Το Μπλούζ του Εργατόπαιδου

Αυτές τις μέρες είχα τα γενέθλιά μου, έκλεισα τα είκοσι.
Γι' αυτό και αποφάσισα να σου στείλω ένα "γράμμα" μελλοντικέ εαυτέ μου, που όπως ξέρουμε κι οι δύο, σήμερα που το διαβάζεις αυτό, γιορτάζεις τα τεσσαρακοστά σου γενέθλια! Ίσως να σου δώσω μερικές απαντήσεις που έψαχνες για χρόνια.

Λοιπόν, κατ' αρχάς, φαντάζομαι πως οι άνθρωποι δεν άλλαξαν και πολύ, όμως εύχομαι να ζεις σε μια ακρατική, ελευθεριακή κοινωνία, γεμάτη από αλληλεγγύη και αταξικές συνθήκες, όπου όλοι διακατέχονται από ανιδιοτέλεια και ευημερούν. Παρολ' αυτά, επειδή είμαι και ρεαλιστής, επειδή είναι προφανές πως ακόμα ζεις σε συνθήκες αστικού καπιταλισμού, σου εύχομαι να έχεις γίνει ένας αδίστακτος αρχικαπιτάλας μεγαλογεωπόνος, που αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτό το κείμενο μέσα στην προσωπική σου πισίνα, κάνοντας δολλαριόλουτρο, και πίνοντας ουίσκι εξακοσίων πενήντα τεσσάρων ετών, του οποίου το μπουκάλι κρατάει μια εικοσάχρονη σταρλετίτσα που σου κάνει τα γλυκά μάτια για τα λεφτά σου, κι εσύ το εκμεταλλεύεσαι στο έπακρον -γι' αυτή την εβδομάδα!

Όχι, όχι, δεν είμαι τόσο μικροαστός, αστειεύομαι. Για να πω την αλήθεια δεν μπορώ να σε φανταστώ καθόλου, όσο κι αν προσπαθώ...
Αν υπάρχεις ακόμη, μπορώ να κάνω εικόνα τα γκρίζα σου μαλλιά, αυτό είναι το μόνο που μπορώ να δω. Επίσης, λένε πως σε έναν άνθρωπο, οι αμαρτίες που κάνει, και οι δυσκολίες που περνάει, αποτυπώνονται στο πρόσωπό του...
Σε φαντάζομαι, λοιπόν, αρκετά "τραχύ", και "σημαδεμένο"...

Δεν θα σου πω ψέματα, όταν το έγραφα αυτό το "γράμμα", πίστευα ότι λίγες πιθανότητες έχεις να φτάσεις μέχρι τα σαράντα... Πάντα σου έδινα πενήντα - πενήντα πιθανότητες να έχεις αυτοκτονήσει μέχρι τα 23, ή τα 27, ή τα 33. Αυτές θεωρούσα τις κρίσιμες ηλικίες, πες το διαίσθηση, προαίσθημα.

Και πέραν τούτου βέβαια, είχα την βεβαιότητα πως αυτό που σε έτρωγε, θα σε καταβρόχθιζε τελικά.
Το άγχος, οι στεναχώριες...
Η καρδιά σου δεν θα το άντεχε εν τέλει.
Το άγχος...
Ο καρκίνος...?
Το  άγχος...

Όπως και να 'χει, είμαι χαρούμενος που είσαι μια χαρά και με διαβάζεις τώρα!

Οι δουλειές πως πάνε?  Άξιζε τελικά η σχολή? Ή τυλίγεις πιτόγυρα με το πτυχίο?
Ελπίζω να μην χαράμισες άδικα το όνειρο της ιατρικής.
Ελπίζω να μην αλλοτριώθηκες, να μην έγινες σαν τους βλάχους τους μικροαστούς που κοροιδεύουμε!
Κι αν η ζωή στα έφερε λίγο πιο τυχερά στη δουλειά, να μην έγινες -ολοκληρωτικά- αστός, μην αγχώνεσαι, αστικά κατάλοιπα όλοι έχουμε, αναγκαστικά, Αθήνα μεγαλώσαμε, Θεσσαλονίκη σπουδάσαμε.

