμία ανάγκη για αποδοχή, είτε από την κοινωνία, είτε από συγκεκριμένους ανθρώπους του περίγυρού μου, πέραν ενός μόνο ατόμου.
Δεν είναι τόσο απλό, ούτε τόσο εύκολο, καμία αγκαλιά, κανένα κρεβάτι, και καμία "επικοινωνία" δεν με έκανε να νιώσω κάτι, ή να ξεχάσω οτιδήποτε, και δεν υπερβάλλω ούτε στο ελάχιστο, γι' αυτό γράφω πάντα τόσο φορτισμένα..
Άδικος κόπος, μην ασχολείσαι...
Άλλωστε, απόψε την ονειρεύτηκα ξανά.