Παιδιά? Γυναίκα?
Ελπίζω να βρήκες κάποια κατάλληλη, που να το αξίζει, που να σε αξίζει...
Ελπίζω να μην συμβιβάστηκες...
Α! Επίσης ελπίζω να έκανες τον γιο σου τουλάχιστον την ίδια εποχή που άφησε κι ο Άρης έγκυο τη δικιά του γυναίκα, ώστε να πηγαίνουν μαζί στο σχολείο, στην ίδια τάξη, κι αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτή την επιστολή, να είναι στο σχολείο και να μιλάνε μέσα στο μάθημα, ή να κοροιδεύουν τον θείο Δημήτρη!


Σίγουρα θα βίωσες κάποιες, αρκετές...οικογενειακές απώλειες...
Μην μου μιλήσεις γι' αυτές...
Δεν θέλω να ξέρω...

...



...Κοίταξε Γιάννη...
Μπορεί να είσαι μίζερος, μυστήριος, να με κάνεις δυστυχισμένο ώρες ώρες, να σε μισώ λιγάκι, όμως κατά βάθος, όσα ελαττώματα κι αν έχεις, είσαι εντάξει τυπάκι, είσαι άνθρωπος, ή τουλάχιστον ήσουν.
Θέλω να είσαι καλά, νομίζω ή μάλλον εύχομαι πως κάποτε θα το καταλάβουμε πως μόνο αυτό έχει σημασία.
Αυτή τη στιγμή πιστεύω ότι μόνο η εξέλιξη έχει σημασία, και όσο οι χαζοχαρούμενοι μικροαστοί, οι λούμπεν, και οι γιάπηδες πίνουν καφέδες, και οι κενές χαζογκόμενες παρτάρουν και παίρνονται από 'δω κι από 'κει (ΝΑΙ, βλέπεις οργή, οργή γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι "άνθρωποι", είναι στην καλύτερη περίπτωση ηλίθιοι, και στην χειρότερη δήθεν, ψευτοκουλτούρα, νεοελληνάκια), εγώ προσπαθώ να καλλιεργήσω το πνεύμα μου, να εξελιχθώ σαν άνθρωπος, και επιλέγω την μοναξιά, επιλέγω την αποστασιοποίηση, επιλέγω την μελαγχολία, επιλέγω τη δυστυχία.
Όμως θέλω να είσαι ευτυχισμένος ρε μάγκα...
Πλήρης, ολοκληρωμένος....
Εκεί κρύβεται το νόημα της ζωής, στιγμές είναι.
Πλαισιωμένες από μία αύρα διττής φύσης,
που τις συγκολλά, και τους δίνει αυτή την αίσθηση συνέχειας,
και -κυρίως- που υποβόσκει διαρκώς, χρωματίζοντας αδιόρατα τον ψυχισμό σου.

Δεν θα σου πω άλλα, πολλά είπα...
Μόνο, κάτι τελευταίο...
Δεν ξέρω με ποια κατέληξες...
Αν έχεις κάνει οικογένεια,
ελπίζω να μην έχεις χωρίσει, ειδικά αν έχεις παιδιά...

Αυτό που θέλω να σου θυμίσω είναι μια ιστορία,
την ιστορία του παππού,
που αγάπησε κάποια, όταν ήταν κάπου κοντά στην ηλικία μου,
ερωτεύθηκε δυνατά, όσοι λίγοι στην εποχή του,
και περπάτησε μαζί της στους ίδιους δρόμους που περπατήσαμε κι εμείς...
Ήταν ο έρωτας και η αγάπη της ζωής του,
ένα μείγμα ποίησης, ζωγραφικής, πάθους και τέχνης,
μα η ζωή τα έφερε έτσι, που την άφησε να φύγει...
Κι εκείνος δεν την ξέχασε ποτέ,
ούτε κι αυτή εκείνον,
παντρεύτηκε, έκανε την ζωή του,
απέκτησε παιδιά,
απέκτησε εγγόνια,
μα μέχρι τα εκατό του χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να την σκέφτεται,
να την ονειρεύεται...
Να είναι η αγάπη της ζωής του...
Να είναι το χαμένο νόημα της ζωής του...

Πρόσεχε...
Γίνε ευτυχισμένος.
Ξύπνα.
Γίνε ευτυχισμένος.
Πριν να είναι πολύ αργά...
Γίνε ευτυχισμένος.
"Βρες αυτό που αγαπάς κι άφησέ το να σε σκοτώσει"...




*Αν και κάπου βαθιά μέσα μου ελπίζω πως ήδη το έχεις βρει,
και το πρώτο σου παιδί το λένε Κώστα, και το δεύτερο Παρασκευή!!!
(Στα επόμενα να δώσετε ποιητικά ονόματα που θα επιλέξετε εσείς!)